Dinner of Hope
Last modified on 2013-05-17 15:18:39 GMT. 0 comments. Top.
Door: Kelly Bennis
Deze maand wil ik jullie graag op de hoogte brengen van een prachtig initiatief van de stichting Orange Babies. Orange Babies biedt hulp aan zwangere vrouwen, baby’s en kinderen in Afrika die te maken krijgen met hiv. Orange Babies bouwt voor hen opvanghuizen, kraamklinieken en weeshuizen en zorgt voor medicatie.
In de maand mei organiseert Orange Babies voor de tweede keer het Dinner of Hope. Chefkok Herman den Blijker is ambassadeur van Orange Babies en vraagt iedereen in Nederland om in de maand mei thuis een diner te organiseren. Vraag je gasten om een donatie voor Orange Babies. Met elke 100 euro kan een baby gered worden door te zorgen dat de met hiv besmette moeder het virus niet op haar kind overdraagt. Een mooie gedachte, als je met z’n allen aan tafel zit, genietend van een lekkere maaltijd.
Foto: Adrian Kuipers
Op de website van Dinner of Hope kun je jou aanmelden, waarna je via e-mail een gratis actiepakket ontvangt. Tevens kun je de hele maand mei voor vijf euro een leuk pakket bestellen om je Dinner of Hope aan te kleden. De website bevat ook tips en heerlijke recepten voor een culinair geslaagde avond, zoals een Zuid-Afrikaans menu. Maar een tafel vol met vegetarische hapjes of juist een simpele Italiaanse pasta kan natuurlijk ook. Inmiddels zijn er al meer dan 200 aanmeldingen. Maak samen met je vrienden en familie deel uit van deze mooie actie. Doe ook mee!
Volg Kelly ook op Twitter!
Paris, c’est l’amour!
Last modified on 2013-04-25 07:00:25 GMT. 1 comment. Top.
Silvana schrijft maandelijks een column over haar ervaringen
als wedding planner en de magische wereld rondom ‘I Do’.
Parijs: lichtstad, modestad en bij velen bekend als de stad van de liefde. Terwijl het vroeger één van de eerste steden was waar pasgetrouwde stellen naartoe gingen, staat Parijs steeds vaker decor voor het huwelijksaanzoek. En bijna altijd bij, onder of op de Eiffeltoren. Wat maakt Parijs zo geliefd onder de tortelduifjes? Waarom verkiezen zij Parijs boven bijvoorbeeld Rome of Venetië? Aangezien ik al 13 jaar niet in Parijs was geweest, werd het hoog tijd om op onderzoek uit te gaan.
Parijs is een stad vol passie, hartstocht en vertier. In de Belle Epoque (begin 19e eeuw) werd Parijs in Europa het symbool van elegantie en goede smaak. In deze periode werden ook de Eiffeltoren en de Sacre Coeur gebouwd. Ik denk dat ik het één en ander heb geromantiseerd de afgelopen 13 jaar, want alhoewel de Eiffeltoren ’s avonds op en top romantisch is, vond ik deze overdag niet heel bijzonder. Het pronkstuk van de stad behoor ik natuurlijk niet af te kraken, maar naar mijn idee lijkt het op een grote bliksemafleider. Vooral als je het vergelijkt met de Sacre Coeur en andere kopstukken in Parijs. Alhoewel je in katzwijm zou kunnen vallen van de Franse taal zou deze geen effect op je moeten kunnen hebben. Je bent immers in Parijs met je geliefde. En voor de Franse keuken hoef je het ook niet te doen, want ik moet niet denken aan kikkerbilletjes, escargots en ganzenlever. Je kunt ook afreizen naar Italië of Spanje, want: beter eten, vriendelijke inwoners en de taal is er net zo mooi. Wat maakt Parijs dan zo aantrekkelijk?
Tijdens mijn verblijf in Parijs werd ik in de metro getrakteerd op de muzikale klanken van een accordeon. Voor mij hét muziekinstrument van de Fransen. En in de juiste setting (wijn, een mooi uitzicht en goed gezelschap) heel erg romantisch. Zo ook de tuinen bij het Louvre. Dit imposante ambtsgebouw ademt romantiek. We kennen allemaal wel de kostuumdrama’s waarin man en vrouw elkaar het hoofd op hol brengen tijdens lange wandelingen in de stads – of paleistuinen, simpelweg door woorden te gebruiken die je tegenwoordig niet meer tegenkomt in de Dikke van Dale. Huwelijken werden gesloten na een enkele gestolen kus, deze uiteraard buiten het zicht van de chaperonne. Dit doet nog steeds vele vrouwenharten smelten, alhoewel het tegenwoordig wel anders gaat. Back to the good old days kun je tijdens een boottocht over de Seine. Hierbij krijg je Parijs van een heel andere kant te zien. Op het water, ver verwijderd van de drukte en moderne taferelen op straat, waan je jezelf in een geheel andere wereld.
Parijs is een geweldige stad vol mooie plekjes. De romantiek in Parijs is te vinden in de kleinere straatjes, waar de Franse balkonnetjes behangen zijn met kleurrijke bloemen en je op de achtergrond een straatmuzikant hoort spelen. En neem je lief gewoon pas ’s avonds mee naar de Eiffeltoren. Dan zegt hij/zij vast en zeker volmondig ‘JA!’.
Je eigen groenteparadijs
Last modified on 2013-04-19 06:00:44 GMT. 0 comments. Top.
Door: Kelly Bennis
Het aantal dagen met vorst neemt af en we hebben alweer kunnen genieten van wat zonnige, zelfs warme dagen. Tijd voor je eigen moestuin! Nu denk je misschien: maar ik heb helemaal geen grote tuin. Niet nodig! Het lukt ook met een opengesneden zak aarde, een pot of een randje tegels dat je weghaalt. Er bestaan zelfs simpele bouwpakketten voor een 1m2 tuintje op je balkonnetje. Het formaat maakt niet uit, zolang het maar buiten is.
Je zult versteld staan van wat je allemaal zelf kunt laten groeien met relatief weinig kennis van tuinieren. Begin met een zak aarde. Daarmee kom je in combinatie met een zakje zaad, wat water en zonnestralen al een heel eind. De supermarkt om de hoek heeft vaak een klein assortiment zaadjes voor groenten. Tuincentra beschikken over een grotere collectie en verkopen meestal ook kleine plantjes van bijvoorbeeld tomaat, broccoli, paksoi, aardbeien en rabarber. Op die manier kun je gelijk al van je tuintje genieten en sneller oogsten. Online vind je een eldorado aan mini-moestuin benodigdheden; van tips en boeken tot de aarde en zaadjes zelf. Zoek eens op Jelle’s Makkelijke Moestuin op YouTube en je raakt meteen geïnspireerd.
Op de zakjes met zaad staat de ideale zaaiperiode en temperatuur en of je eerst binnenshuis in potjes moet zaaien of dat je gelijk in de koude grond kunt beginnen. Zaaien van sla is ontzettend simpel en je hebt binnen enkele dagen al resultaat! Er bestaan veel soorten sla en als je eenmaal zelfgeteelde sla hebt geproefd, wil je niet anders meer… Sla uit eigen tuin is boterzacht en vol van smaak of juist knapperig en peperig zoals rucola. Het is superhandig om een paar soorten sla en kruiden tot je beschikking te hebben. Sla en kruiden kun je per blad of stengel uit je tuintje knippen waardoor je er heel lang mee doet. Zo kan je altijd een snelle salade op tafel zetten of je broodje of maaltijd nóg lekkerder maken met wat krakend verse kruiden. Wat dacht je van de ochtend beginnen met zelfgeoogste aardbeitjes in je muesli en een kop verse muntthee? Of je vrienden verrassen met een versgeplukte salade van diverse slasoorten, groene kruiden, tomaatjes, bosui en eetbare bloemen? Het kan allemaal, onbespoten uit je eigen mini-moestuin!
Volg Kelly ook op Twitter!
LOVEly Lente
Last modified on 2013-03-28 06:39:16 GMT. 0 comments. Top.
Silvana schrijft maandelijks een column over haar ervaringen
als wedding planner en de magische wereld rondom ‘I Do’.
De huidige maartmaand van 2013 is een van de koudste van de afgelopen decennia. De lente is begonnen, maar daar is nog maar weinig van te merken. Desondanks razen de lentekriebels al weken door mijn lijf! Vakanties geboekt, festivaltickets gekocht en om heel eerlijk te zijn, kijk ik bijna dagelijks smachtend naar mijn zomerse schoenenverzameling. De lente is vooral het seizoen van de bloemetjes en de bijtjes, maar als je niet uitkijkt groeit deze uit tot de pesticide van je relatie.
Lentekriebels. Iedereen is vrolijker, actiever en heeft meer energie. Wat een paar zonnestralen al niet met je kunnen doen. De zon werkt als een drug en verhoogt het serotonine en dopamine gehalte in onze hersenen. Een verantwoorde verslaving dus! En dan de vlinders in je buik. Of het nu door de pasgeboren lammetjes komt of that one special person. I love it! Zodra Oudjaar is gevierd, ben ik helemaal klaar met de kou. Ik houd me met mijn vriendinnen vanaf dat moment voornamelijk bezig met het uitzoeken van zomerse activiteiten. Ik leg mezelf een maximum op van één, hoogstens twee festivals per maand. Niet alleen omdat het beter is voor de portemonnee, maar ook omdat ik hoop dat er af en toe een mooi weekend tussen zit waarin ik eindelijk weer eens wat danspasjes kan wagen op de Nederlandse stranden. Zelfs je werkdagen gaan sneller: je dag goed beginnen met het zonnetje en wetende dat je werkdag afgesloten wordt met het aansteken van de barbecue in het park. Voor je het weet, zijn de leuke mensen op het kleedje naast je jouw beste vrienden. Of meer. Wanneer je reageert op deze eerst nog onschuldige lentekriebels of als ze overgaan in verliefdheid, is het al te laat. De lente doet liefde ontluiken, maar verbreekt ook veel relaties. Iedereen is een stuk socialer, verleidingen groter. Lijdzaam vanaf het terras toekijken wat er allemaal voorbij loopt, is een optie. Maar of je daar heel gelukkig van wordt… Zodra de twijfels zich hebben ingenesteld, kom je er moeilijk weer vanaf. Als je na lang wikken en weken een beslissing hebt genomen, staat de volgende alweer voor de deur. Heb je wel de juiste beslissing genomen? Keuzes maken: nobody said it would be easy. De één kiest voor vreemdgaan, de ander gaat liever in z’n eentje verder. Want zo hebben we het toch allemaal geleerd? De jeugd proberen ze tegenwoordig nog iets meer voor te bereiden op dit alles. Vorige week was het de ‘Week van de Lentekriebels’. Hierin werd in het basisonderwijs elke dag een les relationele en seksuele vorming gegeven, passend bij de leeftijd van de kinderen. Niet dat je op zoiets voorbereid kan worden. Deze levenslessen leer je along the road.
De lente - en zomermaanden zijn een grote speeltuin waarin iedereen zich goed vermaakt, maar waar af en toe mensen uit het klimrek kunnen vallen en zich bezeren. Toch is er geen betere plek voor de speeltuin wanneer het zonnetje schijnt!
Lente, we kunnen haar bijna aanraken
Last modified on 2013-03-18 10:05:37 GMT. 0 comments. Top.
Diana schrijft maandelijks over opvallende, leuke en
uiteraard vermakelijke onderwerpen.
Eindelijk! De lente is in aantocht. De meteorologische lente is al op 1 maart begonnen, maar op de astronomische lente moeten we nog even wachten. Die begint op 20 maart. Maar voor mij is het pas echt lente als de temperatuur flink omhoog gaat en de zon zich weer laat zien. Op de eerste warme en zonnige lentedag van het jaar strijkt Nederland massaal neer op het terras, alwaar de terrasgangers de lagen winterkleding van zich afpellen en het met hun -bijna reflecterende- witte, blote armen doen lijken of het hartje zomer is. Want in de winter voelt de kou kouder dan hij daadwerkelijk is, maar zodra de eerste zonnestralen op ons neer dalen is heel Nederland wild van enthousiasme en voelt 15 graden eerder als 20 graden. Nederlanders veranderen dan als het ware in dansende koeien die na een lange winter voor het eerst weer los gelaten worden in de wei. De iced tea is niet aan te slepen op de bomvolle terrasjes en in het nieuws is het weer niet langer alleen een apart item, maar ook een nieuwsitem. Mensen worden vrolijk van de zon en zitten beter in hun vel. Echt waar, het is onderzocht en bewezen. Wij vrouwen voelen ons vrouwelijker, mooier en vrolijker in de lente en zomer. Mannen zijn ook fan van de eerste warme dagen van het jaar, want dat betekent dat de vrouwen de rokjes weer uit de kast trekken en de benen weer gescrubd en onthaard aan de buitenwereld getoond worden. Het beestje heeft zelfs een naam: Rokjesdag. Helaas is er geen officiële datum voor deze Rokjesdag geprikt (want Moeder Natuur laat zich niet vertellen wat voor weer het moet worden) en kan het mannelijke gedeelte van de bevolking dus niet aftellen tot het moment suprême. Mannen, houd vol. En dames, houd de scheermessen en nagellak in de aanslag. Voor we het weten is het zover en wordt de lente officieel ingeluid met kleurrijke rokjes en blote benen.
Begrijp me niet verkeerd, de winter heeft ook zijn charmes en mag er best zijn. Voor een paar dagen dan. Of een paar weken, hooguit. Maar een paar maanden? Nee. Ik weet niet wie dat bedacht heeft. Ik begrijp best dat er mensen zijn die depressief raken van de grijze wintermaanden. De lente en zomer, dát is het gewoon. Zon, ik ben blij dat je ons alvast een voorproefje hebt gegeven van de twee mooiste seizoenen van het jaar. Ik hoop dat we de komende maanden nog veel van je mogen genieten!
Volg Diana ook op Twitter!
De Levensstijl Methode
Last modified on 2013-03-15 07:11:57 GMT. 0 comments. Top.
Door: Kelly Bennis
De Levensstijl Methode is een dieetboek van Asja Tsachigova. Asja’s methode gaat uit van het vermijden van bepaalde voedselcombinaties met aanvullende regels. Een voorbeeld is dat eiwitten niet met koolhydraten (zetmeel) gecombineerd mogen worden; vlees met aardappelen is dus verleden tijd. Het boek bevat een duizelingwekkend overzicht met de volgens Asja goede, redelijke en slechte combinaties. Bijna alle combinaties van voedingsmiddelen vallen onder de laatste twee en moet je dus apart van elkaar eten. Groenten mag je wel met alle voedingsmiddelen combineren, dus ook je eiwitrijke stukje vlees of vis. Groenten bevatten voornamelijk koolhydraten en ook zetmeel valt daaronder. Dat was toch zo slecht in combinatie met eiwit? Adviezen in haar boek zijn vaker tegenstrijdig. Zo zijn brood en peulvruchten een slechte combinatie, maar bij de tips voor broodbeleg staan hummus en pindakaas, beiden gemaakt van peulvruchten. Voor halvarine en margarine geeft zij vanwege het gehalte aan transvet als gezond alternatief roomboter, terwijl dat drie keer zoveel transvet bevat. Geraffineerde suikers zijn evil, maar de geadviseerde druivensuiker en butterscotch stroop bevatten beiden.
Het boek wordt aangeprezen met het feit dat De Levensstijl Methode wetenschappelijk bewezen is. Het boek bevat geen literatuurlijst met verwijzing naar het wetenschappelijke onderzoek. Navraag bij Asja resulteerde in het antwoord dat zij zelf onderzoek heeft gedaan samen met Russische wetenschappers. Haar onderzoek is alleen in Rusland gepubliceerd en dus niet inzichtelijk voor Nederlandse lezers. Zeggen dat je methode wetenschappelijk bewezen is, terwijl je het onderzoek alleen zelf hebt uitgevoerd en niet publiceert, is hetzelfde als de zuivelindustrie die beweert dat melk goed is voor elk.
Asja zegt voedingsdeskundige te zijn. Dat maakt mij benieuwd naar waar ze haar opleiding genoten heeft, aangezien haar boek vol staat met onjuistheden over voeding. In het gedeelte over voeding staat op bijna elke pagina een of meerdere fouten. En dat gaat niet om spelfoutjes, maar om grove inhoudelijke fouten. Zo zegt zij dat mensen in een beginstadium van kanker soms kunnen genezen door een gezond voedingspatroon. Een dergelijke bewering is heel ernstig. Voeding heeft een zeer belangrijke ondersteunende rol bij kanker, maar is absoluut niet genezend te noemen. Volgens Asja val je af van rauwkost bij overgewicht en kom je aan van rauwkost als je ondergewicht hebt. Een zeer onlogische redenering en bovendien is het dodelijk als je iemand met ondergewicht op rauwkost zou zetten. Drinken hoeft volgens haar niet zoveel; als je gezond eet, zit er genoeg vocht in je voeding. Voldoende drinken is juist essentieel om uitdroging te voorkomen en om bij het afvallen de vrijgekomen gifstoffen af te voeren.
Sommige mensen zijn afgevallen met de methode van Asja. Het is echter belangrijk dat je eetpatroon ook volwaardig is. De Levensstijl Methode zorgt met zoveel verboden combinaties, regels en verkeerde adviezen niet voor volwaardige voeding. Asja raadt aan regelmatig geactiveerde kool (norit) te gebruiken om je lichaam te reinigen. Ze vertelt er echter niet bij dat langdurig gebruik van geactiveerde kool zorgt voor een tekort aan vitamines en enzymen doordat deze samen met de kool het lichaam verlaten. Ook kan het de werking van de anticonceptiepil verminderen. Volgens Asja bevat zilvervliesrijst vitamine D en zit er vitamine B12 in bladgroenten, granen en noten. Wederom onjuist. Als mensen denken dat ze die vitamines uit die producten kunnen halen, is er een kans op tekorten met ernstige gevolgen als botontkalking en neurologische aandoeningen.
Dit boek heeft mij niet enthousiast gemaakt voor het recenseren van dieetboeken, maar wel bewust van de noodzaak ervan. Als consument ga je er tenslotte van uit dat een voedingsdeskundige je juist voorlicht.
Volg Kelly ook op Twitter!
Old-Valentines Day
Last modified on 2013-02-28 07:12:26 GMT. 2 comments. Top.
Silvana schrijft maandelijks een column over haar ervaringen
als wedding planner en de magische wereld rondom ‘I Do’.
Valentijnsdag, de dag van de liefde. De so called dag voor stille aanbidders. Alhoewel ik het een onzinnig gebruik vind – waarom één dag per jaar je liefde uiten, terwijl je dat iedere dag kunt doen – is er op de Amsterdamse Zuidas een mooi initiatief ontstaan: Zingeving Zuidas. Het is een organisatie die de Nederlandse samenleving menselijker wil maken en organiseerde op 16 februari voor de vijfde keer een wel heel speciale ‘Valentijnsdag’. Tijdens deze Valentijnsdag nemen Young Professionals senioren mee op date. Een dag waarop de juniors en seniors van onze samenleving elkaar leren kennen door levensverhalen uit te wisselen, spelletjes te spelen en vooral door plezier te maken. In zo een Valentijnsdag kan ik mij wel vinden!
Om 12.00 uur begon het programma in de Thomaskerk op de Zuidas. Na de gezellige lunch en een ‘keuze-kaart’ getrokken te hebben uit de categorieën wandelen, Zuidas, kunst & cultuur en het café, werden we naar de grote zaal geleid waar het programma zou starten met een old school datingshow! Drie vrouwelijke seniors mochten allen één van de drie mannelijke juniors uitkiezen die aan de andere kant van het kamerscherm zaten. De keus werd gebaseerd op vragen die de ‘showmaster’ beide partijen stelden, al leek hij het spel wel een bepaalde richting op te sturen, om zo iedere senior een junior naar keus te kunnen geven. Daarna werden de man/vrouw-rollen omgedraaid. Zo werden we natuurlijk niet allemaal gekoppeld: dat zou een te lange zit zijn geweest. Zelfs voor ons juniors. De rest moest zich melden bij eerder gekozen categorie. Wij hadden gekozen voor ‘Zuidas’, omdat we inside information hadden dat er ons een sjoelbak en taart stond op te wachten. Mijn schoppen twee bleek een treffer: ik had niet één maar twee dates gescoord! Samen met Harry en Fred vertrok ik naar de zestiende verdieping van de Stibbe toren om tot onze grote blijdschap inderdaad een sjoelbak aan te treffen. Na eerst genoten te hebben van koffie, een stuk taart en het uitzicht over de stad besloten we ons aan de spelletjes te wagen. Terwijl Fred en Harry de sjoeltafel uitprobeerden, maakte ik met weer een nieuwe date, Janneke, de vloer onveilig door de minuscule tafeltennistafel uit te testen. Voor iemand die zich had aangemeld als senior was ze nog behoorlijk actief. Uiteindelijk was ik degene die de handdoek in de ring gooide! Gelukkig was er daarna tijd om bij te komen; een borrel in Café de Blauwe Engel, waar het programma werd vervolgd en waar alle groepen weer bij elkaar kwamen. Onder het genot van een drankje en de nodige porties bitterballen werden de ervaringen van deze leuke dag gedeeld. De bingo waar ik stiekem op had gehoopt, werd niet gehouden. Wel werden we getrakteerd op een pub quiz, de zangtalenten van één van de seniors en een DJ.
Alhoewel veel jongeren zich hadden aangemeld, was de verdeling niet helemaal gelijk. Hoe leuk het ook is twee dates te hebben, het is best moeilijk je aandacht te verdelen. Daarom hoop ik toch een aantal mensen enthousiast gekregen te hebben volgend jaar deel te nemen aan dit mooie initiatief. Want een mens is nooit te oud om Valentijnsdag te vieren!
Gezond en fit afvallen
Last modified on 2013-02-15 12:56:46 GMT. 0 comments. Top.
Door: Kelly Bennis
In het nieuwe jaar en met de zomer op komst, denken veel mensen aan afvallen. Mensen grijpen weer naar Sonja of een ander dieet(boek) in poging gewicht kwijt te raken. Je valt snel af, maar is het effectief op de lange termijn? Nee. Lang volhouden lukt niet, je krijgt honger en gaat weer meer eten. We kennen het allemaal; het zogenaamde jojo-effect. Of je houdt het wél vol, maar krijgt dan onvoldoende vitaminen en mineralen binnen.
Verstandig?
Wanneer je wilt afvallen, zoek je eerst uit of het verstandig is; bij een BMI vanaf 25 en een middelomtrek vanaf 88 centimeter (voor vrouwen) is het nodig om af te vallen. Eigenlijk is de basis voor gezond afvallen heel simpel. Het moeilijkste van alles is het doorzettingsvermogen. Vraag je af of je er klaar voor bent. Als je zwanger bent of borstvoeding geeft, mag je niet afvallen.
Back to the basics
Vergeet verboden voedselcombinaties, light, zogenaamde fatburners en andere creepy medicijnen of producten om af te vallen. Leer jezelf een gezond en natuurlijk eetpatroon aan, eet met aandacht en geniet ervan. Kook met verse producten, varieer! Neem de Schijf van Vijf als richtlijn (want ieder mens is anders) en eet uit alle vakken voor voldoende voedingsstoffen. Eet minder, maar sla geen maaltijden over. Eet veel vezels (onbeperkt groente, twee stuks fruit en voldoende volkorenproducten) en eiwitten. Hierdoor krijg je minder snel trek. Drink minimaal twee liter water per dag, hiermee spoel je de afvalstoffen weg die vrijkomen bij gewichtsverlies.
Met mate
Beperk het gebruik van toegevoegde suikers; frisdrank, koek en snoep de deur uit! Bedenk dat natuurlijke suikers uit fruit en vruchtensap ook veel energie leveren. Eet je er te veel van, dan kom je er ook van aan. Eet wel voldoende fruit voor je voedingsstoffen. Tuurlijk mag je af en toe een lekker taartje eten. Maar zie het als een traktatie, een feestje. Gebruik alcohol met mate. Vermijd transvet (fastfood, gebak en koekjes) en teveel verzadigd vet (volle producten), maar laat vet nooit volledig staan. Kies vooral voor onverzadigd vet, wat veel voorkomt in plantaardige producten. Besmeer je brood dun en gebruik een theelepel of eetlepel (liefst)vloeibaar vet bij de bereiding van je avondmaaltijd. Vet is onmisbaar voor je lichaam; je hebt het nodig om bepaalde vitamines op te nemen en het is betrokken bij vele lichaamfuncties. Vind je het moeilijk welk vet waar in zit? Lees de verpakking, dan weet je wat je eet.
Bewegen
Naast voeding, is bewegen heel belangrijk. Het zorgt voor opbouw van spierweefsel, wat de vetverbranding stimuleert. Ook krijg je meer energie, minder stress en minder kans op hart- en vaatziekten en diabetes. Bij overgewicht is het nodig om zestig minuten per dag te bewegen, vijf keer per week. Dit mag in blokjes van tien minuten. Ga absoluut niet als een gek sporten. Je raakt uitgeput en dat werkt demotiverend. Bovendien is het slecht voor je gewrichten. Lekker stevig wandelen en fietsen is al voldoende. En neem voortaan de trap! Ontspanning is daarnaast ook heel belangrijk.
Veilig afvallen
In het begin van een dieet val je altijd snel af doordat je gemotiveerd bent en veel vocht verliest. Daarna gaat het langzamer. Maar dat is niet erg. Probeer niet meer dan 0,5 tot 1 kilo per week af te vallen. Als je meer afvalt, worden je spieren afgebroken en wordt het aantal afvalstoffen dat vrijkomt uit je vetweefsel te hoog. Hiermee vergiftig je jouw eigen lichaam.
Kies een dieet dat bij je past
Om inzicht te krijgen in je eigen eetpatroon, kun je een dagboekje bijhouden van wat je eet. Wees eerlijk en confronteer jezelf. Als je voldoende afgevallen bent, kan je wat meer eten, maar gezond. Dieet is geen synoniem voor afvallen. Een goed dieet kies je voor je hele leven. Je voelt je er lekker bij, het zorgt voor een gezond en stabiel gewicht en het voorziet je van voldoende voedingsstoffen. Op de website van het Voedingscentrum vind je veel aanvullende informatie. Heb je veel moeite met afvallen, heb je ernstig overgewicht of ben je juist te licht? Ga naar een diëtist, hij of zij heeft een professionele studie afgerond, weet alles over gezonde voeding, heeft medische kennis en is getraind om je te motiveren. De diëtist kan je helpen, een dieet is tenslotte heel persoonlijk.
Volg Kelly ook op Twitter!
Winter
Last modified on 2013-01-31 07:51:13 GMT. 0 comments. Top.
Femmie schrijft maandelijks een column over onderwerpen
die haar dagelijks fascineren en bezighouden.
Op het moment dat ik deze column schrijf, vriest en sneeuwt het nog volop. Komend weekend zal de dooi weer inzetten. Na twee koude weken met ijs en sneeuw zal het normale Nederlandse kwakkelweer zijn intrede weer doen.
De afgelopen twee weken heb ik mijn ogen uitgekeken. Prachtig wit bekleedde landschappen, mensen met de must op, een sjaal om en dikke handschoenen aan, waardoor we met zijn allen als een soort pinguïns door de sneeuw schuiven. Overal rode wangetjes van de kou. Uit de kantine van de ijsbaan komt de overheerlijke geur van warme chocolademelk.
Vorige zondag ging ik een eindje wandelen. Ik liep over het viaduct van de autoweg richting de weilanden. Toen ik eenmaal daar op de open vlakte liep, merkte ik pas hoe hard de wind eigenlijk was. Ik kreeg na een poosje wandelen toch echt het gevoel dat mijn neus, oren, voeten en benen er zo langzamerhand af begonnen te vriezen. Daarna liep ik weer terug over een andere viaduct. Het werd al snel een stuk aangenamer. Ik kwam uit bij de ijsbaan, waar ik meerdere plezierige geluiden hoorde: het gekras van schaatsen over het ijs, het gelach van kinderen en het gebabbel van mensen. Het was een mooi schouwspel, een vertrouwd Nederlands plaatje. Verderop zag ik gezinnen met een slee lopen. Wat zullen de ouders in Nederland pijnlijke armen hebben van het getrek, wat ze helemaal niet gewend zijn. Toen ik thuis kwam van mijn wandeling, kon ik me heerlijk opwarmen aan de verwarming. Ik maakte ondertussen een lekkere kop warme chocomel klaar om hier vervolgens minuten lang van te kunnen genieten.
Afgelopen tijd op de peuterspeelzaal en op de bso is de sneeuw ook onderwerp van gesprek in de klas. Als juf krijg ik ook regelmatig een sneeuwbal naar mijn hoofd geslingerd, waarna het grote pret is voor de kinderen, want een sneeuwballengevecht met de juf houden gebeurt toch niet zo vaak. Vooral de oudere kinderen op de bso zijn goed in staat een sneeuwballengevecht te houden, inclusief inpeperen. De kinderen van de peuterspeelzaal zijn nog erg klein en staan al praktisch naast me, wanneer ze gooien met de sneeuw, want anders gooien ze mis. Niet alleen de kinderen hebben groot plezier, maar ook ik geniet met volle teugen van de glimmende, rood gekleurde wangetjes van de kou. Stralende, ondeugende oogjes kijken mijn kant op, terwijl er een sneeuwbal mijn kant op gegooid wordt. Wanneer ik zelf in beweging kom om een mooie sneeuwbal te maken, beginnen ze al luid te giechelen, want juf komt eraan! Al giechelend rennen ze alle kanten op, wat een prachtig schouwspel oplevert. Na het spelen gaan we weer naar binnen. Daar wacht een lekker drankje op ons, want van al het rennen door de sneeuw krijgen de kinderen veel dorst.
Ik zal blij zijn als de sneeuw en kou plaats gaan maken voor zon, groene bomen en vooral lekker warm weer. Maar tot die tijd zal ik zeker ook genieten. Wat hebben wij toch een geluk dat we van de verandering van vier seizoenen mogen genieten. Ieder seizoen draagt iets moois met zich mee. Zo ook dit ijskoude weer. Winterweer brengt vaak ongemakken met zich mee, maar ik wens jullie toch toe dat jullie ondanks alles toch ook lekker mogen genieten van dit koude weertje.
Making arrangements
Last modified on 2013-01-24 10:02:59 GMT. 2 comments. Top.
Silvana schrijft maandelijks een column over haar ervaringen
als wedding planner en de magische wereld rondom ‘I Do’.
India, het land van de sari, naan, de heilige koe en Bollywood. Een traditionele Bollywood film betekent ruim twee uur vermaak in, voor mij, onbegrijpelijk Hindi met dans en zang. Het verhaal is meestal hetzelfde: boy meets girl, hun liefde is onmogelijk, maar natuurlijk is er aan het einde van de film een happily ever after. Klinkt als een sprookje, maar in het echte India gaat het er vaak anders aan toe.
Tijdens mijn reis naar India met mijn zus vertelde onze 21-jarige taxichauffeur over zijn vriendin en hun geheime liefdesleven. Alhoewel veel Indiase jongeren ‘verwesteren’ mag je in de meeste regio’s niet daten. Je moet wachten tot je de huwbare leeftijd hebt bereikt. In de ene regio is dit een bepaalde leeftijd, in de andere wanneer je afgestudeerd bent of een goede baan hebt. Hij vertelde ons dat zijn moeder met een huwelijkskandidate zal thuiskomen zodra hij 25 jaar is. Maar wat als jij al jaren verliefd bent op iemand anders en al trouwplannen hebt? Je kunt de huwelijkskandidate vertellen dat je verliefd bent op iemand anders en hopen dat zij haar leven niet wil delen met iemand die niet bij haar wil zijn. De vriendin van genoemde taxichauffeur is jonger en gaat nog studeren. Totdat zij de huwbare leeftijd heeft bereikt, kan je moeder met veel potentiële bruidjes thuis komen. Hoeveel vrouwen krijg je zover mee te werken tot die tijd? En dan nog is het de vraag of je moeder je vriendin goedkeurt, als de tijd daar is. In dit geval heeft de vrouw de keus (for a change) maar aan wie de keus ook is, het is moeilijk voor beide partijen. Huwelijken worden vaak gearrangeerd om (goede) families met elkaar te verenigen. Soms zijn jongens en meisjes al bij de geboorte aan elkaar beloofd. Sociale status speelt een grote rol en je kunt niet buiten je kaste (die ‘officieel’ niet bestaan) trouwen. Daarnaast moeten horoscopen bij elkaar passen, anders is een huwelijk gedoemd te mislukken. Als ik deze wetenschap toe zou gaan passen op mijn werk zou ik weinig klanten overhouden. Zelfs de kranten staan pagina’s vol contactadvertenties. Alles om de juiste huwelijkskandidaat te vinden. In India speelt religie ook een grote rol. Een vriend van onze taxichauffeur, een Moslim, werd verliefd of een Hindoe meisje. Toen de familie van het meisje achter deze relatie kwam, leek de vader de relatie te steunen. Hij nam de jongen in huis maar alleen om deze na een aantal dagen te vermoorden. Kort daarna heeft het meisje zelfmoord gepleegd. De Romeo’s & Juliets van 2013…
Als het huwelijk daar dan toch is – gearrangeerd of vanuit liefde – wordt het groots gevierd. Gedurende zeven dagen zijn er kennismakingsdiners voor de families, feestavonden voor soms hele dorpen en een hennafeest voor de bruid. De familie van de bruid moet voor dit zevendaagse feest betalen, vandaar vaak de voorkeur voor zonen. Tijdens de huwelijksplechtigheid worden diverse rituelen uitgevoerd. De belangrijkste daarvan is het offervuur. Het bruidspaar moet zeven keer rond het vuur lopen en ondertussen zeven geloftes afleggen, waarmee zij zich voor het leven aan elkaar binden. Op het einde van de ceremonie smeert de bruidegom de haarscheiding van zijn bruid in met rood poeder. Zo wordt er op gewezen dat zij voortaan als een gehuwde vrouw door het leven gaat. In plaats van een ring, draagt de Indiase Hindoeïstische vrouw een ‘Bindi’; de welbekende stip tussen de ogen.
Het leven lijkt soms wel een film. Helaas niet altijd met een happily ever after. Door de verwestering zie je steeds meer jongeren zich afzetten tegen oude tradities. Om zo hun eigen keuzes en eigen geluk te kunnen maken. Dan hebben we het in Nederland toch maar makkelijk.
Foodtrends voor 2013
Last modified on 2013-01-10 17:11:50 GMT. 0 comments. Top.
Door: Kelly Bennis
Wat voor lekkers kun je volgens Kelly in 2013 verwachten?
1. Natuurlijk zoet
In Amerika is het al de normaalste zaak van de wereld. Bakken met natuurlijke suikers. Waarom suiker toevoegen als je ook van nature zoete producten kunt gebruiken, zoals dadels, bananen en vijgen? Een stuk gezonder en je pakt ook gelijk wat vezels, vitamines en mineralen mee. Ook stevia (steviolglycosiden), gewonnen uit de zoete blaadjes van de steviaplant, zijn een zoet alternatief. In vele landen ter wereld wordt het al jaren gebruikt als zoetmiddel en in Zuid-Amerika zelfs al eeuwen.
2. Super voedzame ontbijtjes
Ontbijten doen we niet alleen meer met een boterham met kaas, maar elke ochtend anders. We variëren met zelfgemaakt granola, granen, noten, zaden, vers fruit, (versgeperst) vruchtensap, rijstmelk, notenmelk… Een echt powerontbijt vol voedingsstoffen om je dag goed te beginnen.
3. Veggies take over the plate
Groente is altijd een ondergeschoven kindje geweest, maar zal een steeds belangrijkere rol krijgen. Yotam Ottolenghi liet ons met zijn boek Plenty, vol met mouth-watering en kleurrijke vegetarische recepten, zien dat groenten fantastisch zijn en heel erg lekker. Ook hebben diverse chefs in Nederland laten weten dat zij zich meer zullen toeleggen op groenten. Denk dan niet alleen aan groenten van het land, maar ook uit de zee. Zeewier! Heel duurzaam, om minder vlees en vis te eten. Áls we het eten, is het van goede kwaliteit. En biologisch, uiteraard.
4. Bio, baby!
Biologisch wordt steeds beter verkrijgbaar. Je hoeft niet meer speciaal naar de biowinkel (al zijn die winkels wel heel leuk om eens een kijkje te nemen). In de supermarkt groeit het aanbod van biologische producten, maar ook van fairtrade. Heel fijn, gezonde en verantwoorde producten binnen handbereik. En steeds beter betaalbaar.
5. Special foods
Je ziet steeds meer initiatieven van enthousiastelingen die een heerlijk product kleinschalig op de markt zetten. Met grote potentie. Schattige Kleine Taartjes van de Kleine Dingen Bakker, Margaritaijs van Eetschrijver en Ambrosia truffels zonder toegevoegde suikers van Lioba Steinkamp. Ook het aantal plekken waar deze producten bij elkaar komen groeit. Zoals de Antipakjes-matinee van Karin Luiten en de Underground Boerenmarkt. Ga dat proeven!
6. Voor ieder wat wils
Vegan, glutenvrij, suikervrij. Steeds meer producten worden afgestemd op de specifieke wensen van de consument en het aanbod van deze producten zal alleen maar groeien. Mensen kiezen bewust voor een specifieke leefstijl of hebben een voedselintolerantie of voedselallergie. Dan is het heel fijn als je eens goed uit eten kunt of iets lekkers kunt kopen voor thuis of onderweg. Ook op social media, zoals Foodgawker, Pinterest en Twitter doe je op dit gebied genoeg inspiratie op voor in de pan en oven.
7. Sophisticated tea
Thee is de nieuwe wijn! Gespecialiceerde theewinkels zoals Tea Bar in Amsterdam zie je steeds meer. Vakken gevuld met geurige losse thee. Eye candy. Een zeefje met theeblaadjes, geserveerd met een glas heet water met een thermometer, zodat je je thee op de juiste temperatuur laat trekken. Dat verschilt namelijk per soort. Er bestaan zelfs theesommeliers. Dat geeft wel aan hoe lekker en bijzonder thee kan zijn.
8. Duurzame waterfles
Niet eetbaar, maar een heel functioneel onderdeel van bijvoorbeeld je lunch. Voor een klein bedrag koop je een waterfles van gerecycled plastic. Het scheelt geld, afval en is voor jezelf ook een stuk gezonder, aangezien je deze fles lekker kunt afwassen of in de vaatwasser zet. Het mooiste is misschien nog wel, dat jouw aankoop bijdraagt aan drinkwaterprojecten in ontwikkelingslanden, bijvoorbeeld als je een Jointhepipe of Dopper fles koopt.
Volg Kelly ook op Twitter!
Een nieuwe reis, een nieuw avontuur: Dubai!
Last modified on 2013-01-07 11:09:25 GMT. 0 comments. Top.
Diana schrijft maandelijks over opvallende, leuke en
uiteraard vermakelijke onderwerpen.
Ik hou van zon, en als de zon niet naar mij komt, ga ik toch naar de zon? En dus trok ik er samen met Jessica op uit om de zon te bezoeken, die we in Dubai hadden gelokaliseerd. Nog voor vertrek waren er al tal van onbeantwoorde vragen: zouden we weer continu ‘are you sisters?’ naar ons hoofd geslingerd krijgen (Egypte flashback)? Waar halen we burka’s vandaan om niet als aanstootgevend gezien te worden? Hoeveel flessen wijn passen er nog in onze koffer (alcohol is verboden in Dubai)?
Al aan het begin van de reis kwamen er nog meer vragen bij. Want alhoewel er op onze tickets geen tussenlanding in Istanbul stond aangegeven, stond dit bij Schiphol wel aangegeven. Eenmaal in het vliegtuig dachten wij dat purser Frans ons wel meer duidelijkheid zou kunnen verschaffen omtrent dit mysterie. Niets bleek minder waar: de stop in Istanbul zou een tankstop zijn, en het was onder andere afhankelijk van het aantal passagiers of er onderweg getankt moest worden… Even de kerosinemeter goed in de gaten houden dan maar. Aangezien ik zulk soort scenario’s graag visualiseer, zag ik in gedachten al helemaal voor me hoe dat er in de cockpit aan toe zou gaan: piloot tegen co-piloot: ‘hoe staat het met de kerosine?’ Co-piloot tegen piloot: ‘de meter gaat richting E.’ Piloot tegen co-piloot: ‘shit, we zijn net voorbij Istanbul!’
Gelukkig hoefden we onderweg niet te tanken en gelukkig kwamen we heelhuids in Dubai aan. Dubai: je mond valt ervan open. Letterlijk. Niet alleen vanwege de indrukwekkende en gigantische gebouwen, maar ook van alles eromheen. Zo blijken Dubaianen slecht Engels te spreken. Dat moet wel, want ik versta ze niet. Een ‘rombombom’ blijkt een ’roundabout’ te zijn, en als ze ‘left’ zeggen maar naar rechts wijzen, bedoelen ze dus rechts. Geen vakantie voor mijn hersenen in Dubai dus met al die cryptische omschrijvingen. Verder zal ik vanaf nu de Vengaboys altijd associëren met Dubai, want standaard werd tijdens het ontbijt de cd van de Vengaboys opgezet (geen grap). Ondanks deze b-keuze qua muziek draait het in Dubai erg om luxe: rolbanden die je naar de metro en het winkelcentrum dragen, de overvloed aan medewerkers overal die al ‘can I help you’ roepen nog voordat je met je ogen kunt knipperen, en ook de actieve houding van medewerkers. Toegegeven; dit kan ook best irritant zijn. Zo ontstaat er toch een twijfelachtige situatie als een hotelmedewerker langs ons heen rent, de straat op springt en een taxi laat stoppen. Laat hij die taxi voor zichzelf stoppen of voor ons? Oh, toch voor ons.. Ook moet je geen last hebben van podiumvrees, gezien het feit dat er bij de receptie vijf paar ogen op je gericht zijn als je een vraag stelt. Er wordt nog net geen werkoverleg ingepland om te bespreken wat het beste antwoord op je vraag is (dat je overigens niet krijgt, wij kregen veel ‘maybe’ en ‘if’ twijfelantwoorden).
Dubai: zon, luxe en shoppen. Ik teken ervoor. Naast deze drie kernbegrippen van onze vakantie hangen we uiteraard ook de toerist uit. Zo staan we met knikkende knieën op de Burj Khalifa (het hoogste gebouw ter wereld, en dat is hoog!), we wanen ons SATC in Abu Dhabi (alhoewel onze gewaden voor in de Sjeik Zayed-moskee niet echt SATC-waardig waren, maar dat terzijde) en we shoppen totdat we bijna letterlijk droppen. Ondanks de achtergelaten – uiteraard lege – wijnflessen zijn onze koffers hierdoor alsnog te zwaar op de terugreis. Tja, dat is het resultaat van een weekje in een luxe shopparadijs!
Bekijk hieronder drie van mijn vakantiefoto’s!
Volg Diana ook op Twitter!
Eerste hulp bij kerstdiner
Last modified on 2012-12-19 08:13:51 GMT. 0 comments. Top.
Door: Kelly Bennis
Misschien ben je het standaard kerstdiner een beetje beu. Je hebt die garnalencocktail, tournedos met vossenbessensaus en verlepte groenten nou wel gezien. Of kerst staat voor jou juist in het teken van stress: na file in de supermarkt en een hectische dag in de keuken ben je tijdens het kerstdiner eigenlijk uitgeblust. Het kan ook anders.
Probleem: Het gebruikelijke kerstdiner ben je zat. Je houdt erg van koken en bent wel in voor wat anders. Think out of the box. Kook iets wat je nog nooit hebt gekookt. Laat je inspireren door een kijkje in de toko, natuurwinkel of bij de Turkse groenteboer. Je kunt ingrediënten die je lekker lijken of waarvan je weet dat je ze lekker vindt, als uitgangspunt nemen. Laat bijvoorbeeld groenten eens de hoofdrol spelen tijdens je kerstdiner. Op internet en in kooktijdschriften vind je fantastische recepten voor vegetarische- of groentegerechten. Het hoeven geen speciale (of dure) kerstrecepten te zijn. Als jij het maar lekker vindt. Combineer de gerechten eventueel met een goed stuk biologisch vlees of verantwoord gevangen vis. Laat je adviseren door de plaatselijke slager of visboer; een lekker recept of de juiste bereidingswijze geeft de verkoper er vaak graag bij. Denk ook eens aan scharrelvlees uit de buurt, zoals van wilde ganzen of koeien die lekker in de wei hebben rondgelopen. Past helemaal in de kerstgedachte: je zorgt goed voor jezelf en anderen met zo’n verantwoord en (een veel) diervriendelijker stukje vlees.
Probleem: De voorbereiding van het kerstdiner is voor jou een stressvolle bedoening. Eigenlijk wil je maximaal resultaat in weinig tijd. Van jou mag het allemaal wel wat relaxter. Kerst is er tenslotte om van te genieten. Kook samen! Met je grote liefde, een vriend of vriendin of met een hele groep vrienden of familie. Brainstorm met z’n allen over gerechten of houd je gerecht juist een verrassing. Kook de gerechten gezamenlijk tijdens een gezellige dag of laat iedereen van tevoren zelfbereide gerechten of hapjes meenemen. Een thema kan hierbij heel leuk zijn. Doe eens gek, kook Koreaans. Kies de keuken van je volgende vakantiebestemming. Maak tapas. Of een uitgebreid dessertbuffet. Het geheel kan aangevuld worden met diverse drankjes, fruit, warm brood uit de oven, broodsmeersels en makkelijke hapjes zoals olijven, eventueel aangepast op het thema. Je kunt de gerechten traditioneel in gangen opdienen, maar een buffet is eigenlijk nog relaxter…
Kerst hoeft helemaal niet saai of stressvol te zijn, je maakt het zo gek als je zelf wilt.
Volg Kelly ook op Twitter!
Pizzabeleefdheid
Last modified on 2012-12-14 12:34:02 GMT. 0 comments. Top.
Femmie schrijft maandelijks een column over onderwerpen die haar dagelijks fascineren en bezighouden.
Afgelopen week plaatste mijn broer een plaatje op Facebook. Het plaatje was verdeeld in twee losse plaatjes: het bovenste plaatje en het onderste plaatje. Op het bovenste plaatje was een poppetje te zien, dat netjes een patatje ging eten: ‘How I eat fries when I’m with people: I’m going to eat one fry at a time because that’s what civilized people do and I’m a civilised person.’ Op het plaatje eronder stond de volgende tekst: ‘How I eat fries when I’m alone: 15 at a time!! OMNOMNOMNOMNOM.’ Daarbij was een poppetje te zien dat zijn mond volpropte met frietjes met ketchup.
Gisteravond ging ik met collega’s pizza eten in de stad. Het was en keurig Italiaans restaurantje, wat er gezellig uit zag. Ik moest onmiddellijk denken aan het plaatje wat ik eerder deze week op Facebook zag. Wanneer ik thuis in mijn eentje pizza bestel, gaat het eten van deze pizza met mijn handen. Ik kan je vertellen dat ik dit dan niet erg netjes doe. Het ziet er misschien uit op dat moment alsof ik de hele dag geen eten heb gehad.
Al snel stond deze avond een heerlijke pizza voor mijn neus wat mijn oerinstinct al snel opriep: ‘aanvallen!!!’. Om de pizza te snijden had je bijna een sterke bouwvakker nodig, zo hard was de rand (of zo stomp was het mes). Het liefst had ik de pizza in punten verdeeld en vervolgens de punten één voor één naar binnen gewerkt met mijn handen. Maar helaas, in gezelschap is dat niet erg netjes. Dus begon ik aan de grote opgave, het snijden van kleine stukjes die ik vervolgens keurig met mijn vork naar mijn mond bracht. Toen ik om me heen keek moest ik erg lachen. Ik was niet de enige die ruzie met een pizza had. Overal zag ik het driftig heen en weer snijden van messen om door de pizzarand heen te komen.
Die harde rand, iedereen was hem keurig aan het opeten. Maar toen de eerste persoon stukken rand begon te laten staan, lieten anderen ook al snel de rand liggen. Voor een moment vroeg ik me af hoe hun thuis pizza zouden eten. Zou het vet van de kaas langs hun kin lopen? Of stoppen ze keurig kleine stukjes in hun mond om deze vervolgens zorgvuldig te kauwen? Snijden ze stukjes? Of snijden ze punten om ze vervolgens met de hand op te eten? Eten ze zoals ze nu doen? Of eten ze zoals op het plaatje ‘OMNOMNOMNOMNOM’?
Tijdens het eten komen de meest leuke gesprekken voorbij, gesprekken over werk voornamelijk. Het ging over leuke kinderuitspraken, over gebeurtenissen van de laatste tijd en over hoe het verder zal gaan op het werk. Deze avond had ik tranen over mijn wangen lopen, gewoon omdat het soms zo grappig was. En ik was niet de enige. Ik zat met vier dames aan tafel die helemaal dubbel lagen. Van één vroeg ik me voor een moment af of ze er nog uit zou komen.
Na een gezellige avond met lekkere pizza (afgezien van de harde rand waarop ik mijn arm en handspieren heb kunnen trainen) lig ik later deze avond in mijn bed. Nog even geniet ik na van de gezelligheid en warmte die ik heb ervaren deze avond. Uiteindelijk vallen mijn tafelmanieren en de twijfels daarover in het niets, gewoon omdat de mensen en de gezelligheid deze avond belangrijker maakten dan hoe ik eruit gezien moet hebben tijdens het snijden en eten van mijn pizza.
Het ‘OMNOMNOMNOMNOM’ bewaar ik voor thuis en ik hoop dat mocht ik een relatie krijgen, deze persoon net als mij ontzettend gek is op ‘OMNOMNOMNOMNOM’. Zodat ik iedere keer weer los mag gaan op mijn pizza of patat met broodje hamburger. Dat zou tof zijn zeg!
Bruidstaart
Last modified on 2012-10-19 09:58:56 GMT. 0 comments. Top.
Door: Kelly Bennis
Mijn zus is pas getrouwd. Weken van tevoren begonnen we al met de voorbereidingen voor de bruidstaart. Om deze zelf te maken welteverstaan; bij ons in de familie bakken we altijd zelf de taarten, al vanaf jongs af aan leerden we dat van oma en onze moeder. Mijn zus en zwager hadden al eerder diverse taartjes gebakken, geproefd en de lekkerste uitgekozen. Een krat in de keuken werd gedurende de weken steeds voller. Bakvormen. Malletjes. Eetbare glitters en lijm. Roze parels. Marsepein. En natuurlijk de taarttopper; het bruidspaar voor bovenop de taart. Dit was het enige onderdeel dat voor mij een verrassing bleef tot het aansnijden. De vier cakes werden gebakken, gevuld met zelfgemaakte lemon curd, frambozenjam, verse frambozen en een randje botercrème als verbindende factor. Goed ingepakt verbleven zij in de vriezer tot de dag voor de bruiloft. Daar zagen zij weer het daglicht en mijn zuslief die om negen uur in de ochtend al weer botercrème stond te mixen. Na het afsmeren van de cakes met botercrème, maakten wij roosjes, balletjes en schelpen van roze fondant. De witte marsepein werd uitgerold, bestrooid met stardust en voorzien van een sierlijk patroon of een strak lijnenspel met een door mijn zwager zelf vervaardigde stempel. De taarten werden bekleed en afgewerkt met een lint van roze balletjes en hier en daar een wit hartje van marsepein. Rond zeven uur in de avond stonden de taarten uitgestald en gedecoreerd met de roosjes en schelpen op de taartstandaard, die mijn zwager ook zelf had gemaakt. Goed ingepakt in plastic, werd het gevaarte door het aanstaande bruidspaar in de auto getild. Ik was de begeleider van de bruidstaart op weg naar de feestlocatie. Een half uur lang omhelsde ik de taart alsof mijn leven ervan afhing. Bij elke bocht en hobbel vreesde ik voor flying pie. Hij kwam heel aan. De volgende dag kon het bruidspaar samen met familie en vrienden genieten van de taart. En of hij lekker was? Meer dan dat!
Volg Kelly ook op Twitter!
Kroatië: een must see zonbestemming
Last modified on 2012-09-21 08:09:53 GMT. 0 comments. Top.
Diana schrijft maandelijks over opvallende, leuke en
uiteraard vermakelijke onderwerpen.
Op vakantie gaan is zoveel meer dan te gast zijn in een bepaald vakantieland. Het begint al weken, soms maanden van tevoren met het zoeken van een bestemming. Zodra er vervolgens een zorgvuldig overwogen keuze is gemaakt, begint de vakantievoorpret. Je volledig verdiepen in een land hoort hier natuurlijk bij. Na weken wikken en wegen, wel, niet, wel, niet, boekte ik dan een vakantie voor mij en vriendlief naar Kroatië. Hierna begon de verdieping, waardoor ik tot steeds meer nieuwe inzichten ben gekomen. Wist je bijvoorbeeld dat de vulpen in Kroatië is uitgevonden? Ook de stropdas vindt zijn oorsprong in dit land. Erg intrigerende weetjes dus, die een bezoek aan dit land een extra dimensie geven… Eenmaal aangekomen bleken deze producten toch niet de trots van het land te zijn, want ik heb er precies 0 souvenirs van gevonden (niet dat ik die had willen hebben). Wat absoluut wel een trots van het land is, is Nationaal Park Plitvice dat op de Werelderfgoedlijst staat. Het bestaat uit 16 kristalblauwe meren en 90 watervallen, en in de bossen tussen deze meren en watervallen wonen onder andere beren en wolven. Je hoeft niet bang te zijn dat je als Roodkapje moet vluchten, want de kans dat je een wolf of beer ziet is vrij klein.. Lijkt mij dan tenminste.
Een ander pluspunt was dat de zon dagelijks aanwezig was en daarmee ook hoge temperaturen. Ik stelde dit bijzonder op prijs, echter wil ik hier – als een echte Nederlander – de kanttekening bij maken dat het net een paar graden te warm was. Het was als lopen in een oven bij het maken van een (stads)wandeling en het was als gebraden worden bij het liggen op het strand. Maargoed, ik mag niet klagen, want Kroatië is een geweldige vakantiebestemming. De zon schijnt er, het is relatief goedkoop en er is van alles te doen. Wat kan een Nederlander zich nog meer wensen? Tot mijn grote afschuw was er zelfs een Oranje Café present. Als er iets is waar ik een hekel aan heb, dan is het op vakantie doen alsof je gewoon thuis in Nederland bent. ‘s Ochtends een boterham met pindakaas, ‘s middags een boterham met hagelslag en ‘s avonds patat met kroketten en frikadellen. Ik ben dan ook met een grote boog om het Oranje Café heen gelopen, want als ik al Heineken zou drinken dan doe ik dat thuis wel.
Weer aangekomen op Schiphol vraag ik me, wachtend bij de bagageband, altijd af waarom mijn koffer nooit eens als eerste op de bagageband binnenkomt. Ik heb het uiteraard al wel is meegemaakt dat mijn koffer als laatste kwam, maar het euforische gevoel dat je krijgt als je je koffer als eerste naar buiten ziet komen heb ik nog nooit mogen ervaren. Het is natuurlijk geen ramp om te moeten wachten, ware het niet dat het middenin de nacht was en ik daardoor heel graag herenigd wilde worden met mijn bed. Minuten lijken dan wel uren te duren. Gelukkig waren onze koffers net als ons weer op Nederlandse bodem en konden we door de regen huiswaarts. Eenmaal thuis gekomen begint dan altijd de afterparty: wassen, strijken, en de troep van de katten opruimen die een week lang de koning in huis waren geweest. Inmiddels vind ik het alweer tijd om een nieuwe boeking te maken, zodat de vakantievoorpret weer kan beginnen…
Volg Diana ook op Twitter!
Till Death Do Us Part
Last modified on 2012-09-20 09:23:21 GMT. 0 comments. Top.
Silvana schrijft maandelijks een column over haar ervaringen als wedding planner en de magische wereld rondom ‘I Do’.
Ongeveer 34 procent van de Nederlandse huwelijken eindigt in een echtscheiding. Celebrities spannen de kroon: zij tekenen soms binnen drie maanden al de echtscheidingspapieren. Het vijfde huwelijksjaar schijnt het meest riskant te zijn, al zie je ook steeds vaker huwelijken die decennia duren, stranden. Persoonlijk denk ik dat dit komt doordat iedereen altijd méér wil en er tegenwoordig ook meer mogelijk is. We reizen de gehele wereld over, ontmoeten tal van mensen (ook online) en zijn vrij om te gaan en staan waar we willen. Je wisselt tegenwoordig net zo gemakkelijk van partner als van baan. Maar dat was vroeger wel anders.
Vroeger trouwde men voornamelijk voor een stukje zekerheid of omdat het ´hoorde´. Je ging een verbintenis aan voor het leven. Of ´ze leefden nog lang en gelukkig´ toen altijd gold? Daar durf ik mijn hand niet voor in het vuur te steken. De tijden zijn in ieder geval veranderd. In Museum de Noord (Amsterdam Noord) is tot en met 30 september de expositie ‘Tot de dood ons scheidt. Honderd jaar trouwen in Noord’ te zien. Sinds begin juli zijn er in het weekend diverse activiteiten die in het teken staan van trouwen. Zo zijn er echtparen op de foto gezet en is er op 15 juli een grote trouwdag geweest. Daarnaast kon je in het museum op spreekuur komen om met een therapeute te praten over huwelijksproblemen en bij een advocate juridisch advies inwinnen omtrent een eventuele scheidingsaanvraag. Voor ieder wat wils dus.
Echter, het voornaamste doel van deze expositie is om honderd jaar trouwen in Noord te tonen. In het museum vind je naast informatie over honderd jaar trouwen een scala aan trouwjurken uit de vorige eeuw, schoenen, sieraden, trouwboekjes en veel oude trouwfoto’s. Op de website van Museum de Noord zijn ook foto’s te zien van echtparen die op deze oude trouwfoto’s staan. Je ziet een grote diversiteit aan kleding en dat doet mij denken aan vroeger. Mijn ouders zijn al 37 jaar getrouwd. Ieder jaar rond hun trouwdag trokken mijn zussen en ik mijn moeders trouwjurk uit de kast en pasten we hem om de beurten aan. Natuurlijk paste hij mij jarenlang niet. Al kan ik mij goed herinneren hoe blij ik het jaar was dat hij me eindelijk paste! Maar hoe verkikkerd ik er ook op was in mijn jeugd…mijn moeder hoeft niet te denken dat ik in die jurk wil trouwen. Fashion of the 70′s (lees: crème met groen bloemendessin inclusief grote flaphoed) is niet helemaal mijn ding.
Wie in ´Tot de dood ons scheidt´ gelooft of wie gewoon graag wil zien hoe er de vorige eeuw getrouwd werd, moet zeker een bezoek brengen aan het Museum. Of houd de website in de gaten voor nieuwe exposities in Museum de Noord.
Eten en de K van Kwaliteit
Last modified on 2012-09-17 04:54:15 GMT. 0 comments. Top.
Door: Kelly Bennis
Ik kan me nog steeds verbazen over het grote aantal ketens met de grote M, om over de directe concurrenten van M nog maar te zwijgen. Eten en de kwaliteit ervan wordt steeds belangrijker, maar is lang niet altijd vanzelfsprekend. Neem nou IKEA. Goedkoop eten. Maar lekker? Nee. Ik probeer het wel eens, maar word elke keer teleurgesteld. Het smaakt naar karton, waarvan ook sommige kasten zijn gemaakt die ze verkopen. Hoe geef je voedsel zo’n vlakke, saaie smaak? Ik vind het knap, dat je als kok, het vak waar je voor geleerd hebt, dát voor elkaar krijgt.
Supermarkten lijken niet altijd prioriteit te geven aan de kwaliteit van hun groente en fruit. Groente die rottend in het schap ligt of keiharde perziken die bij je thuis in de fruitschaal opeens pootjes hebben gekregen (oftewel razend snel zijn gaan schimmelen). Heel blij word ik daarentegen wel van sla van eigen balkon, boterzacht, vol van smaak en supersimpel om zelf te kweken. Of fruit en groente bij Turkse en Marokkaanse winkels. Zij weten wat ze verkopen en geven om kwaliteit. Vaak krijg je er nog een gratis familierecept bij als je een praatje maakt.
Waarom geen (ketens met) gezond kwaliteitsvoedsel? Langzaam aan zie je het wel verschijnen. Een voorbeeld is Burgermeester; een keten in Amsterdam die hamburgers verkoopt, maar wel goeie. (H)eerlijk vlees of vis en altijd twee originele vega varianten. Ook het duurzame, biologische en echt smaakvolle fastfood op festivals is in opkomst. Kijk maar naar de Dutch Weed Burger van Lisette Kreischer en Mark Kulsdom; brand new, van zeewier en al verkrijgbaar op meerdere festivals, zoals Valtifest en Mystery Land. Die initiatieven voor écht lekker en verrassend eten, daar word je toch blij van?
Gelukkig zijn er meer ondernemers die het belangrijk vinden dat er smaakvol voedsel op het bord komt van hun gasten. Je ziet het bijvoorbeeld in wellness resorts. Er komen er steeds meer waar je uitstekend kunt eten en drinken. En zo hoort het. Want een beautydag voor zowel “in” als “out” is niet compleet zonder goed eten. De chef-kok heeft duidelijk plezier in zijn werk, benut zijn creativiteit en maakt gebruik van lokale en “nieuwe” producten, liefst van het seizoen. Zoals vlees of zuivel van de boer next door of een spannend ingrediënt als quinoa. Wat eigenlijk niet eens nieuw is, maar eeuwenoud. Dat maakt de eetervaring een stuk leuker – en lekkerder – dan wanneer ik als vegetariër alleen de keuze heb uit de eeuwige in kaas of room verzopen pasta. Kwaliteitsvoedsel hoeft niet duur of ver weg te zijn, soms moet je er wel even naar zoeken.
Volg Kelly ook op Twitter!
Kamperen
Last modified on 2012-08-24 08:37:10 GMT. 0 comments. Top.
Femmie schrijft maandelijks een column over onderwerpen die haar dagelijks fascineren en bezighouden.
Vieze voeten, kort douchen onder een klein straaltje, kruipend en zwetend jezelf in je tentje omkleden, wespen en ander ongedierte, met wc-rol de camping over wandelen voor een toiletbezoek. Deze vakantie was het dan eindelijk zo ver. Vijf dagen lang ging ik kamperen op een boerderijcamping in Haler. In mei was ik al een weekje richting Griekenland geweest, dus ik moest het doen met kamperen, want ik wilde toch wel graag even weg.
Voor het eerst in mijn leven ging ik kamperen, dus ik wist niet wat ik kon verwachten van deze week. De heenreis was ik positief gemutst. Met de auto volgeladen (ik zat bijna klem tussen de kussens, weekendtassen, tenten en slaapzakken) gingen we op weg naar Limburg. Aangekomen op de boerderijcamping, moesten we ons melden bij de receptie. De mevrouw van de receptie wees ons vriendelijk ons plekje waar we de komende week zouden doorbrengen. Moedig begonnen we met het opzetten van onze tenten. Voor mij was dit de eerste keer, maar gelukkig hadden mijn nichten ervaring. Hierdoor kostte het niet heel veel frustratie om onze slaapplaatsen op te zetten. Een week lang kamperen. We hadden een gasfles mee, waar we een gaspitje op konden draaien. Hierdoor konden we iedere dag koffie en thee zetten en een warm maaltijdje koken (lees: knakworstjes, soep en gehaktballetjes in barbecuesaus). Ook hadden we een barbecue mee, waar we na enig geruzie (met de barbecue) heerlijk van hebben gesmuld.
Toen alles opgezet was, wij gedoucht hadden en we een lekker bliksoepje op hadden, moest ik in een stand die ik niet zo goed ken: de campingmodus. Daar zat ik dan op een campingstoeltje, zonder tv, zonder laptop. Mijn telefoon moest ik ook met rust laten, want anders haalde mijn batterij het niet tot het eind van de week. We hadden geen elektriciteit, want ach, we hebben toch geen caravan mee? Al snel voelde ik onrust, al snel miste ik mijn vertrouwde laptop, facebook (oeps verslaafd?) en de tv. Wat nu? Mijn twee nichten werden soms een beetje gek van mijn onrust, van mijn getrommel en gejutter uit verveling. Omschakelen naar de campingmodus was minder gemakkelijk dan ik in eerste instantie dacht. Gelukkig had ik me voorbereid, ik had boeken en tijdschriften mee waar ik normaal nooit aan toe kom, dus besloot deze er toch maar bij te pakken. Daarnaast hadden we een paar gezellige steden op het programma staan, wat een aangename afwisseling gaf. Zo was er het witte stadje Thorn. Dit stadje heeft zijn naam te danken aan de vele witte huizen die in het centrum staan. Ook brachten we bijvoorbeeld een bezoek aan Roermond en Weert. Aan het eind van de dag, kwamen we moe en bezweet terug op de camping. Daar was het tijd voor een verkoelende duik in het zwembad. Opgeladen kon ik de avond in, een avond lang kletsen, boeken lezen en spelletjes doen onder het genot van een wijntje en een knabbeltje.
De week was voorbij voor ik het wist. De camping is best gezellig wanneer je jezelf er aan overgeeft. Het valt allemaal best mee, minder luxe douchen, kruipen in een tent, wespen en ander ongedierte, wandelend met de wc-rol over de camping voor een toiletbezoek. Het was het allemaal waard!
A Material Girl
Last modified on 2012-08-23 07:44:31 GMT. 0 comments. Top.
Silvana schrijft maandelijks een column over haar ervaringen als wedding planner en de magische wereld rondom ‘I Do’.
Heb je je oog laten vallen op een paar pumps of dat perfect zittende leren jasje? Wacht je op de nieuwste Iphone of ga je voor een Ipad, Mac book of 3D televisie? Niet bepaald uitgaves die je dagelijks doet, maar toch gaan deze ´Apples´ als zoete broodjes over de toonbank. De mens wordt steeds materialistischer. Hoe vaak hoor je mensen wel niet roepen dat ze iets willen hebben? We betalen ons scheel aan designerstuff, maar willen besparen op de enige dag die eigenlijk al onbetaalbaar is: onze huwelijksdag.
Tussen iets willen en echt nodig hebben, zit vaak een groot verschil. Zo kun je een paar zwarte pumps nodig hebben (voor op kantoor), maar kun je ook nog een paar rode suède willen hebben. Aan jou de keus of je wish list langer wordt of je iets kunt wegstrepen. Misschien geen goed voorbeeld aangezien ik beiden in mijn kast heb staan. Er lang over nagedacht, heb ik ook niet. Al moet ik zeggen dat dit de laatste tijd niet meer zo vaak gebeurt, aangezien ik net een huis heb gekocht. Bijna al mijn geld gaat nu daarin zitten. Hoe vaak ik het woordje ´willen´ al niet heb gezegd de afgelopen weken…het huizenbezittersvirus ligt op de loer. Ik woon al jaren op mezelf en heb mijn gehele inboedel bij elkaar, maar toch wil ik alles nieuw. Niet gloednieuw – marktplaats is een waar shopping walhalla – maar ik doe het liever maar meteen goed. Ook weer materialistisch. Mijn excuus: ik zal straks onbetaalbare momenten gaan beleven in my new crib. Zie het als een investering in onbetaalbare momenten. Zo is het ook met je bruiloft. Het prijskaartje hiervan wordt grotendeels bepaald door de gastenlijst. Voor je het weet zit je op ruim honderd man. Mogen alle gasten van begin tot eind blijven of stuur je ze voor het diner weg? Dit is iets wat gelukkig steeds minder vaak voorkomt. Naast de optie het diner van binnen naar buiten te verplaatsen, kun je ook kiezen voor een buffet of walking dinner. Zo kun je alle gasten de gehele dag uitnodigen en toch binnen je budget blijven. En wie wel graag een sit-down dinner wil, kan altijd nog kiezen voor dag- én avondgasten. Een bruiloft is ook hét moment om je wish list erbij te pakken. Wat wil je graag hebben, maar zou je toch niet zo snel zelf kopen? Waar spaar je al een tijdje voor? ´De´ envelop is nog altijd het meeste gevraagde huwelijkscadeau. Het is stukken leuker om je vrienden te laten zien wat je met hun geld hebt gedaan dan ze te vertellen dat je er de drankrekening van hebt betaald.
Dus waarom wordt er nog altijd moeilijk gedaan over de kosten voor je bruiloft? Een dag die je deelt met al je dierbaren. Een dag die in het teken staat van de liefde. Een dag die je nooit zult vergeten. Mooie spullen zijn leuk, maar over vijftig jaar kunnen je knokige vingers het touchscreen niet meer bijhouden, terwijl de herinneringen je altijd bij zullen blijven.
Geitenkaas en wespenvla
Last modified on 2012-08-20 11:51:21 GMT. 0 comments. Top.
Hoofdredactrice Kayleigh schrijft dagelijks artikelen, maar ook wekelijks columns over alles wat bij haar een ‘hè?’, ‘ha!’ of ‘hey!’ reactie losmaakt.
Twee weken lang vakantie en alleen maar ontspannen, voelt voor mij onnatuurlijk aan. Familie en vrienden van mij weten dat ik niet stil kan zitten. Er valt altijd wel iets te doen en dat excuus gebruik ik eigenlijk te vaak. Deze keer werd het tijd om na een enorm druk jaar echt helemaal niets te doen. Hoe dat verliep, dat vertel ik je zo!
In Nederland heb ik mij prima vermaakt. Ondanks dat ik af en toe toch nog bezig was met de ‘nodige bezigheden’, waren er genoeg relax momenten. Eén daarvan was de high tea in Leusden met reis columniste Diana. Door het mooie weer en de grote hoeveelheden aan zoetigheid kwamen er tientallen wespen op onze high tea af. De wespen werden gevangen in kopjes. Een koppige wesp die steeds terug bleef komen, werd verdronken in een rozekleurige vla. De wesp had kennelijk doorzettingsvermogen en wurmde zich uit de zoete vloeibare dessertspijs. Hij kwam zo ver dat hij weer boven de vla uit kwam. Ik hield ook vol en gooide met een theelepel weer een paar druppels vla bovenop hem. De arme wesp, denk je nu misschien. Nadat we vriendelijk de wespen met rust hadden gelaten, maar zij meerdere keren een poging deden tot een overwinning op de high tea, was het genoeg. Gelukkig konden Diana en ik er erg om lachen en hebben wij een leuke wespen ervaring aan over gehouden!
Afgelopen vrijdag was het eindelijk eens tijd voor een wijn- en kaasproeverij. Ik had nog nooit één bijgewoond, dus was ik echt een groentje daarin. Het begin van de proeverij had veel weg van colleges. In rijtjes met banken werden wij geplaatst met toeristen uit Amerika, Duitsland, Engeland en Italië. De kaasconnaisseur wees iedereen er steeds op om te ruiken en te proeven om vervolgens de geur en de smaak op een vel papier te beschrijven. Verder moesten wij de kazen becijferen. Ik kwam tijdens deze beleving erachter dat mijn reukvermogen niet uitstekend is. Ik rook continu kaas en proefde alleen kaas. Helaas kon ik er geen brood, hout of dergelijke ingrediënten uit halen. Nog een helaasje was mijn enorme beginnersfout. Er werden binnen een uur diverse wijnen en één port ingeschonken. Een rap tempo, dus probeerde ik maar al te goed alles bij te houden. Dit resulteerde in het eerste glas te snel wegklokken (ja, we moesten de wijn drinken en niet spugen). Aan het eind van de wijn- en kaasproeverij voelde ik mij duizelig en melig. Het warme weer hielp daar ook niet bij, maar het was een geweldig avontuur.
Ondanks dat de vakantie voorbij is, zijn er tig dingen waar ik mij komende periode op verheug. Eén daarvan is lekker slapen zonder de hitte, maar vooral leuke televisieprogramma’s, zoals The Voice maken de vrijdagavonden weer op en top entertaining. Gelukkig kunnen we jullie voor aanstaande vrijdag verblijden, want onze nieuwe winactie komt vandaag online!
Volg Kayleigh ook op Twitter!
Rome in haar volle glorie
Last modified on 2012-08-22 14:25:33 GMT. 0 comments. Top.
Véronique schrijft over haar ervaringen als startende ondernemer van haar sieradenlijn V-niqs en over grappige gebeurtenissen in haar leven die haar inspireren.
Na Brussel heb ik de smaak van reizen weer te pakken. Ik vond het tijd voor een zonnige omgeving, een taal die de vurigheid in je aanwakkert, een hoop kunst en cultuur waarbij je in alle enthousiasme niet meer weet waar je kijken moet en natuurlijk overheerlijk dineren. Velen zullen met mij eens zijn dat Rome één van de steden is die voldoet aan de zojuist opgenoemde criteria.
Ik kon mij geen betere reisgenoot voorstellen dan een vriendin met wie ik sinds middelbare school bevriend ben. Daarbij had de trip een extra betekenis, namelijk dat wij al circa tien jaar geleden met de klas ook naar Rome zijn geweest. Toen viel de midweek trip letterlijk in het water, continu regenval en dag drie waren wij al door onze koffer met droge kleren heen. Doorstappen en warm blijven had een hogere prioriteit dan alle kunst en erfgoed bekijken. Ons hotellocatie was verre van ideaal; deze was zo slecht dat de eerste pizzatent 25 minuten lopen was, er smerig uitzag en je een koud deegje kreeg met iets wat weg had van salami. Het centrum was niet toegestaan door de begeleiders en aangezien er ook geen bus in de buurt reed, hadden wij weinig keuze. Uiteindelijk aten wij uit wanhoop de pasta van het hotel restaurant, waar men duidelijk nauwelijks moeite deed om een normale maaltijd aan gasten voor te schotelen.
Rome verdiende dus een nieuwe kans. Boarden, vliegen, landen, bus naar Termini station, daarna vijf minuten lopen naar ons hotel en inchecken; alles liep gesmeerd. Voordat wij op zoek gaan naar lunch, ondervragen wij de hotelmanager voor allerlei tips. Hij heeft een geniale tip voor een traditionele trattoria. Wij wisten dus al waar wij wilden dineren in de avond. Op naar het Colosseum voor de aftrap van ons cultureel verantwoord lang weekend. Tijdens onze wandelingen hebben wij natuurlijk alle bekende bezienswaardigheden gezien, maar ook zijn wij op een aantal creatieve uitingen gestuit.
De reden om deze beelden vast te leggen, is de details waarmee ze zijn gemaakt. Zeer aparte vormen, kleuren en stijlen, soms net even anders. Ook is bijna alles handgemaakt wat je in Rome aantreft, waarvoor je toch automatisch extra bewondering voor voelt. Rome een stad vol met indrukwekkend (historisch) sierwerk, dat is een mooie ervaring die ik vanavond meeneem als ik mijn oogjes toe doe en niet kan wachten om jullie de nieuwe V-niqs collectie en online shop te laten zien in augustus.
Hieronder een aantal leuke kiekjes van Rome!
Volg Véronique ook op Twitter!
Meet & greet met Manneken Pis
Last modified on 2012-08-22 14:24:40 GMT. 0 comments. Top.
Diana schrijft maandelijks over opvallende, leuke en uiteraard vermakelijke onderwerpen.
Om even helemaal weg te zijn, hoef je echt niet af te reizen naar Amerika, China of Verweggistan. Brussel volstaat ook. En daarom zakten zuster Jessica en ik een weekend af naar the land down under: naar de stad der wafels, gotische gebouwen en bovenal Manneken Pis.
Aldaar in goede orde aangekomen –zonder onszelf half uit te hoeven kleden bij de douane, nog een voordeel- bracht de trein ons langs de rode buurt naar het centraal station. Een mooi begin van onze sightseeing dus. Onze sightseeingtour voerde ons vervolgens het hele weekend door smalle, gezellige straatjes, de grootste bezienswaardigheden en niet te vergeten langs de winkels. De plaatjes ‘ik voor het Atomium’, ‘ik op het plein van Brussel’ en ‘ik in het park in Brussel’ kunnen dus aan onze fotocollectie worden toegevoegd.
Aan het eind van elke dag konden we dankzij ons luxe hotel elke dag bijkomen in het bubbelbad. Bij een bubbelbad horen bubbels, zo concludeerden wij de tweede dag en dus haalden we een fles champagne (waarvan het alcoholpercentage dan wel hoog was, maar de prijs daarentegen was euforisch laag). Nadat de bodem van de fles champagne was bereikt, liepen wij met rode appelwangetjes in badjas en op sloffen naar de receptie om de pas van de spa op te halen. Terwijl zakenmannen in strakke pakken aan het inchecken waren, regelden wij onze toegang tot de spa in onze oversized badjassen. Een erg mooi contrast al zeg ik het zelf!
Allee, het weekend in Brussel zijn wij dus goed doorgekomen, zo kan ik concluderen. Op het allerlaatste moment van onze trip bedachten we ons dat we dé attractie van Brussel nog niet hadden gezien: Manneken Pis! Vanwege onze hoge verwachtingen negeerden we onze vermoeide voeten en zochten wij gestaag door naar de must see van Brussel. Daar aangekomen bleek dit wel een grote trekpleister voor toeristen te zijn, maar tevens de meest teleurstellende bezienswaardigheid. Want hij was klein. Héél klein. En dan heb ik het zowel over het Manneken zelf als over zijn mini-me (die zelfs met een vergrootglas amper waarneembaar was). Ondanks deze kleine teleurstelling is deze stad van onze onderburen een leuke plek om een weekend te vertoeven.
An Irish Fairy Tale
Last modified on 2012-08-22 14:20:43 GMT. 0 comments. Top.
Passports, oversized luggage and a tiny rental car was all we needed for our trip to Barry & Victoria´s wedding on July 6th. After a three hour drive from Dublin we arrived in Oughterard where we were invited to enjoy “a happy, fun, relaxed and stress free weekend”. And it most certainly was. It was like the wedding had taken over the town. Wedding guests were everywhere, all dressed up and easy to recognize when walking from their Bed & Breakfast to church. From the ceremony till the bus dropped us off at our B&B on day two it was an amazing experience with its old and new traditions. There is no wedding like an Irish wedding!
Day one started with – for us Dutchies – an amazing ceremony. One like we have only seen in movies and words spoken which most women know by heart. I am not sure yet where I will have my wedding one day, but the ceremony will be in English. That’s for sure! After the ceremony, buses were already waiting to bring us to the party location, just ten minutes outside of town. We arrived at Skukuza: the estate of the bride´s parents. With the big marquee set up, panoramic view on the lake and the cows grazing next door it felt like we were part of a fairy tale. There even was a fairy tree. An Irish superstition says: You must never disturb a place where fairies gather. In this case under the Hawthorne tree. Next to enjoying the enchanting area, I as a weddingplanner took a closer look to the details. A mobile trailer bar, table seating written on a mirror, clip-on name tags, wellies (rain boots) and flip flops for guests who did not want to wreck their shoes in the mud or needed a break from their high heels. Dancing bare foot, smoking cigars and drinking too many Mojito´s, we blended in with the Irish crowd. We even placed a bet on the duration of the speeches. Of course, we lost that bet: instead of eighteen minutes the speeches only took 42 minutes. With no neighbours around there was no need to end the party at the Dutch standard of 01:00 AM. The last 24-seated bus took about fifty party people back home around 04:00 AM to get the rest they needed for wedding day two. At day two we also experienced uncommon Irish weather (no rain). Live music was played by guests and with a pork on a spit, it changed from a fairy tale into a festival. Add a traditional bonfire and dancing in the open air till the early hours and you have a wedding to be remembered.
I am back home now with muddy shoes, about 300 photos and a lot of ideas for my next wedding. The Dutch have plenty to learn about (foreign) wedding traditions but that is where I come in. Personally, I cannot wait to go on my next “business trip”.
For pictures check Made4Weddings.
The Millionaire Matchmaker, verhuisdozen en oppaskonijn
Last modified on 2012-07-23 16:21:01 GMT. 0 comments. Top.
Hoofdredactrice Kayleigh schrijft dagelijks artikelen, maar ook wekelijks columns over alles wat bij haar een ‘hè?’, ‘ha!’ of ‘hey!’ reactie losmaakt.
De titel van deze column luidt drie verschillende onderwerpen in die totaal niks met elkaar te maken hebben. Gelukkig maar, want dan wordt het nooit saai, denk ik altijd. Afgelopen week was alles behalve saai. Aan het begin van de week stond mijn hele woning in Amsterdam vol met verhuisdozen die al ingepakt waren of nog met alle hebbedingen gevuld moesten worden. Tussen het schrijven, inpakken, werken en andere dagelijkse bezigheden door, moest ik natuurlijk The Millionaire Matchmaker zien. Op dit moment doe ik dat samen met mijn hond en het oppaskonijn. En die twee gaan heel goed samen! Hoe leuk is dat?
Ik ben eindelijk over. Het was mij een hectisch weekje, want een verhuizing Amsterdam-Kampen doe je niet zomaar en ook niet binnen no time. Gelukkig hadden mijn vriend en ik op tijd een truck gehuurd bij een bekend verhuurbedrijf. De gehuurde traploper bleek af en toe eerder tegen te werken dan mee te werken. Zo werd de wasmachine nog zwaarder, omdat de traploper niet zijn functie vervulde. Al toekijkend, vond ik het zo zielig voor mijn vriend en zijn vriend. De arme stakkers hadden het zwaar! Helaas blijkt op zo’n verhuisdag jouw feminisme je in de steek te laten, want hoe graag je het ook wilt, je gaat echt niet als 1.60m lang meisje een wasmachine van een trap tillen.
In het televisieprogramma The Millionaire Matchmaker komt de vrouwenrol ook sterk naar voren. In dit geval uit zich dit niet in de lichtere dozen tillen, maar in een perfect figuur. Rijke mannen willen ongeacht hoe zij er zelf uitzien een vrouw met een modellen lichaam. Ook zijn een aantal andere eisen: slim en levenspartnerwaardig. Sommige mannen maken het bont, zo bont dat The Millionaire Matchmaker Patti Stanger uit haar slof schiet (dit doet zij regelmatig en terecht). Als eenmaal haar regels zijn overtreden, dan heb je echt iets misdaan. Geen smoesjes of tweede dates meer. Over, basta, finito! Patti is een topvrouw. Zij houdt absoluut geen blad voor de mond. Miljonair of niet, je blijft een mens en als je jou misdraagt dan ben je game over. No sucking up, you’ll get the real deal! Zo fijn om rijke arrogante mannen afgeblaft te zien worden!
Terwijl ik dit televisieprogramma bekijk, realiseer ik mij dat mijn leven vanaf nu echt anders wordt. Niet alleen de omgeving is veranderd, maar ook de hoeveelheid keuzes die ik nu heb. Zo kan ik nu een weekje oppassen op het leukste konijn van Nederland: Harry. Deze stoere bink is het konijn van mijn schoonzus. Ondanks mijn konijnenallergie, geniet ik met volle teugen. Vooral als hij niet weet hoe hij zijn bospeen moet vasthouden en ik hem erbij help. I just love animals!
Volg Kayleigh ook op Twitter!
Het no reply virus
Last modified on 2012-07-09 08:44:27 GMT. 0 comments. Top.
Hoofdredactrice Kayleigh schrijft dagelijks artikelen, maar ook wekelijks columns over alles wat bij haar een ‘hè?’, ‘ha!’ of ‘hey!’ reactie losmaakt.
Als freelancer erger ik mij voortdurend aan het niet ontvangen van een reactie op mijn (open) sollicitatie. Tegenwoordig lijkt geen reactie geven de normaalste zaak van de wereld. Ook als werkgever van online magazine Appelen & Peren vind ik het onjuist, maar vooral onbeleefd om niets van je te laten horen. Ik reply altijd. Mocht ik iemand of iets zou willen afwijzen, dan doe ik dit ook. Slecht nieuws moet ook gecommuniceerd worden. Zo hou je een band met je klant of sollicitant, maar handel je het ook netjes af en blijven ze niet een eeuwigheid wachten op die ene reactie. Een kleine moeite, niet?
Op Twitter lijkt het niet reageren ook al van kracht te zijn. Vooral voor bedrijven is Twitter een mogelijkheid om met de buitenwereld en klanten in contact te komen. Dichterbij je klant kom je waarschijnlijk niet en persoonlijker wordt het ook niet. Vaak reageren bedrijven wel, maar de belangrijke mensen doen dat niet. Zo zie ik vaak een tweet van mensen in mijn omgeving naar BN’ers of Hollywood beroemdheden. Ook de minder bekende mensen, maar toch nog bekend blijken besmet te zijn met dit no reply virus. Te belangrijk om te reageren of geen tijd. Waarom heb je dan Twitter? Om belangrijke gebeurtenissen te melden, veel volgers te krijgen en om vervolgens helemaal niets terug te geven. Vreemd. Natuurlijk kun je op 1000 tweets per dag als beroemdheid of belangrijk persoon niet reageren, maar vaak vallen het aantal tweets per dag naar zo’n persoon ook mee. Een korte tweet terug met ‘Bedankt’ of ‘Erg lief’ is dan het minste wat je kunt doen.
Er wordt vaak tegen een bekend persoon opgekeken totdat deze geen aandacht heeft voor zijn of haar fans. Ook de ‘belangrijke’ mensen proberen mee te gaan met deze no reply trend, want belangrijk zijn, is vooral onbereikbaar zijn. Ik dacht dat Twitter hier een verandering in zou brengen, maar eigenlijk laat Twitter de ware aard van mensen zien. Het is onbegrijpelijk waarom zulke mensen dan Twitter hebben. Het is toch hartstikke leuk om in contact te staan met onbekende mensen die jouw werk enorm waarderen?
Volg Kayleigh ook op Twitter!
Gelukkig?
Last modified on 2012-07-12 04:58:26 GMT. 0 comments. Top.
Femmie schrijft maandelijks een column over onderwerpen die haar dagelijks fascineren en bezighouden.
De media zegt het te weten: we moeten veel geld hebben, dure spullen, op wintersport én op zomervakantie en daarbij moeten we ook weekendjes weg met de familie naar Center Parcs. De mooiste kleding moet in onze kledingkast hangen, zodat we onszelf op ons best voor de dag kunnen toveren. Ik zie mensen om me heen die hard werken voor de duurste spullen, voor luxe, om maar gelukkig te worden van alle materialen. De materialen die ze hadden, maken ze namelijk niet meer gelukkig.
Zoals ik regelmatig doe, was ik de nieuwspagina van facebook laatst aan het bekijken. Wat me opviel is dat mensen blij werden van heel andere dingen, dan wat ons door de media voorgeschoteld wordt. Zo werden een paar mensen blij van ‘bubblewrap’. Deze bubblewrap was een cadeau en degene die het had gekregen had samen met een andere ‘bubblewrapfan’ een avond lang plezier aan het laten ontploffen van alle kleine bubbeltjes. Ter info: bubblewrap is het beschermende papier met allemaal ‘bubbeltjes’ met lucht, die het voorwerp in een verpakking beschermen tegen beschadigingen.
Een ander persoon op facebook werd ontzettend bij van drie eendenkuikentjes in de sloot voor het huis. Iemand die er op dit blije bericht reageerde vond ze ‘de bom!’ en ‘lekker fluffy’.
Weer iemand anders ging los op chocola, Pringles, snoepjes, zoute sticks en zure worst. Van te voren nam ze zich voor niet zoveel te eten tijdens het gezellige zussenavondje. ‘Waar ging het weer mis?’, was de vraag achteraf. Maar deze vrouw genoot ervan en heeft een fijne avond samen met haar zussen en moeder gehad. Dan is er ook nog iemand die blij wordt van een kikker die op een bankje zit. Een foto verschijnt in mijn beeldscherm, waarop een kikker als een mens op een bankje zit, een erg komisch beeld levert dat op.
Nog een mooi voorbeeld van geluk en blijdschap kwam ik afgelopen zaterdag tegen. Ik had al wandelend een paar boodschappen gehaald en besloot op de terugweg mijn wandeling langer te maken. Op een pad net buiten mijn woonplaats kwam ik allemaal fietsende ouderen tegen. De ogen van deze ouderen gleden over de natuur die voor hen lag en daarbij zag ik ze genieten. Naast datzelfde pad loopt een watertje waar een man aan de kant stond. Hij had een glimlach van oor tot oor, maar door het hoge riet kon ik eerst niet zien waarom hij deze glimlach op zijn gezicht had getoverd. Toen ik dichterbij kwam begreep ik het. Al stoeiend kwamen mensen in een soort Canadese kajak voorbij. Stuntelend, maar met een twinkeling in hun ogen, een twinkeling van plezier. Liever samen in de Canadese kajak dan thuis, alleen, achter je superdure Wii Fit.
En dan laat ik me opjutten door alle hebbedingen die je zou moeten hebben? Door het perfecte huis? De perfecte partner? Alle spullen die ik niet heb, maar wel zou kunnen hebben wanneer ik wat harder zou werken en vooral saaier werk zou doen? Nog steeds worden mensen blij van de kleine dingen, komt er een glimlach van oor tot oor bij iemand op het gezicht van samen ‘bubblewrappen’ of van ‘fluffy eendenkuikentjes kijken’. Het zet me stil, het maakt dat ik weer begin te kijken naar de kleine zegeningetjes die ik door de dag heen ontvangen mag.
Waar word jij blij van?
Out of the box, out of the country
Last modified on 2012-07-12 04:59:53 GMT. 0 comments. Top.
Silvana schrijft maandelijks een column over haar ervaringen als wedding planner en de magische wereld rondom ‘I Do’.
Mijn bruidspaar zit net twee weken in de wittebroodsweken en ik maak me alweer klaar voor de volgende bruiloft. Maar deze keer gaat er niet gewerkt worden, ik sta voor de verandering eens op de gastenlijst. Mijn zus en ik vliegen begin juli naar Ierland voor een tweedaagse bruiloft. Van de kerk naar een Garden Party op dag één, naar een Pimm´s & Pork Party op dag twee. Zo te horen weten ze in Ierland wel hoe een huwelijk gevierd moet worden. Vooral de begeleidende brief waarmee het bruidspaar ervoor wil zorgen dat wij, de gasten, “a happy fun, relaxed and stress free weekend” hebben, doet mij nu al maanden uitkijken naar dit event.
In Nederland gaat het er vaak net even iets anders aan toe. Er is een ruime keuze aan trouwlocaties, maar na meerdere weddings gepland te hebben, merk je toch dat veel bruidsparen hetzelfde willen. Better safe than sorry wordt er vaak gedacht. Ik heb nog lang niet alles gezien op het gebied van bruiloften en iedere bruiloft is weer een leerproces, maar er is zoveel mogelijk. Doe iets speciaals, traditioneels of geks. Zo danste mijn bruidspaar mee met een traditionele Chinese Leeuwendans. Dit was meteen de openingsdans. Ook handig als je twee linkervoeten hebt en niet het stralende (of struikelende) middelpunt wilt zijn. Een ongeluk zit namelijk in een klein hoekje: de ringen werden gebracht door de hond en deze deed van opwinding zijn behoefte precies in de looproute van het bruidspaar. De sleep kwam er goed vanaf. Ik iets minder aangezien het opgeruimd moest worden…Een groot succes was de taart! In plaats van een traditionele bruidstaart was er gekozen voor een vanille, pecan en caramel ijstaart. Ondanks de regen tijdens het diner kwam de ijstaart goed tot zijn recht op deze mooie en warme dag. Het weer is echter iets waar ik in Ierland nog mijn twijfels over heb. In Ierland valt maximaal 1000mm neerslag per jaar, in Nederland maximaal 900 mm. Klein verschil zou je denken. Echter, in Ierland regent het 225 dagen per jaar tegenover 130 in Nederland! De zon zou er niet al te vaak tevoorschijn komen en de meeste neerslag valt in het westen van het land (en ja, daar gaan wij naartoe). Het mag de pret niet drukken. We gaan immers naar een Pimm´s and Pork Party. Weet je niet wat dat is? Wij eerst ook niet. Pimm´s is een Iers drankje en de Pork hangt aan het spit. Dit in combinatie met het thema festival chic en ik ben volledig in mijn element.
Regen, windstoten of zonneschijn, we gaan er maar van uit dat ze in Ierland weten wat ze doen. Alles is geregeld. Ook al weten we nog steeds niet exact wat we uit de kast moeten trekken, mijn notitieblok en camera liggen al klaar, want aantekeningen maken en alles vastleggen ga ik zeker.
Verhuizen
Last modified on 2012-07-09 11:52:39 GMT. 0 comments. Top.
Hoofdredactrice Kayleigh schrijft dagelijks artikelen, maar ook wekelijks columns over alles wat bij haar een ‘hè?’, ‘ha!’ of ‘hey!’ reactie losmaakt.
Een spannende titel is het niet dat moet ik je toegeven. Ook spannend is de situatie niet echt. Voor anderen wel. Ik woon al ongeveer drie jaar voor de helft in Kampen, een stad dichtbij Zwolle. Ik reis heen en weer naar Amsterdam en dat is eigenlijk iedere week wel het geval geweest. Minstens twee keer en dat breekt je op een gegeven moment op. Het is alles samen: je vergeet vaak spullen mee te nemen, je hebt nooit één plek waar je tot rust kan komen, want voordat je het weet, moet je alweer naar de andere stad. Gelukkig is daar nu een eind aan gekomen.
Ik behandel mijn columns altijd als een soort dagboek. Dat zal deze keer ook meer dan normaal het geval zijn. De stress die met verhuizen meekomt, maar vooral alle dingen die je moet regelen om van een huis af te komen. Dat soort dingen wil je graag delen. Gelukkig heb ik ook hele leuke gebeurtenissen te melden. Zo is mijn inloopkast bijna af. Een beetje opruimen, opleuken met schilderijen en hebbedingen. Dus een foto volgt nog! Dat ik van kleren gek ben, zul je dan wel zien. Mijn vriend had al drie jaar maar een kwart kast over en drie kwart was in beslag genomen. Dus nu was hij eindelijk blij dat hij zijn kast terug kreeg en er een inloopkast werd gemaakt. Genoeg ruimte voor haar, dacht hij toen. Ondertussen is hij een kleine kamer kwijt, want een inloopkast moet dan ook wel een behoorlijke zijn. Een klein kamertje hebben we nu dus omgetoverd tot een inloopkast. Ik heb inmiddels mijn kledingrek ontvangen en wil in de toekomst nog mooie witte planken in plaats van een stelling. Ook moet ik een grote schoenenkast en een andere ladekast kopen. Genoeg om te sparen dus!
Vaker dan voor de verhuizing krijg ik nu de vraag: ‘Een grote stap naar een andere stad aan de andere kant van Nederland, is het niet eng en spannend?’. Het antwoord daarop is heel simpel: ik weet niet beter. Ik kom al vaak genoeg naar Kampen, het is mijn tweede thuis. Daarnaast zag ik laatst een film waarvan één zin echt alles op z’n plek zet: ‘Het is niet de plaats die het leuk maakt, maar de mensen die er zijn’. Nu zijn wel bijna al mijn vrienden en familieleden in Amsterdam te vinden, maar zonder mijn vriend is welke stad dan ook minder waard. Hopelijk gaan we wel ooit ergens tussen Amsterdam en Kampen in wonen, maar nu met de huizenmarkt lukt dat niet. Een financiële en verstandige keuze was dit, maar Kampen is ook mijn tweede lievelingsstad. Het leuke aan deze verhuizing is, dat ik straks heel vaak in Zwolle kan shoppen. Vaak weten shop fanatics helemaal niet dat deze stad een geweldige shop stad is. De winkelstraat in de stad is breder, waardoor je geen claustrofobisch Kalverstraat effect krijg. Toch heb je veel winkels die je ook in hartje Amsterdam hebt. Lekker overzichtelijk en vooral heel stedelijk. Iets waar ik altijd wel van heb gehouden, de drukte en verschillende soorten mensen. Net een tweede Amsterdam. Daar verheug ik mij nu al op: continu shoppen in Zwolle! Hoewel ik van Amsterdam hou, iets anders kan voor een tijdje geen kwaad! En het leukst aan deze verhuizing is dat ik meer tijd aan Appelen & Peren kan besteden. Dus voor jou en mij goed!
Volg Kayleigh ook op Twitter!
Etiquette
Last modified on 2012-06-04 13:46:56 GMT. 0 comments. Top.
Hoofdredactrice Kayleigh schrijft dagelijks artikelen, maar ook wekelijks columns over alles wat bij haar een ‘hè?’, ‘ha!’ of ‘hey!’ reactie losmaakt.
Afgelopen vrijdag zat ik na een drukke week eindelijk rustig in een restaurant culinair te genieten. Ook het uitzicht was er prachtig, je keek zo over de IJssel heen en waande je bijna in een luxe kuuroordhotel. Ook de binnenkant van het restaurant verraste mij positief. Een chique uitstraling met een perfecte service maakte alles af, totdat je ineens jezelf betrapt op tafeletiquette.
Natuurlijk weet ik het een en ander, zoals geen ellebogen op de tafel, niet je neus snuiten aan tafel en je excuseren van tafel. Daarnaast zijn er nog veel regels die vallen onder goed tafelgedrag. Voor dames zijn er zelfs meer, zoals kleine hapjes nemen en met het puntje van je servet je mond afnemen. Helaas moest ik bijna, en dan ook echt bijna, één van de ergste etiquette regels overtreden. Ik bestelde een lekkere groentenstrudel. Overigens alles wat naar een lichaamsdeel van een mens of een leuk dier klinkt, ben ik allergisch voor. Denk dan gerechten, zoals tong. Vaak blijft er dan weinig over en kies ik een vegetarisch gerecht. Niks mis mee, maar wel heel opvallend. Helaas heb ik deze food obsessie al jaren en kom ik niet meer af van deze rare gewoonte.
Na wat lekkere stukjes stokbrood met aioli was het tijd voor het hoofdgerecht: de overheerlijke groentenstrudel waar ik dolgraag het recept van zou willen! Het eerste hapje was een orale sensatie waar ik nog net niet opera gezang bij hoorde. Ik wilde al gauw het tweede hapje en deed dat dan ook. Helaas iets te snel, want het gerecht was net uit de oven. Mijn mond leek wel de oven zelf en ik probeerde lucht te happen. Natuurlijk moest ik alles doen om deze hitte uit mijn mond te verwijderen. Alles behalve de hap uitspugen. Dat is echt het minst chique in zo’n restaurant. Niet dat ik werd aangegaapt door andere restaurantbezoekers. Alleen wetende dat de hele avond in je servet een stukje uitgekauwde groentenstrudel zou liggen, was al erg genoeg. Gelukkig liep het goed af en probeerde ik zoveel mogelijk hapjes lucht bij de groentenstrudel te doen. Ondanks dat ik net als een goudvis in een kom eruitzag, alles is beter dan de andere optie dacht ik.
Nadat de hap strudel was weggewerkt, schoot ik in de lach. Ik moest denken aan een aflevering Dames en Heren in de Dop. Daar is werkelijk niets te gek voor woorden en is vergeleken met hun dagelijks handelingen mijn strudel misser gewoon helemaal niks bij.
Wat zijn jouw klunzige voedsel en/of restaurant momenten geweest en wat deed je toen?
Volg Kayleigh ook op Twitter!
Het goede van het leven
Last modified on 2012-06-01 10:16:58 GMT. 0 comments. Top.
Columnist Frans is eigenaar van gwbo, een adviesbureau binnen de bouw. Als een echt mensenmens geniet hij van kleine dingen in het leven, maar wel het liefst samen met zijn familie en vrienden.
Vandaag ben ik weer druk geweest met het bottelen van wijn. Het was een lekkere fruitige witte wijn deze keer. De druiven komen uit mijn eigen tuin, de oogst van 2010 om precies te zijn. Ik hoor je denken: 2010 en nu pas de wijn in de fles?! Ja dat klopt, wijn maken is een langzaam proces!
In 2010, nu bijna twee jaar geleden begon het hele proces met het oogsten van de druiven. Dan de druiven schoonmaken en het gistingsproces kan beginnen. In die twee jaar hoef je niet veel te doen, het gisten gaat bijna vanzelf. Het is een kwestie van bijhouden en soms ook met rust laten, maar na bijna twee jaar is het resultaat daar. En ik kan je verklappen dat het enorm veel voldoening geeft om na zo veel tijd eindelijk het resultaat te proeven. Het is bijna alsof je een cadeautje krijgt, zo spannend. Het is immers twee jaar werk wat erin zit.
Ik vind het altijd heerlijk rustgevend om met mijn wijn bezig te zijn. Even geen werk, computer of tv. Alleen de wijn en ik. Alle aandacht gaat uit naar de wijn en het voordeel is dat de wijn geen haast heeft. Een maandje eerder, een maandje later, het maakt niet zo veel uit. Het gistingsproces doet zijn ding en ik hoef alleen af en toe bij te sturen.
Het resultaat mag er dan ook altijd zijn. Een heerlijk wijntje! Als ik denk aan wijn uit de supermarkt, krijg ik al kippenvel. Vreselijk. Zelfgemaakte wijn is zo veel lekkerder! Er gaat natuurlijk ook veel meer tijd inzitten. Wijn uit de supermarkt wordt in een zo kort mogelijke tijd gemaakt, maar wijn wordt pas lekker als deze de tijd heeft gehad om te rijpen en rustig zijn gistingsproces te doorlopen.
In het dagelijks leven gebeurt dit ook vaak. We racen maar door. Alles moet sneller en sneller. Tussen alle drukte door vragen we ons af waarom ons leven smaakt als een goedkoop supermarkt wijntje. Wat is er gebeurd met genieten? Wat is er gebeurd met de kwaliteit van ons leven? Nemen we nu genoegen met minder? Ik heb in ieder geval al een tijd geleden besloten dat ik geniet van alles wat het leven te bieden heeft. Niet dat grote huis, die dikke auto en elke week uit eten. Maar wat minder, maar wel goed, zoals een lekker zelfgemaakt wijntje!
Volg Frans ook op Twitter!
Brussel, Biocotton & Bands
Last modified on 2012-06-09 17:07:02 GMT. 0 comments. Top.
Véronique schrijft over haar ervaringen als startende ondernemer van haar sieradenlijn V-niqs en over grappige gebeurtenissen in haar leven die haar inspireren.
Brussel is een heerlijke stad waar men ook lijkt te genieten van het Bourgondische leven. Ik ben er al vaker geweest, maar ik keer graag terug voor een weekendje weg. Op mijn planning stond het updaten van de V-niqs online shop en de nieuwe ontwerpen maken. Aangezien ik nogal obsessief te werk kan gaan als ik to-do lijstje heb, leek het mij zeer verstandig om er direct een uitje aan vast te plakken. Zo gezegd, zo gedaan.
Afgelopen weekend was het zover en zat ik na enkele uren rijden in de Kruidentuin van Brussel. Ik bekijk het weerbericht op mijn smartphone en ik zie circa 25 graden staan voor het hele weekend. Te gek! Toevallig bleek er ook een jazz festival te zijn, dus die ontdekking maakte mijn weekend nog mooier. Ik ben erg gek op markten, (rond)lopen door kleine straatjes en drankjes op gezellige terrassen doen. Musea bezoeken was niet nodig en had ik al tijdens mijn vorige Brussel uitstapjes gedaan.
Door deze keer alternatieve wandelroutes te nemen, kwam ik ontzettend veel schattige winkeltjes tegen. Wat mij het meest opviel, waren de hoeveelheid winkels met Biocotton of Fair Trade producten. Ik raakte vooral geïnspireerd door de aparte vormen, materialen en kleurgebruik. Tassen gemaakt van autobanden, geinige stripfiguren die een verhaal vertellen op een T-shirt of armbanden van bewerkte bliklipjes. Ook in de Afrikaanse buurt van Brussel waren een hoop mooie beelden en bewerkte kralen te zien. Natuurlijk kom je ook een hoop vruchtbaarheidsbeelden of symbolen tegen, waar ik zeker nog lang niet klaar voor ben dus die zie je mij niet snel kopen. Snel doorlopen.
Ik kom uit op een pleintje en zie een jazz band spelen met instrumenten die wel zelf gemaakt lijken te zijn; een trommel waar een soort kussen aan gebonden is, een zeer oude bas die zo uit een tafelblad en wat plastic touwen als snaren gemaakt lijkt te zijn en alleen de trompet en saxofoon lijken ooit ‘kant-en-klaar’ gekocht te zijn, maar de slijtage is te zien en soms te horen. Amusant en temperamentvol dansen de mannen erbij. De sfeer zit er zo goed in, dat een zwerver zich spontaan tot een bandlid omdoopt, toevoegt en heftig meeklapt op het ritme.
Onder het genot van een sterk, ietwat bizar smakend, biertje bij een zeer gezellige brasserie laat ik alle indrukken tot mij doordringen. Brussel was weer geweldig!
Volg Véronique ook op Twitter!
Under pressure
Last modified on 2012-06-08 07:20:16 GMT. 0 comments. Top.
Silvana schrijft maandelijks een column over haar ervaringen
als wedding planner en de magische wereld rondom ‘I Do’.
Nog maar veertien nachtjes slapen en dan is de bruiloft van het jaar. Oké, van mijn jaar. Na mijn laatste bezoek aan het bruidspaar begonnen de eerste tekenen van lichte stress zich te vertonen. Het is nu tijd om de puntjes op de ‘i’ te zetten en om de laatste check check double-check te doen.
Heeft de band contact gehad met de trouwlocatie? Weet iedereen hoe laat ze waar moeten zijn? Zijn eventuele wegblokkades bekend? Alle openstaande facturen betaald? Deze vragen (en nog een aantal) schoten achter elkaar door mijn hoofd. Toch nog maar een keer de planning onder de loep nemen en aanscherpen. De zomer is, net als buiten, ook al begonnen in mijn agenda dus die begint aardig vol te raken. Na op papier gezet te hebben wat ik allemaal nog moest doen en hoeveel vrije uren ik gelukkig nog heb om aan de bruiloft te besteden, was de rust in mijn hoofd wedergekeerd. De jurk kan de volgende dag naar de kleermaker, het gesprek met de ambtenaar staat gepland en de voorbereidingen op locatie zijn in volle gang.
Het lijkt alweer een eeuwigheid geleden dat ik met het bruidspaar enkele locaties bezocht in Amsterdam. Ze willen graag buiten trouwen, maar dan is er in Amsterdam weinig keus. Ik besloot ze mee te nemen naar het Oude Slot in Heemstede en ze waren op slag verliefd! En ondertussen deed ik een klein vreugdedansje. Want als jouw klant enthousiast is over iets dat jij hebt voorgesteld, vooral al in zo een vroeg stadium, laat je meteen je meerwaarde zien. Hiermee schep je ook vertrouwen en vooral in een later stadium is vertrouwen belangrijk. Met de trouwdatum in zicht raken bruidsparen vaak in de stress. En deze stress uiten ze dan richting jou. Wat ze nooit en te nimmer mogen merken, is als jij gestrest bent. Juist op die momenten moet jij ze gerust kunnen stellen. ‘Alles komt goed’ zou ik als automatic reply in Outlook in kunnen stellen. Uiteindelijk komt het ook goed. Zelf presteer ik toch beter onder druk. En als er zich dan toch een ‘handen in het haar’ moment voordoet, kun je ook gewoon je huis gaan schoonmaken. Zo stond ik laatst om 23:00 uur te stofzuigen. Dit valt onder ‘je frustraties ten goede gebruiken’. En af en toe zoek ik mijn rust in een glas wijn, liefst met chocola. Naar mijn idee valt dit ook onder het ‘goede’ rijtje zolang je het bij rood en puur houdt toch?
Ik ga de deur niet meer uit zonder mijn checklist. Het draaiboek ligt op de planken en de dagelijkse telefoontjes van bruid en bruidegom houden mij scherp. Nu is het aftellen tot de grote dag. Tot die tijd zorg ik dat mijn voorraadkast goed gevuld is.
In de steek gelaten
Last modified on 2012-05-21 19:06:47 GMT. 0 comments. Top.
Hoofdredactrice Kayleigh schrijft dagelijks artikelen, maar ook wekelijks columns over alles wat bij haar een ‘hè?’, ‘ha!’ of ‘hey!’ reactie losmaakt.
De eerste keer dat ik het huis van mijn vriend binnenkwam, dacht ik: zoveel gadgets en snufjes! Meteen daaropvolgend vroeg ik mij af of deze wel allemaal nodig waren. Al snel merkte ik dat ik terug moest komen op mijn vrouwengedachtes. Ze zijn echt nodig. Zo worden bijvoorbeeld de films iedere keer weer verrijkt met levensechte geluiden. Natuurlijk zijn hier ook nadelen aan verbonden, want de allemachtige love to shop Kayleigh is niet zo allemachtig in techniek.
Ik kwam erachter dat bij mooie geluiden ook heel veel snoeren en knopjes bij komen kijken. Met deze toeters en bellen was ik nooit in contact gekomen totdat ik zelf de radio aan wilde zetten en een film wilde kijken. Welk knopje en welk snoertje waren het nou ook al weer? Helaas was het niet zo makkelijk, geen geel snoertje bij geel gaatje. Jammer. Tweede poging: puzzelen. Zo moeilijk kan het toch niet zijn? Even later zat ik op de bank met een televisiefilm op en me af te vragen waarom er nu niet zo’n handige man in de buurt was. Het liefst natuurlijk mijn eigen man. Stomme techniek. Een paar minuten later probeerde ik het licht aan te doen. Het werd immers donker in huis. Waarom deed de afstandbediening het niet? Niet nu, niet nu de speakers mij ook al in de steek hebben gelaten! Ik keek naar een normaal lichtknopje aan de muur en liep er vrolijk naartoe. Geen effect. Wat!? Op dat moment had ik de neiging om afstandbediening 1, 2 en 3 het raam uit te gooien. Ik keek snel naar de ramen en concludeerde dat die wel normaal openden. Geen bijzondere 007 trucs.
Nu ik weet welke draad bij welk apparaat hoort, vind ik deze snufjes eigenlijk heel erg leuk. Mannen weten gewoon wat ze in huis moeten hebben en dat bleek afgelopen weekend nogmaals. Ik had toen een blij high tech momentje. Mijn vriend kwam thuis met zijn ‘oude’ (meer een ‘te kleine’ 19 inch) computerscherm. Ik had al eerder die week gezegd dat een extra scherm wel leuk zou zijn, maar dat er op dit moment wel andere prioriteiten waren. Gelukkig had hij er nog één bij zijn ouders liggen en verraste hij mij die ochtend. Vooral voor het schrijven van artikelen is een tweede computerscherm handig. Het heen en weer klikken van artikel naar foto’s of productomschrijvingen, is nu helemaal verleden tijd. Dan ben ik toch wel blij dat hij zijn 19 inch te klein vond en aan mij ‘doneerde’.
Volg Kayleigh ook op Twitter!
Van één naar twee
Last modified on 2012-05-14 17:22:20 GMT. 0 comments. Top.
Hoofdredactrice Kayleigh schrijft dagelijks artikelen, maar ook wekelijks columns over alles wat bij haar een ‘hè?’, ‘ha!’ of ‘hey!’ reactie losmaakt.
Het is vandaag 14 mei. Eén dag na Moederdag. Voor mij de dag waarop ik me al begin af te vragen wat ik voor Vaderdag moet kopen. Zal ik die lievelingsparfum of leuke kleren kopen? Meestal vraag ik het zelf aan mijn ouders, maar die zeggen toch altijd: ‘We zijn al blij als je langskomt’. Daar kan je toch helemaal niets mee? Ook houden ze niet van chocola, drank en alle standaard Moeder- en Vaderdagcadeaus. Moeilijk, moeilijk, moeilijk. Dat vereist drie zussen en een hoop shopinspiratie. Dat komt dus helemaal in orde!
Moederdag was erg gezellig. Een maand van te voren kreeg me moeder al de vraag of ze nog iets wilde hebben. Nu ik drie jaar een relatie heb, ben ik ook gewend om voor mijn schoonmoeder iets leuks uit te kiezen. Gelukkig zijn mijn schoonouders wat makkelijker qua cadeaus, maar je probeert er altijd iets leuks van te maken. Een standaard cadeau is zo standaard. Iets extra’s of iets wat ze niet verwachten, is vaak leuker om te krijgen. Ik vind het altijd belangrijk om moeite te doen voor cadeaus. Dus dat betekent stress voor twee moeders, want vaak mag ik bedenken wat we gaan kopen voor verjaardagen en andere speciale gelegenheden. Dit jaar is het voor mijn moeder een sjaal, appelbewaarder (hoe cute) en shoptegoed geworden. Mijn schoonmoeder heeft een drankje en een roman gekregen.
Verder in mijn leven wordt stap twee inmiddels ook al gezet. Ik rond dit semester mijn bachelor aan de Universiteit van Amsterdam af en vervolg mijn studie met een master aan de Vrije Universiteit. Daarnaast wordt Appelen & Peren binnenkort hopelijk een niveau hoger getild. Ik ga mij nog meer focussen op dit online magazine en geniet er nog met volle teugen van. Hier horen jullie zo snel mogelijk meer over. We willen namelijk meerdere concepten in de zomer uitwerken en nieuwe ideeën loslaten op A&P.
Ook mijn familie ervaart positieve veranderingen. Mijn zusje gaat nu haar examenperiode in en wil het liefst na haar havo een creatieve studie volgen, zoals een modeopleiding. Mijn vriend heeft net een samenwerkingsbedrijf met meerdere ingenieurs opgezet en zal dus meer grote projecten en leuke uitdagingen aannemen.
Mijn column lijkt bijna een nieuwjaarscolumn, maar niet alleen het nieuwe jaar luidt moois in. Ook midden in het jaar moet je streven naar positieve veranderingen en het behoud van de leukste dingen in je leven. Zo ben ik ineens in april begonnen met joggen. Na de tiende keer mag ik van mezelf een nieuw paar renschoenen aanschaffen. Je moet het wel verdienen, vind ik dan altijd.
Heeft dit jaar nog iets leuks voor jou in petto of staat er misschien al heel snel iets spannends te gebeuren?
Volg Kayleigh ook op Twitter!
Spintastisch
Last modified on 2012-05-08 09:38:00 GMT. 0 comments. Top.
Diana schrijft maandelijks over opvallende, leuke
en uiteraard vermakelijke onderwerpen.
Ik vind dat ik van mezelf kan zeggen dat ik best veel durf. Er is echter één angst die me zo lang als ik me kan herinneren al bezig blijft houden. Ik lijd namelijk aan arachnofobie, oftewel: angst voor spinnen en spinachtigen. Het woord alleen al vind ik eng: S-P-I-N. Brr.
Mijn eerste spinherinnering dateert uit mijn kindertijd. Samen met mijn broer fietste ik achter een vuilniswagen toen er opeens een grote, zwarte spin op mijn been zat. Ik schreeuwde ‘moord’ en ‘brand’ en viel van mijn fiets. Een toegesnelde man – die waarschijnlijk dacht dat ik vermoord werd – leverde me thuis af. Achteraf durf ik niet met zekerheid te zeggen of er echt een spin op mijn been heeft gezeten, of dat ik in blinde paniek een stuk afval voor een spin heb aangezien. Toen ik vele jaren later op mezelf ging wonen, heb ik een aantal jaar alleen gewoond, maar had ik het geluk dat ik in een gloednieuw gebouw woonde. Het kleine aantal spinnen dat ik mijn huisgenoten mocht noemen, heb ik tot mijn vreugde nooit in levende lijve mogen ontmoeten. Want ik zag ze dan wel niet, ze waren er ongetwijfeld wel. Het waren drie prachtige jaren. Dit veranderde toen ik samen met mijn vriend in een wat ouder appartement ging wonen. Steeds meer spinnen namen de moeite om zich aan me voor te stellen. Iets wat hen allen duur is komen te staan, want ik stuur altijd mijn kat of mijn vriend op ze af. Mijn kat eet ze met liefde voor me op als ze over de grond lopen. Aangezien ik altijd zeker moet weten dat de spin ook daadwerkelijk weg is, heeft dit wel tot gevolg dat ik aan moet zien hoe de poten in het rond vliegen. Beter is het dan ook als vriendlief ze voor me weghaalt. Dit gaat wel altijd gepaard met veel gesteun en gekreun, wat mij doet vermoeden dat hij ook aan arachnofobie lijdt. Pas had ik met mijn speciale antenne weer een spin getraceerd. Vriendlief pakte zijn gereedschap (lees: de stofzuiger) en ging aan de slag. Nadat hij de klus had geklaard, deelde hij mee dat het drie kleine zwarte spinnen waren. Overbodige informatie als je het mij vraagt, want nu ging mijn worst case scenario van kracht: ‘help, er zit een hele familie zwarte tarantula-achtige spinnen in mijn huis!’. In gedachten zag ik de spinnen al de badkamer in beslag nemen en triomfantelijk een vlag neerplanten, zoals ook de eerste man op de maan dat deed.
Voor degene die niet onder de indruk zijn van deze achtpotige monsters, is de angst ervoor waarschijnlijk onbegrijpelijk. Want waarom zou je bang zijn voor een klein dier waarvan de soorten die in Nederland leven niet eens gevaarlijk zijn? Tja, angst is irrationeel. Gelukkig blijkt dat er nog meer vreemde angsten zijn dan de angst voor spinnen. Zo vertelt Google mij dat er veel gezocht wordt op ‘angst voor lange woorden’, aangeduid met het langste woord dat ik ken: hippopotomonstrosesquippedaliofobie. Bij die fobie kan ik me dan weer niks bij voorstellen…
Barbecue Ham
Last modified on 2012-05-07 08:48:28 GMT. 0 comments. Top.
Hoofdredactrice Kayleigh schrijft dagelijks artikelen, maar ook wekelijks columns over alles wat bij haar een ‘hè?’, ‘ha!’ of ‘hey!’ reactie losmaakt.
Ik heb mij naar boven verkast. Niet omdat ik mij schaam, maar omdat de bureaustoel toch echt fijner zit dan de eettafelstoel. In de woonkamer je column tikken is ideaal. Op een zondagmiddag wil je gezellig aan tafel zitten met je vriendje aan zijn laptop en je hondje op de bank. Nogmaals: ideaal. Totdat je krakelingen lichaamshouding het begeeft en je merkt dat je dat saaie kantoortje waar niemand aanwezig is, moet gaan opzoeken. Daar zit ik dan. Een tafel met vijf bubbelenveloppen, twee gele markeerstiften, mijn BlackBerry en een zak chips. Niet zomaar een zak chips. Barbecue Ham chips. Tot twee weken geleden was deze chipssmaak mij onbekend. Ik ben twee jaar vegetarisch geweest, dus ook chips met hamsmaak vermeed ik. Mijn favoriete chips Ham Kaas heb ik ook die twee jaar moeten missen.
Ik merk dat de chipszak naar de mate tijd verstrijkt steeds leger raakt en mijn schuldgevoel alsmaar meer wordt. Vanochtend ben ik niet gaan joggen vanwege de drukte, dus is mijn schuldgevoel nog groter. Soms moet je jezelf laten gaan. Nietwaar? Het is terwijl ik deze column schrijf ten slotte Anti Dieet Dag. Ieder jaar viert heel de wereld op 6 mei de internationale Anti Dieet Dag. De gevaren van afvalraces tegen de klok worden besproken en meer gezonde varianten van afvallen, zoals sporten, worden aangeraden op deze Alles Eten Dag.
Soms kan een dieet verkeerd aflopen. Waar het simpel begint met een colaatje minder, kunnen personen doorslaan in wat ze wel en niet eten. Het kan zelfs erger. In 1992 pleegde een 15-jarig meisje zelfmoord, vanwege haar gewicht. Haar dieet was een obsessie dat zich uitte in een eetstoornis. Dieten mag niet zo’n extreme vorm aannemen, waardoor de Anti Dieet Dag in het leven is geroepen. Ik denk nu ook bij mezelf: mijn Barbecue Ham kan ik morgenochtend ook weer eraf joggen. Dat is ook de gedachte achter deze Anti Dieet Dag. Gezond eten en genoeg bewegen is het antwoord.
Ik heb ook gelijnd. Tijdens deze periodes viel ik in de eerste weken af, maar kon ik er niet naast sporten. Mijn energy level was te laag. Ik leek niet te genieten van de lekkere dingen in het leven. Mijn dagelijkse eetgewoonte was een straf. Zo wilde ik niet meer leven, dus probeer ik nu regelmatig mezelf te trakteren op lekkers, maar wel met mate. Ik sla regelmatig op verjaardagen taart af, omdat ik dat zelf niet bijzonder lekker vind. Ik laat liever op zulke avonden ruimte over voor bitterballen of loempia’s. Het werkt heel goed voor mij. Ik hoef me ook niet vol te vreten om het gezellig te hebben of mezelf uit te hongeren om mij slank te voelen. Goede eetgewoontes en een mooi zelfbeeld helpen je veel verder. Dat is af en toe frustrerend aan het beeld dat de media jongeren geeft. Gelukkig lijkt daar nu verandering in te komen. Modellen moeten gezonder gaan eten en meer bewegen om af te vallen. De covers worden niet meer gevuld met anorexia modellen en modellen onder de zestien. Mijn vraag daarbij is nog steeds: hoe weet je of iemand gezond leeft en eet? Vaak is ontkenning één van de symptomen van eetstoornissen. Tja, de tijd of eerder de cover zal het leren. In de tussentijd zal ik samen met mijn Barbecue Ham chips wachten op een verbetering van deze “maatstaaf”.
Volg Kayleigh ook op Twitter!
Oranje gekte
Last modified on 2012-05-03 05:38:35 GMT. 0 comments. Top.
Véronique schrijft over haar ervaringen als startende ondernemer van haar sieradenlijn V-niqs en over grappige gebeurtenissen in haar leven die haar inspireren.
Oranje mag dan een secundaire kleur zijn en afgeleid zijn van de Spaanse naranja, maar zodra er nationaal een belangrijke gebeurtenis gevierd wordt, staat deze kleur op nummer één in Nederland. Uiteraard heb ik ook Koninginnedag gevierd en heerlijk genoten van het lenteweer in Amsterdam. Na een rondje door de straten te hebben gelopen in mijn oranje top en ik tevergeefs een poging wilde wagen om het Java-eiland te bereiken, besloten enkele vrienden en ik in ieder geval te genieten van het weer. Aan het water ontspannen, was zeker geen slecht voorstel, dus op naar de steigers met een hoop alcohol en lekkernijen. De kleden worden gespreid, de schoenen gaan uit en wij genieten alsof de zomer zich daadwerkelijk heeft aangekondigd in dit kikkerlandje.
Natuurlijk droom je ook makkelijk weg dat een zonnige week geweldig zou zijn, maar mijn back-to-reality-check was de volgende ochtend al van toepassing toen ik middenin een regenhoos belandde op weg naar het werk. De donderslagen vroeg in de ochtend waren al een nare voorspelling. Helaas kon ik mijn nest niet uitkomen en was er geen tijd om nog even de buienradar te bestuderen. Het gevolg was een onaantrekkelijke wetlook. Met een licht geïrriteerde gezichtsuitdrukking probeer ik de dag niet chagrijnig te beginnen. Ik richt mijn aandacht snel op andere zaken. Ik kijk om mij heen en zie de oranje sporen van de vorige dag. Ik zie rood-wit-blauw vlaggetjes, oranje hoedjes, slingers, ballonnen en natuurlijk een hoop (bier)blikjes. Niemand draagt meer oranje. Hoewel oranje kleding weinig mensen charmant staat, is deze kleur gekoppeld aan een hoop vrolijkheid en verbondenheid. Zodra de oranje gekte toeslaat met zo een feestdag of een voetbalwedstrijd dan maakt het niemand meer uit of deze kleur te heftig is of niet. Sterker nog, de meest aparte oranje artikelen en kleding worden gekocht, verzameld en/of gespaard. Des te gekker, des te beter.
Het raakt mij wel om de hele stad zo oranje te zien kleuren tijdens zo een gelegenheid en toch gebruik ik voor V-niqs eigenlijk heel weinig materialen met de kleur oranje. Daar brengt Koninginnedag 2012 wel verandering in voor V-niqs. Oranje zal een plekje krijgen in de nieuwe collectie van V-niqs in diverse vormen en maten. Wat je kunt verwachten en wanneer blijven nog een verrassing.
Opgroeien
Last modified on 2012-05-01 08:12:28 GMT. 0 comments. Top.
Femmie schrijft maandelijks een column over onderwerpen
die haar dagelijks fascineren en bezighouden.
Wanneer peuters voor het eerst naar de peuterspeelzaal komen, zijn ze ongeveer 2,5 jaar oud. Sommige kinderen zijn wat jonger, sommige kinderen ouder. Ze praten op dat moment vaak nog niet zo goed, hebben een luier om en kennen de gedragsregels niet. Ook zijn ze vaak gewend om veel bij de moeder te zijn. Dit neemt wel wat af door het toenemende aantal werkende ouders, waardoor peuters steeds vaker gewend zijn om naar het kinderdagverblijf te gaan. De kinderen duwen en slaan nog gewoon van zich af, ze snappen nog niet dat wanneer we in de kring zitten, je niet meer van de glijbaan mag en ze babbelen rustig door je verhaal heen. Vanaf het moment dat ze voor het eerst bij ons komen, moeten ze dus nog een hoop bijleren. Ik vind dit ontzettend leuk. Steeds meer wil ik de kinderen proberen te trainen in het duidelijk praten, kleuren leren herkennen, samen puzzelen, zindelijk worden en leren om een conflict op te lossen. Mijn handen jeuken altijd bij het idee dat er een nieuw kindje bij ons komt.
Soms komen er kinderen die bijvoorbeeld uit een ander land komen. Met handen en voetenwerk gaan we aan de slag. Ik verbaas me erover hoe ontzettend snel buitenlandse kinderen de taal leren. Ze begrijpen je heel snel. Er was een keer een meisje op de peuterspeelzaal dat amper Nederlands kon. Eén van de laatste keren zei ze over de praatplaat dat een meneer iets in de container deed. Een peuter die amper Nederlands kon, zegt nu ineens probleemloos het woord ‘container’. Het maakt me dolenthousiast.
Wanneer de kinderen van de peuterspeelzaal afgaan, hebben ze veel bij geleerd, door vallen en opstaan, door lachen en tranen. Het kost vaak een hoop energie om zestien peutertjes in een groep te begeleiden naar de basisschool. Ieder peutertje is echt een eigen ‘ik’. Denkertjes en doeners, uitbundig en verlegen. Iedere keer weer ontdek je bij een kind andere kanten.
En dan gaan ze zwaaien naar de peuterspeelzaal, hopelijk met een rugzak aan ervaringen waar ze op de basischool op verder gaan broeden. Van klein ukkepukkie met een luiertje om tot een groot kind dat vier jaar wordt en klaar is voor het echte werk: ‘Ik ben al heel groot juf, want ik ben al vier!’
Got a secret, can you keep it?
Last modified on 2012-04-26 05:41:36 GMT. 0 comments. Top.
Silvana schrijft maandelijks een column over haar ervaringen
als wedding planner en de magische wereld rondom ‘I Do’.
Het trouwseizoen is in aantocht. In de maanden mei, juni en september zitten de top trouwlocaties ieder weekend volgeboekt. Reden dus om je trouwlocatie een jaar van te voren te boeken. Maar welke locatie gaat het worden? Wil je een grote bruiloft of toch een kleinschaligere? In het binnen– of buitenland? Of toch stiekem elkaar het ja-woord geven?
‘Onze’ Simon (van het duo Nick & Simon) is onlangs in het diepste geheim met zijn vriendin getrouwd. Oké, hij had geen zin in alle paparazzi op zijn bruiloft, maar er zijn genoeg mensen die ook het liefst stiekem trouwen. Met z’n tweeën of met een select gezelschap. Een vriendin van mij heeft dit ook gedaan, omdat getrouwd zijn heel wat papierwerk scheelt wanneer je een kindje krijgt. Mijn vriendin heeft weinig met trouwen en wilde ze het liefst stilletjes op de maandagmorgen de handtekening zetten. Zo gezegd zo gedaan. Alleen wilden enkele familieleden er toch een klein feestje van maken. Voor het huwelijk heb je slechts twee personen nodig. Dan gaat het er toch om wat zij willen? Steeds vaker hoor ik mensen zeggen dat ‘ze het niet kunnen maken’ tegenover hun familie om stiekem te trouwen. Doe lekker waar je zelf zin in hebt, toch? Ook de keus om het groots of klein te vieren valt vaak niet mee. Want wie nodig je wel en wie nodig je niet uit? Toch die oom en tante die je alleen op de verjaardag van je ouders ziet? Natuurlijk willen zij graag komen. Of jij het wilt, hangt er meestal van af hoe sterk de band is met deze familieleden. En hoe groot je familie is. Want als je oom en tante komen, moet je misschien ook je neven en nichten uitnodigen, inclusief aanhang en eventuele kinderen. En je collega´s, want die zie je dag in, dag uit. Zij horen ten slotte al maanden de verhalen over je jurk, de bloemen en de band lijdzaam aan. Kun je deze mensen een feestje ontnemen? Reken al deze mensen ook aan de kant van je aanstaande mee en je zit aan een 300-man tellende gastenlijst. Dan moet het wel een topfuif worden, toch? Maar of je er zelf blij van wordt, hangt ook van je portemonnee af. Je kunt het ook klein houden. Door juist alleen je naaste familie en beste vrienden uit te nodigen krijg je misschien wel veel scheve gezichten van de not invited, maar ze zitten in ieder geval allemaal in hetzelfde schuitje. En je kunt ervan uitgaan dat jullie op de komende verjaardagen het onderwerp van gesprek zijn.
Niet bepaald het betoog dat je zou verwachten van een weddingplanner. Hoe groter het huwelijk, hoe meer ik eraan verdien namelijk. Maar ik heb liever een bruidspaar dat doet wat het zelf wil en met een goed gevoel terugkijkt op één van de mooiste dagen van hun leven dan een bruidspaar dat een jaar lang in de stress zit en bijna niet kan genieten van de periode voorafgaand, tijdens en na de bruiloft. En voor wie echt het onderwerp van gesprek willen zijn; tickets naar Las Vegas zijn tegenwoordig ook niet zo duur meer.
Brandweermannen
Last modified on 2012-04-23 09:57:44 GMT. 0 comments. Top.
Hoofdredactrice Kayleigh schrijft dagelijks artikelen, maar ook wekelijks columns over alles wat bij haar een ‘hè?’, ‘ha!’ of ‘hey!’ reactie losmaakt.
Twee weken geleden liep ik een supermarkt binnen. Ik zat te denken aan wat ik zeker niet moest vergeten mee te nemen. Voordat ik een winkelmand wilde pakken, zag ik twee brandweermannen mij voorbij lopen. Het moment leek in slow motion te zijn en hun grote zwarte laarzen maakten bij iedere stap bonsgeluiden. Of hoorde ik alleen deze geluiden? Er was nog net geen brandweerslang die de mannen nat spoot.
Dit beeld heeft mij vrijwel de hele dag beziggehouden. Ik begon na te denken over waarom mannen in pak of ‘helden’ zo gewild zijn bij vrouwen. Het fascineerde mij ook wat voor effect dit soort mannen op vrouwen hebben. Dit zal waarschijnlijk aan ons dierlijk instinct liggen, maar hoe dan ook het blijft interessant. Tot het moment je zelf zo’n man aan de haak slaat en hij midden in de nacht wordt opgeroepen. Hij racet het huis uit en komt zwaar vermoeid thuis. Tijdens deze nacht vraag je jou af of hij wel heelhuids thuiskomt. Wat zou je doen als het blijkt dat deze stoerheid hem de das om deed? Er zal dan meer vocht vloeien dan uit een brandweerslang, maar wat maak je jou ongerust? Hij zal vast binnen no time het brandje hebben geblust en dan is hij weer thuis. Morgen heb je nog een dag om je zorgen te maken. En overmorgen.
Ineens lijkt een man met een stoer beroep minder leuk, niet? Natuurlijk wil ik niemand afhelpen van de altijd mooie brandweermannenfantasie, maar de realiteit zegt genoeg. Het is bijzonder vanuit hoeveel brillen je naar een situatie kan kijken. Ik probeer altijd goed te begrijpen in welke situatie een ander zit. Hoe leven anderen en is het gras echt zo groen of verdord? Het heeft mij altijd geïnteresseerd. Daarom wilde ik het boek ‘Liefde onder vuur’. Het boek bleek net zo prachtig te zijn als de titel suggereerde. Ik las geen hoofdstuk zonder tissues in handbereik. Als je wilt weten wat tegenover een heldenberoep staat, moet je dat boek lezen. Een echte aanrader. Het woord ‘verdriet’ is na afloop van het boek toch echt veel te simpel.
Tip: mocht de verzendtijd van dit boek lang duren, kun je nog altijd even verder fantaseren.
Volg Kayleigh ook op Twitter!
Shopgewoonte
Last modified on 2012-04-16 16:01:35 GMT. 0 comments. Top.
Hoofdredactrice Kayleigh schrijft dagelijks artikelen, maar ook wekelijks columns over alles wat bij haar een ‘hè?’, ‘ha!’ of ‘hey!’ reactie losmaakt.
Ik ben altijd in voor shoppen. Mijn vriendinnen en zussen weten dat. Waar mijn zus iedere trui, broek en accessoire stuk voor stuk bekijkt, raas ik door de winkel alsof mijn leven ervan afhangt. Mijn zusje heeft van allebei wat, alleen durft zij qua kledingstijl veel meer dan wij. Soms wensen we dat we een beetje van elkaar hadden, maar dit grote verschil maakt ons juist leuk. Meestal denk ik tijdens het shoppen: geen tijd verspillen aan dingen die niet opvallen of waar ik niet op het eerste zicht verliefd op ben. Ik scan de winkels en rekken en als er geen leuk item hangt of snel te zien is, ben ik ook zo weer buiten op zoek naar de volgende winkel.
Steeds vaker krijg ik tijdens het shoppen te horen dat ik een goed ‘shopinzicht’ heb. Dat woord heb ik net zelf verzonnen, maar duidt precies aan wat de complimentgevers bedoelen. Shopinzicht heb je als je ik-weet-niet-kleding van een rek of plank pakt. Meestal kan ik aan het zien van een jeans al zeggen of deze wel of niet bij iemand past. Ik had het eerst nooit door, totdat het steeds vaker werd gezegd. Misschien komt het door vroeger. Mijn liefde voor mode was al sinds ik vier jaar was overduidelijk aanwezig. Hoedjes en tasjes vulden mijn kleine kledingkast. Ook al mocht ik toen niet zelf mijn garderobe uitkiezen, ik vond al die poespas helemaal niet erg. De ene keer ging ik op mijn bruine cowboylaarzen naar school, de andere keer had ik kobaltblauwe lak ballerina’s aan.
Natuurlijk heb ik ook weleens een kledingstuk gekocht waarvan ik achteraf dacht: hoezo? Helaas belanden deze in één van de nog-op-marktplaats-plaatsen-vuilniszakken. Van andere items waarvan ik denk dat die niks zullen opleveren, maar nog wel nieuw en bruikbaar zijn, doneer ik aan een goed doel. Nog even over de ‘hoezo-gedachte’, maar dan anders. Afgelopen weekend ging ik de nodige boodschappen in het winkelcentrum halen. Ik nam mijn gebloemde boodschappentas mee. Bij iedere winkel weigerde ik de gratis plastic tasjes, mijn gebloemde boodschappentas zou mij die dag van dienst zijn. Een medewerker bij een bekende drogisterij keek mij vol verbazing aan. Zij schraapte haar keel en zei vervolgens: ‘Daar past veel in, wat goed!’. Ik ben zo te zien goed bezig dit jaar en zal ook hiervan mijn shopgewoonte maken. Dus als jij een vrouw met een gebloemde tas door de winkel ziet razen, zeg gerust gedag!
Volg Kayleigh ook op Twitter!
Sieradenparty
Last modified on 2012-04-11 10:45:34 GMT. 0 comments. Top.
Véronique schrijft over haar ervaringen als startende ondernemer van haar sieradenlijn V-niqs en over grappige gebeurtenissen in haar leven die haar inspireren.
De voorbereidingen starten! Nu V-niqs al drie maanden verkrijgbaar is op de Nederlandse markt, is het tijd voor uitbreidingen en een promotie boost. Binnenkort organiseer ik meerdere V-niqs sieradenfeesten. En kijk, voel en ervaar het zelf concept met geweldige Vrienden van V-niqs kortingen en meer aandacht voor de lifestyles Alter Ego, Party Nerd en Virgin Honey. Daarbij worden de nieuwe lifestyle sieraden voor het komend seizoen geïntroduceerd. Natuurlijk deel ik de nodige sneak peeks met jullie via facebook en Twitter.
Voor de sieradenparty moet ik nog een hoop bedenken en regelen, aangezien ik deze thuis organiseer en mijn appartement vrij beperkt is. Ik heb wel gekozen voor mijn eigen huisje vanwege de kosten, maar ook vanwege de personal touch die jij de bijeenkomst kan geven. De gasten zien ook een stukje van jouw achtergrond en hoe jij leeft. Kortom, Welcome to my crib!
Waar ik mij nooit zorgen over hoef te maken is een tekort aan ideeën voor een succesvol feestje. Gelukkig hoef ik alleen de woorden ‘party’ en ‘sieraden‘ op te noemen en mijn zusjes staan klaar met allerlei bijzondere suggesties. Voor ik het weet, moet ik weer ideeën wegstrepen om wat overzicht te creëren van de leukste, maar ook meest praktische opties. Allereerst wil ik mijn woonkamer opknappen, want die kan best een likje verf gebruiken en wat mooie kleuren zorgen voor een geweldige sfeer. Zeer belangrijk dat iedereen zich comfortabel en welkom voelt. De gezelligheid staat centraal op deze gelegenheden. Maar laten wij niet de welbekende en uiterst belangrijke goodie bag vergeten, het verrassingstasje met gratis fashionable items. Een 2012 party kan niet meer zonder een goodie bag. Een goede goodie bag laat een onvergetelijke indruk achter bij de ontvanger. Jij hebt vast ook een keer zo een tas ontvangen en als je er blij mee bent, kun je er nog weken over praten, bijna opscheppen, over wat een geluk jij hebt gehad met al jouw cadeautjes. Bij een goedkope goodie bag of spullen waar je niets mee kunt, ben je sneller teleurgesteld en lijkt de hele ervaring van de fashion party minder positief. Er ligt dus veel druk op de goodie bag.
Komende twee weken zal ik mij concentreren op het ontwerpen van een aantrekkelijke V-niqs goodie bag en de inhoud bepalen voor alle ladies. Heb jij nog tips of een goodie bag ervaring die jij wilt delen met ons? Laat een bericht achter op Appelen & Peren, facebook of Twitter!
Volg Véronique ook op Twitter!
Kick
Last modified on 2012-04-09 10:26:02 GMT. 0 comments. Top.
Hoofdredactrice Kayleigh schrijft dagelijks artikelen, maar ook wekelijks columns over alles wat bij haar een ‘hè?’, ‘ha!’ of ‘hey!’ reactie losmaakt.
Kick. 26 maart 2010. Een nieuwe start voor hem en voor mij. Shih Tzu Kick kwam in mijn leven. Het is nu al iets meer dan twee jaar geleden dat ik mijn levensstijl moest aanpassen. Sindsdien ben ik er heilig van overtuigd dat een hond je leven positief beïnvloedt. Zoals Cesar zegt: ‘Een hond komt met een reden in je leven’. Een klein beetje te spiritueel dacht ik, maar het bleek waar te zijn. Ik leefde mijn leven zonder te ontspannen, ondanks de leuke en ontspannende activiteiten. Werk, college, uitgaan, shoppen en het dagelijks proces herhaalde zich keer op keer. Mijn leven werd geleefd, maar dat kon zo niet verder. Ik was continu bezig met bezig zijn en stond niet één moment stil bij het leven. Ook dat klinkt weer te diepzinnig, maar ook deze keer was het waar. Tijdens wandelingen met je hond besef je wat je op dat moment aan het doen bent, hoe je in je leven staat en wat je eventueel nog mist. Je maakt je hoofd helder, doordat een hond je verplicht minstens drie keren naar buiten te gaan zonder werk, laptop of magazine. Het enige wat je op dat moment hebt, is jezelf.
In het begin vond vrijwel iedereen een hond in mijn leven niet passen. Had ik er wel de tijd voor? De discipline? En nog belangrijker: kon ik hem financieel onderhouden? Ik was toentertijd een tweedejaars studente en woonde ook op mezelf. Studenten kunnen meestal financieel zichzelf slecht onderhouden, laat staan een Shih Tzu verzorgen. Eén van de duurste honden qua aanschaf en onderhoud. Voor een bezoekje aan de hondensalon ben je zo 50 euro of meer kwijt en dat mag je zo’n zes keer per jaar herhalen. Daarnaast komen de andere kosten erbij, zoals voedsel, speeltjes en het allerergste: dierenartskosten. Kick bleek in het begin extra veel verzorging nodig te hebben, aangezien hij door de vorige eigenaren extreem was verwaarloosd. Dag spaargeld en hallo lening. Ik had het er allemaal voorover, want Kick was mijn verantwoordelijkheid en ik geef geen honden weg, zoals een tweedehands Birkin bag die via Marktplaats verhandeld wordt.
Ondanks dat het misschien geen goede beslissing was volgens velen, hield iedereen maar dan ook echt iedereen van Kick. Een snoezepoes met wat kwalen, maar met een goud hartje. Mijn Cesar trucs die ik ondertussen goed had bestudeerd, hoefde ik nauwelijks op hem toe te passen. Hij was van zichzelf niet zo’n stouterd. Ik had het dus enorm getroffen, zonder ervaring en dan zo’n lieve (eerste) hond. Mijn vriend wilde in het begin geen hond en werd langzamerhand ook een beetje moe van mijn ‘ik wil een Shih Tzu’ gezeur. Ook hij werd ‘verliefd’ op hem en gaf een week geleden aan: ‘Als we één huisje hebben (we leven nu in twee steden), dan zou ik er wel nog een Shih Tzu bij willen’. Het is dus echt waar wat de hondenfokkers en verenigingen zeggen: ‘Eenmaal een Shih Tzu, nooit meer zonder een Shih Tzu!’.
Volg Kayleigh ook op Twitter!
Bio cotton & Paperblanks
Last modified on 2012-04-02 12:36:25 GMT. 2 comments. Top.
Hoofdredactrice Kayleigh schrijft dagelijks artikelen, maar ook wekelijks columns over alles wat bij haar een ‘hè?’, ‘ha!’ of ‘hey!’ reactie losmaakt.
Om te concurreren moet je aan de klant denken, maar ook aan het bedrijfsbudget, de visies en de vernieuwingen. De laatstgenoemde is het belangrijkst. Als je als bedrijf niet vernieuwt, zullen jouw klanten waarschijnlijk ook niet toenemen en jouw winst dus ook niet. Mango besloot daarom met hun prijzen te gaan concurreren. Mango kleding en accessoires worden goedkoper, waardoor naar verwachting klanten eerder een product van Mango kopen. Dat Mango geweldige items heeft, hoef ik niet te benadrukken. Nu wordt het ook nog eens aantrekkelijker om bij Mango te shoppen in plaats van bij andere ketens. De vraag is daarom: blijven klanten bij hun trouwe merken of gaan ze voor nog goedkoper?
Iedere klant heeft het liefst een goedkoop item, alleen lijkt de kwaliteit wel parten te spelen bij de keuze die gemaakt moet worden. Als de kwaliteit achteruit gaat, deinzen klanten ook achteruit. Zij willen niet hetzelfde betalen voor een item wat vroeger een veel betere stof of afwerking had. Ook lijkt tegenwoordig de duurzaamheid van een product een grote rol te spelen. Als we van te voren weten dat de producten qua Fair Trade niet hoog scoren en ook niet aan duurzaamheid is gedacht, scoort het product lager. Het blijft een imagospel, maar daar moet de klant ook op inspelen. Net als biologisch vlees zit er aan bio cotton ook een prijskaartje, waarvan sommigen schrikken. Wil je dat geld uitgeven? Of nog een betere vraag: heb je dat geld wel?
Ik geef toe dat mijn kast ook niet vol met bio cotton kleding ligt, maar ik probeer wel duurzaam te leven. Dit kan op verschillende manieren, zoals meedoen aan WNF Earth Hour (op je eigen verjaardag), papier, glas en plastic te scheiden, maar ook door duurzame producten te kopen die je wat langer gebruikt. Zo zijn de mooie Paperblanks agenda’s en notitieboeken van zuurvrij papier. Een agenda gebruik je het hele jaar door, dus haal je die € 14,95 of € 19,95 er wel uit. Uiteindelijk bereik je het meest met jouw eigen gedrag. Ik betrap me nog te vaak op een volle waterkoker, terwijl ik maar twee kopjes water nodig heb. Een slechte gewoonte! Om mijn eigen gedrag positief om te zetten, koop ik af en toe een motivatie product, zoals afgelopen week. Mijn lege batterijen spaar ik nu in een mooi tweedehands potje. Dat staat erg leuk in je huis, waardoor je gestimuleerd wordt om jouw voornemen na te komen. Ergens achterin de lade van een kast lege batterijen sparen, is namelijk minder aantrekkelijk.
Wat doe jij voor het milieu, de mens en jezelf?
Volg Kayleigh ook op Twitter!
Verslaafd aan je pinpas
Last modified on 2012-04-06 10:51:32 GMT. 0 comments. Top.
Véronique schrijft wekelijks een column over haar ervaringen
als startende ondernemer van haar sieradenlijn V-niqs.
De pinpas en online betalen zijn mooie uitvindingen, maar zorgen ook voor de nodige dilemma’s. Sinds vrijwel alle betalingen met de pinpas gratis zijn, loop ik rond met een kleine portemonnee gevuld met pinpassen en klantenkaarten. Mijn portemonnee komt nauwelijks in contact met contant geld. Lekker licht en geen gedoe. Dit is niet helemaal waar, want soms heb je van die momenten dat je contant geld nodig hebt. Zo sprak ik laatst een collega en die vertelde dat ze haar pinpas kwijt was geraakt tijdens het stappen. Ze had geen contant geld in huis en de nieuwe pinpas werd pas over vijf werkdagen geleverd. Ze was gelukkig net verhuisd en kon wat ongeopende verfpotten retourneren om boodschappen te halen voor die paar dagen.
Gelukkig heb ik mijn pinpas tot nu toe nooit verloren, maar ook ik heb geen contant geld in huis. Ik heb wel mijn zusje en enkele vrienden in de buurt wonen bij wie ik altijd wat geld kan lenen in geval van nood. Voor mij is betalen met contant geld soms wel erg handig en zal ik toch moeten overwegen een geldpotje in huis te bewaren. Op drukke dagen ontkom ik er namelijk niet aan om mijn avondeten vanachter mijn laptop te regelen. Hallo, Thuisbezorgd.nl! Met een paar klikken ben ik klaar met de bestelling en de iDeal betaling. Binnen 45 minuten kan ik mijn maaltijd verwachten. Ik werk dan meestal snel de afwas weg en voor ik het weet, hoor ik mijn deurbel gaan. Ik voel mij dan opeens toch een beetje schuldig, want ik heb geen fooi voor de bezorger. Vroeger was het zo gebruikelijk om contant geld in huis te hebben, waardoor je altijd fooi kon geven. Nu heb ik iedere keer toch een klein probleem als ik online mijn diner bestel. Met wat geluk kan ik nog een euro vinden, maar regelmatig rinkelt er niets in mijn portemonnee en zwijgen mijn – op dat moment – zeer nutteloze pinpassen. Wat doe ik dan? Snel de deur openen, hem wat snoep in zijn handen duwen en doen alsof het Sint-Maarten is? Lief bedanken voor de snelle bezorging? Natuurlijk maak ik geen snoepzak open en blijft de thuisbezorgervaring bij een ongemakkelijke drie seconden zodra de deur opengaat en ik niet weet hoe snel ik deze weer dicht moet doen zonder de deur tegen zijn neus te slaan.
Merkwaardig genoeg wachten de meeste bezorgers niet eens meer op fooi en duwen je ook maar snel jouw zakje in de handen. Ik vraag mij toch af of het verlies van fooi ergens mee wordt gecompenseerd. Met deze crisis zal een hoger salaris niet het geval zijn. Daarbij rekenen weinig restaurants bezorgkosten, want gratis bezorgen blijft populair. Ook hoor ik van diverse vrienden en kennissen dat zij fooi geven aan een bezorger niet meer gebruikelijk vinden. Zelfs met contant geld in huis wordt alleen betaald voor de maaltijd, niet meer niet minder.
Hoe denk jij over een fooi geven aan een bezorger? Belangrijk of overbodig?
Volg Véronique ook op Twitter!
Tijdschriften zullen nooit meer hetzelfde zijn
Last modified on 2012-03-26 11:38:48 GMT. 0 comments. Top.
Hoofdredactrice Kayleigh schrijft dagelijks artikelen, maar ook wekelijks columns over alles wat bij haar een ‘hè?’, ‘ha!’ of ‘hey!’ reactie losmaakt.
In groep zeven begon ik tijdschriften te lezen. Ik was gefascineerd door alle redactionele artikelen die zo verschillend konden zijn. Hoe bedenken mensen zoveel onderwerpen tegelijk en wie zit er allemaal achter zo’n tijdschrift? Een aantal jaar later begon mijn interesse steeds meer te liggen bij de moderubrieken. Tot nu toe ben ik verslaafd aan mode en dat betekent niet dat ik altijd meedoe met de nieuwste trends, maar dat ik ze wel ken en probeer er iets eigens van te maken.
De normale vrouw zal er nooit uitzien als covermodellen Naomi, Doutzen of Adriana. Alhoewel we rekening houden met wat we binnenkrijgen en de hoeveelheid beweging per dag, zal dat bijna altijd wel een droomlichaam blijven. Dit is ook hetzelfde geval met mode. Voor geleerde vrouwen zijn zelfs de meeste it-bags onbetaalbaar en moet er gespaard worden voor een merk pump. Mooie kleding en accessoires kosten meestal ook wat, maar dat hoeft niet altijd zo te zijn. Ik probeer vaak in A&P de combinatie voor vrouwen met een klein budget en een groot budget te maken. Meestal zie je hele dure items of juist hele goedkope items, maar een combinatie hiervan maakt een ultiem redactioneel artikel. Dit was ook mijn eerste gedachte toen ik Appelen & Peren opzette.
Een online tijdschrift runnen is het geweldigste wat er is, alleen kleeft er een groot nadeel aan; je ziet tijdschriften nooit meer zoals vroeger. Als ik nu in een tijdschrift blader, dan let ik op wat er beter had kunnen zijn, wat ik zelf heel leuk vind en doe ik ook inspiratie op. Ik werk continu aan het tijdschrift, ook al is het onbewust. Ik kijk er nooit meer oppervlakkig naar en pak niet zo gauw een tijdschrift om te relaxen. Nu hoor ik al een aantal vrouwen denken: niet zo zeuren, want er zijn een hoop voordelen aan verbonden. Absoluut! Je mag overal en nergens komen, krijgt de leukste goodiebags en je kan zelf trends bedenken. Je kunt de regie in eigen handen nemen en een tijdschrift maken zoals jij dat wilt. Ik denk daarom vaak aan de lezer. Wat ontbreekt er in andere tijdschriften en wat wil ik de wijde wereld in brengen? Vaak als je tijdschriften anders benadert, ontstaan de mooiste ideeën en concepten. Ik beschouw mijzelf om die reden als Appelen & Peren maker, maar vooral als Appelen & Peren lezer. Een kritische lezer die ook kan redigeren en veranderen.
Volg Kayleigh ook op Twitter!
Big, bold and not so beautiful
Last modified on 2012-03-22 05:40:50 GMT. 0 comments. Top.
Silvana schrijft maandelijks een column over haar ervaringen
als wedding planner en de magische wereld rondom ‘I Do’.
Vorige maand werd het grootste trouwevent van Nederland in Utrecht gehouden: de Love & Marriage Beurs. Dé plek voor aankomende bruidsparen, weddingplanners en bruidswinkels om de nieuwste trends te spotten op het gebied van alles dat met bruiloften te maken heeft. Met weinig stands en weinig diversiteit kan ik de beurs dit jaar niet groots en meeslepend noemen. De bruidsmodeshow zoals altijd wel! Alleen was daar écht alles groot: wijde rokken, dikke lagen tule, veel strikken, bloemen en strass; niets in de categorie less is more.
Vroeger wilde ik altijd een prinsessenjurk. Wie niet? Een strak lijfje, grote hoepelrok en een prince Charming aan jouw arm. Als je ouder wordt, ontdek je dat alleen de dames van Disney zo een wespentaille hebben, geen borst – of bilpartij en daarmee gemaakt zijn voor dit type jurk. Hoe meer jurken ik zie, des te beter ik weet wat ik wel en niet wil. Hetzelfde geldt voor mijn ideale huwelijksdag. Op de Love & Marriage Beurs wordt verkondigd dat je jouw bruiloft kunt regelen in één dag. Dat klinkt te mooi om waar te zijn. En dat is het ook. Zeg nu zelf: niemand is zo besluitvaardig toch? En zoals we zien in Welkom op mijn Bruiloft, bruidsparen al helemaal niet. In dit televisie programma beslist de hoge hoed niet alleen over de locatie en het trouwvervoer, maar ook over de trouwkleding. Dus als je pech hebt, moet je de jurk aan die je aanstaande gekozen heeft. Dit zou natuurlijk goed uit kunnen pakken – manlief kent je immers goed – maar wees eerlijk, die kans is klein. Een vrouw weet het wanneer ze dé jurk aan heeft. Een man zal dit nooit weten, zelfs niet als hij de jurk zelf ook aanpast. De jurk is waar het van jongs af aan om gaat. Nu het eindelijk zover is, wil je deze zelf uitkiezen.
Dus houd jij wel van prinsessenjurken en is hij op één knie gegaan, dan is dit jouw jaar om de jurk te vinden. Vraag alleen niet teveel mensen mee naar passessies. Hoe meer mensen, hoe meer meningen, hoe meer jij gaat twijfelen over wat jij echt wilt. Dus laat vooral die kritische vriendin thuis, anders zou je wensen dat jouw aanstaande de jurk voor je uitgekozen had.
The Rachel Zoe Project
Last modified on 2012-03-19 13:23:13 GMT. 0 comments. Top.
Hoofdredactrice Kayleigh schrijft dagelijks artikelen,
maar ook wekelijks columns over alles wat bij haar
een ‘hè?’, ‘ha!’ of ‘hey!’ reactie losmaakt.
Gisteravond maakte ik voor het eerst kennis met het televisieprogramma The Rachel Zoe Project. De beroemde styliste Rachel Zoe heeft al een tijd haar eigen realityserie waarin zij op de voet wordt gevolgd. De stijlgoeroe laat de do’s en don’ts van de fashionwereld zien. In hoeverre is het werk van een styliste glamorous? Het is net als iedere baan hard werken en dat wordt vaak onderschat.
Brad, een van haar medewerkers, neemt onverwachts ontslag bij Rachel Zoe Inc. Later blijkt dat hij voor zichzelf is begonnen en zijn reden voor ontslag een complete leugen was. Dit levert een teleurstellende maar vooral pissige Rachel op. Onbegrijpelijk vanuit mijn oogpunt. Als je een bedrijf start, zijn er altijd werknemers en werknemers met een ondernemerspassie. De laatste werknemers ‘gebruiken’ om maar even in Rachels woorden te spreken, de organisatie of jou als baas om verder te komen. Ze moeten werkervaring opdoen en willen weten hoe zij werkgerelateerde problemen oplossen. Jij voelt je achteraf misschien gebruikt. Natuurlijk word je even boos, omdat je voor niets al die moeite hebt gestopt in iemand die je voor het eerste en beste freelance baantje je bedrijf gedag zegt. Op dit moment dacht ik: heb jij dat zelf dan niet gedaan Rachel? Zij is, als het goed is, ook niet in een klap een beroemde styliste geworden. Zij heeft in het begin, nogmaals als het goed is, ook kleren moeten stomen. Je start in zo’n wereldje laag om vervolgens aangesproken te worden door een hoge pief die wel iets in jou ziet. Dat was dan jouw laatste dag stomen en je wordt nu klaargestoomd om beslissingen te nemen die er daadwerkelijk wat toe doen. Geen zitten-hier-nog-een-kreukels-in-beslissingen meer!
Hoplakee, je hebt jouw droombaan te pakken. Moet je jou nu schuldig voelen? Nee. En laten we wel eerlijk wezen: als je bij jouw sollicitatie had gezegd dat je het bedrijf als opstapje wilt gebruiken en eigenlijk heel graag je eigen bedrijf wilt opstarten, hadden ze je niet aangenomen. Iedereen begint klein, dus niet zo zeiken Zoe!
Volg Kayleigh ook op Twitter!
Geen zussen
Last modified on 2012-03-16 05:47:38 GMT. 1 comment. Top.
Diana schrijft maandelijks over opvallende,
leuke en uiteraard vermakelijke onderwerpen.
Egypte. Het land der farao’s, piramides en… zand? Terwijl ik verveeld uit het vliegtuigraampje kijk, bedenk ik me dat ik me eigenlijk niet zoveel kan voorstellen bij Egypte. Of eigenlijk kan ik me er wel wat bij voorstellen, maar dat is niet geheel positief. Ik zie namelijk een immens grote zandbak voor me, omgeven door een zee vol Nemo vissen. Verder weet ik dat je er als vrouw met blond haar en blauwe ogen niet in de eerste plaats als toerist wordt gezien, maar als bezienswaardigheid. Uit ervaring met andere Arabische landen weet ik dat het de eerste keer nog grappig is als je gevraagd wordt voor hoeveel kamelen je te koop bent, en de tweede keer ook nog als ze de vriendin waarmee je op vakantie bent ‘your father’ noemen (achja, vader, broer, zus…wat is het verschil?), maar op een gegeven moment komt er toch een punt waarop je denkt: ‘ga toch krassen’. Toch heb ik gigantisch veel zin in de zonvakantie die me met 800 kilometer per uur tegemoet komt. Mijn haar is nog blond, de kleurlenzen heb ik toch maar thuis gelaten en in plaats van zandbakgereedschap, is mijn koffer gevuld met zomerjurkjes en bikini’s. Ik sta op het punt kennis te maken met Egypte en vice versa!
Naarmate Egypte steeds meer nadert valt mijn mond steeds verder open. Egypte lijkt vanaf boven écht een grote zandbak. En waar je in Nederland bijna bang wordt van de strenge blik van de douaniers, worden we door de Egyptische douanier verwelkomd met een scheve grijns en de vraag of we zussen zijn. Een vraag die tijdens onze vakantie zo’n beetje door elke Egyptenaar aan ons wordt gesteld. Waarom? ‘Jullie hebben dezelfde lengte.’ Juist ja, mooie redenering. En wie zou er dan ouder zijn? ‘Jullie verschillen zes maanden.’ Hoog tijd om het Guiness Book of Records te bellen dus, om ‘onze moeder’ op te geven voor record kortste draagtijd met goed gevolg. Maar afgezien van het feit dat de Egyptenaren niet erg origineel zijn in hun openingszinnen (het was altijd ‘Are you sisters?’ of ‘Where are you from?’) en de overvloed aan zand, heeft Egypte ook zijn schoonheden. Onder water waan je je net een zeemeermin, zwemmend tussen vissen in alle kleuren van de regenboog en prachtig koraal. En in de bergen is het back to basic met veel Bedoeïenendorpen die slechts bestaan uit eenvoudige, kleine huisjes zonder enige luxe. ’s Avonds is het feesten, cocktails drinken en shisha roken, alhoewel je jou dan wel net een pot honing voelt, omgeven door een zwerm bijen. De Egyptenaren gooien namelijk nog net geen lasso om je heen om je in hun bar te trekken. Het is dus een verademing om in Nederland gewoon weer door een winkelstraat te lopen zonder je om de vijf meter te moeten verantwoorden waarom je die ene winkel niet inloopt. Maar toch, nu ik de regen weer tegen de ramen hoor tikken, verlang ik wel weer terug naar de Egyptische zon.
Even een momentje voor mezelf
Last modified on 2012-06-01 10:16:52 GMT. 0 comments. Top.
Columnist Frans is eigenaar van gwbo, een adviesbureau binnen de bouw. Als een echt mensenmens geniet hij van kleine dingen in het leven, maar wel het liefst samen met zijn familie en vrienden.
Mijn vriendin was een avond op stap met vrienden. Voor het eerst in lange tijd was ik een avond alleen thuis. Hoewel ik het altijd erg leuk heb met mijn vriendin, is het ook wel eens lekker om een avond voor jezelf te hebben. Ik had daarom besloten te genieten van de avond. Lekker mijn series kijken, even ontspannen of gamen. Laat de avond maar beginnen!
De avond verliep iets anders dan verwacht. Ik had geen zin in gamen en na twee afleveringen had ik ook even genoeg van mijn serie. Ik kon natuurlijk nog wat aan mijn werk doen, maar dat ga je toch niet doen op je avondje ontspannen. Wat nu? Ik weet nog de tijd dat ik nog niet samenwoonde. Als ik wou ontspannen ging ik lekker fietsen of een stukje hardlopen. En als ik daar geen zin in had, zette ik een lekker muziekje op en zakte ik op de bank met een wijntje.
Dat ik daar niet eerder aan dacht! Ik besloot daarom het nuttige met het aangename te combineren. Even lekker naar buiten met de hond en een flink stuk wandelen. Heerlijk om even lekker alleen te zijn met je gedachten. Tijdens de wandeling dacht ik na over de dag, over mijn werk en vooruitblikte ik op een leuk weekend. Na een uurtje ontspannen te hebben gewandeld, kwam ik weer thuis.
Al een stuk relaxter dan eerder, maar toch nog te gespannen. Snel drukte ik de radio aan en de kamer vulde zich met jazz. Even een drankje erbij en ik zakte op mijn bureaustoel en deed de laptop aan. Inmiddels in diepe staat van ontspanning ben ik nu deze column aan het schrijven. Erg leuk allemaal, maar het geeft toch niet zo veel voldoening als vroeger. Eigenlijk mis ik gewoon het gezelschap van mijn vriendin. Bijzonder hoe je zo gehecht kan raken aan je avonden samen. Ik kijk nog eens op de klok en hoop dat ze snel weer thuis is. Ik ben benieuwd hoe haar avond was!
Volg Frans ook op Twitter!
Grootmoeders wijsheid
Last modified on 2012-03-14 13:12:43 GMT. 0 comments. Top.
Véronique schrijft wekelijks een column over haar ervaringen
als startende ondernemer van haar sieradenlijn V-niqs.
‘Als je een kledingstuk lang genoeg bewaart, dan wordt deze vanzelf weer hip!’ Deze quote lijkt op grootmoeders wijsheid, maar klopt ook. Alhoewel ik nog geeneens dertig ben, betrap ik mijzelf er steeds vaker op dat ik zeg: ‘Dat was ook ‘in’ toen ik een tiener was’ tijdens fashion discussies met mijn elf jaar jongere zusje.
Daarbij zie je regelmatig modetrends terugkeren op de catwalks, evenals de nieuwe kleur van de zomer of winter. Nu heb ik een aantal vriendinnen die moeite hebben met het wegdoen van oude kledingstukken en accessoires die er nog goed uitzien, maar ook regelmatig hopen dat het komend jaar dezelfde kleuren en modellen nog fashionable zijn. Uiteraard heb ik ook vriendinnen die per seizoen hun kledingkast uitruimen om deze vervolgens weer goed te vullen met het allernieuwste. Mochten jullie nieuwsgierig zijn in wat voor categorie ik val, dan moet ik helaas bekennen dat ook ik moeite heb om mijn oude collectie op te ruimen. Dat wat werkelijk verlept is, niet meer past of beschadigd is, gaat uiteraard weg. De lievelingsitems zijn een heel ander verhaal en zoals veel vrouwen die geen miljoenen te besteden hebben of geen inloopkast hebben, is de keiharde waarheid dat er een aantal van deze favorieten moeten sneuvelen. Een reddingsactie gaat niet werken.
Een groot dilemma, is selecteren welke items jij houdt. Jij kunt net zo verliefd zijn op een sieraad, maar als dat niet tijdloos is dan moet jij jezelf afvragen of jouw besluit om het sieraad te bewaren wel zo verstandig is. Nu is een term als ‘tijdloos’ ook weer lastig, want wat de één als altijd draagbaar ziet, hoeft niet zo te zijn voor de ander. Jullie stijlen komen ook niet continu overeen. Je eigen stijl bepalen is daarom stap één. Ik heb zelf twee soorten stijlen die heel erg gekoppeld zijn aan mijn mood swing en het seizoen. Als het herfst of winter is, dan voel ik mij meestal wat somberder en komt mijn Alter Ego naar boven om mij een schop onder mijn kont te geven. Ik ga dan voor kick ass fashion; ik haal mijn pilotenjack te voorschijn, mijn sterke laarzen, skinny jeans of een little black dress met een stoer randje en mijn lederen armbanden. Zodra de lente start, wat momenteel het geval is, komen de zwierige rokjes, kanten topjes en jurkjes te voorschijn, voel ik mijn romantische bui hangen en kan ik zo veranderen in een stereotype Virgin Honey. In de zomer ben ik ook echt verslaafd aan de Jazz Age stijl, ook wel bekend als The Roaring 20’s. Voor mij zijn de Piloten en Jazz Age twee tijdloze stijlen.
Ik ben benieuwd wat jouw lievelingsstijl is. Sta jij daar bij stil? Kijk je regelmatig naar je kast en vraag jij je af wat nu nog bij jou past? En waar let jij op bij het opruimen van je oude collectie?
Volg Véronique ook op Twitter!
Maserati’s en Louboutins
Last modified on 2012-03-13 20:49:48 GMT. 0 comments. Top.
Hoofdredactrice Kayleigh schrijft dagelijks artikelen,
maar ook wekelijks columns over alles wat bij haar
een ‘hè?’, ‘ha!’ of ‘hey!’ reactie losmaakt.
Gisteren zat ik op de bank te zappen. Bijna niets op televisie, behalve Nederlandse Hollywood Vrouwen. Ik zie meteen een gebotoxte Hollywood vrouw. Volgens mij heeft de chirurg ook aardig wat aan haar gesleuteld. Een close-up. Ja, nu weet ik het zeker. Spuiten én messen. Enfin, even kijken wat deze Nederlandse vrouwen meemaken. De vier vrouwen worden op de voet gevolgd. De een gaat in Beverly Hills een nieuw huis zoeken en vindt 5000 dollar per maand een geschikt huurbedrag. De ander bereidt haar droomhuwelijk voor en schrijft haar eigen huwelijkgeloftes. Ze wil niet de standaard geloftes nazeggen, dus besloot zij zelf wat op papier te zetten. Nadat zij de geloftes deelde, vond ik ze nog steeds cliché. Hollywood vrouw drie heeft ontelbaar veel honden en steunt haar net gescheiden Hollywood vriendin (vrouw één). Op naar de vierde vrouw. Zij stelt haar hele crew voor; strijkmama, wasmama, ramenlapper, personal assistent, etc. De enige die niets lijkt te doen, is zijzelf. Ik vraag me af wie deze vrouwen zijn en hoe zij met zo’n attitude zo’n groot vermogen hebben gekregen. Ze zijn wel leuk, dat geef ik toe. Ik lachte meerdere keren, vooral om het moment waarbij een grote hond op een Chihuaha afkwam. ‘Houd je hond bij je!’, schreeuwden de diva’s meerdere keren tegen de hondeneigenaar, terwijl zij ondertussen al veel moeite deden om rechtop te blijven staan. Ze liepen op een aflopende straat en dat wil natuurlijk niet met die torenhoge hakken.
Zulke televisieprogramma’s zijn af en toe weleens fijn om mee af te wisselen. Je wilt niet iedere dag geconfronteerd worden met Dr. Phil problemen en de nare ziektes en bacteriën die Dr. Oz bespreekt waar je stiekem heel paranoia van wordt. Soms wil je gewoonweg luchtige televisie. Nederlandse Hollywood Vrouwen is zo’n luchtige reality show. Je kunt soms zelfs wat opsteken van zulke shows! Wie had dat gedacht?
Twee weken geleden liep ik samen met mijn vriend naar de patatzaak. Waarschijnlijk zullen de Nederlandse Hollywood Vrouwen dat nooit doen, gezien hun smalle taille. En al zouden zij genieten van ongezonde snacks, dan zouden hun personal assistents de frieten voor ze halen. Voor de snackbar stond een mooie auto. Ik zei tegen mijn vriend ‘Dat is wel een leuke auto’. Hij antwoordde: ‘Een leuke auto? Een te gekke auto! Dat is wel een Maserati hoor!’. Een Mase wat? Ja, blijkbaar een Ma-se-ra-ti. Ik heb het nog moeten googelen. Ik ben slecht in het onthouden van automerken, maar dit was een fout à la Louboutin een leuke schoen noemen. Die vergelijking snap ik dan wel en zal daarom nooit meer een Maserati een leuke auto noemen. In Nederlandse Hollywood Vrouwen kreeg je een Maserati gratis erbij als je een villa huurde. ‘Dat heeft nog nooit iemand gedaan’, preekte de woningeigenaresse. Ik snap nu dat een Maserati heel speciaal is. Tegen alle mannen: sorry guys! Tegen alle vrouwen: nu moeten wij onze mannen nog leren wat Louboutins zijn. Zo die zit!
Back in the days
Last modified on 2012-03-12 12:16:34 GMT. 0 comments. Top.
Véronique schrijft wekelijks een column over haar ervaringen
als startende ondernemer van haar sieradenlijn V-niqs.
Ik kan het mij niet precies herinneren, maar ik weet wel dat mijn oorgaatjes meerdere keren op dezelfde plek zijn geschoten toen ik een kleuter was. Door mijn zeer tere huid wilden de oorgaatjes niet helen en zodra ik dat gepruts zat was, hup dan waren de knopjes weg. Eenmaal wat ouder, was het voor mij als meisje toch wel een must om oorgaatjes te hebben, dus zat ik weer op de stoel bij de juwelier te wachten op het akelige pistooltje.
Een paar jaar later kwamen er niet alleen twee oorgaatjes in mijn linkeroorlel bij, maar had ik ook een bijbaan bij de juwelier, waar ik ook zelf oorgaatjes kon inschieten na een gedegen training. Wat is het inschieten een belevenis! Kleuterende klanten die net van school komen met hun rugzakje op, heel graag oorgaatjes willen, maar ergens toch bang zijn. Klanten die niet kunnen ophouden met het vinden van een leeg plekje aan het oor om nog een gaatje in te schieten, klanten die pas op volwassen leeftijd hun eerste oorgaatjes in laten schieten of piepjonge klanten die zich nergens bewust van zijn en alleen hetzelfde gevoel ervaren als zij een prikje krijgen. Door het inschieten werd ik mij wel heel bewust van hoeveel mensen oorversieringen mooi vinden, zowel de vrouw als de man.
Ik bedenk mij net dat ik pas tijdens de pubertijd echt aandacht besteedde aan mijn versieringen. Dat was ook de tijd dat bijouterie en natuurstenen helemaal hip werden. Door mijn Aziatische achtergrond heb ik altijd van jade gehouden, maar ook rozenkwarts ben ik gek op. Mijn allereerste armband die ik voor mijzelf kocht was een elastisch armbandje met ronde rozenkwarts kralen. Ik shopte veelvuldig naar sieraden die op dat moment helemaal fashionable en betaalbaar waren. Na een seizoen waren ze niet meer trendy genoeg en was mijn persoonlijke collectie aan vervanging toe. Tijdloze sieraden had ik toen niet en waren ook te prijzig, maar naarmate mijn budget toenam en ik tijdens mijn bijbaan wekelijks werd geconfronteerd met bling bling, kon ik mijn ogen niet afhouden van een specifiek horloge. Mooi smal, klassiek, en volledig bezet met zirkonia steentjes. Een luxe armband en horloge tegelijkertijd! Voor fancy party’s of gewoon omdat jij je vandaag extra sexy en romantisch voelt. Dit voelde te goed aan, dus ik heb het horloge direct gekocht!
Helaas is mijn aankoop niet daarbij gebleven en heeft dit horloge een deur geopend voor vele anderen. Al snel had ik in een jaar acht nieuwe horloges van verschillende merken voor meerdere looks. Horlogeverslaafd? Een beetje wel, maar alle horloges heb ik bewaard en door hun aparte vormgeving zijn ze tijdloos. Een lange termijn investering.
Volg Véronique ook op Twitter!
Golden Delicious
Last modified on 2012-03-07 09:46:19 GMT. 0 comments. Top.
Hoofdredactrice Kayleigh schrijft dagelijks artikelen,
maar ook wekelijks columns over alles wat bij haar
een ‘hè?’, ‘ha!’ of ‘hey!’ reactie losmaakt.
Ik krijg regelmatig de vraag: ‘Wat is je afkomst eigenlijk?’. Gisteravond zag ik een beetje met tegenzin The Fast and the Furious: Tokyo Drift. De andere The Fast and the Furious films hebben mijn voorkeur. Ik heb liever mannen die snel rijden dan mannen die voor hun hobby rondjes rijden. In deze film werd er een Aziatische jonge vrouw dezelfde vraag gesteld. Ze zei: ‘Doet het er toe?’. Wat een goede reactie, dacht ik toen. Het maakt helemaal niets uit wat je bent, maar wat je in je leven doet en wat jij voor de maatschappij betekent.
Een maand of twee geleden was ik op kraambezoek bij een vriendin. Zij is een aantal jaar ouder, maar wij kunnen ondanks het grote leeftijdsverschil het goed met elkaar vinden. Wij lopen regelmatig diverse markten en shopgelegenheden af, zoals de Albert Cuyp markt en de Dappermarkt. Sale en koopjes, we love them! Mijn vriendin straalde, maar dat kan ook niet anders met een prachtige baby. Toevallig vroeg zij die dag aan mij: ‘Ga jij vandaag niets doen?’. Hoezo niets? Het is toch een normale dag, dacht ik. Bleek het Chinees nieuwjaar te zijn. Ook mijn vriend wist ervan af. Ik keek verbaasd naar beiden en vond het een komische situatie. Van iedereen vergeet de Chinees dat het Chinees nieuwjaar is. Voor de lezers die het nog niet wisten, ik ben drie kwart Chinees. De rest is mij tot op heden onbekend. Net als de Golden Delicious, maakt het niet uit hoe je wordt genoemd. Iedereen weet wie je bent. De appel werd vroeger een Banaanappel genoemd en nu Golden Delicious. Het gaat er uiteindelijk om dat je een fijn karakter hebt. In het geval van de Golden Delicious: een zoetige.
‘Gemengd fruit’ of ‘prullenbakje’ noemde ik mijzelf af en toe om aan te geven wat ik qua afkomst ben. ‘Gemengd fruit’ gebruikte ik ook voor iets heel anders. Heel vaak schreef ik mijn vrienden en vriendinnen een e-mail waarin alles werd besproken. Colleges, dates en nieuwe geshopte items. Wat zet je dan als onderwerp van jouw e-mail? ‘Gemengd fruit’ of ‘Appelen & Peren’, besloot ik te schrijven. Het onderwerp begon een eigen leven te leiden. Vrienden speelden op het onderwerp in en plaatsten hun eigen creatieve bedenksels als onderwerpen van de reply’s. ‘Appelen & Peren’ werd daardoor automatisch de naam van mijn bedrijf en online glossy magazine. Met Appelen & Peren proberen wij verschillende soorten lezers te bereiken. Verschil maakt het leven interessant, of je gemengd fruit bent of niet.
Volg Kayleigh ook op Twitter!
Wil niet opgehaald worden uit Småland
Last modified on 2012-03-07 09:45:40 GMT. 0 comments. Top.
Véronique schrijft wekelijks een column over haar ervaringen
als startende ondernemer van haar sieradenlijn V-niqs.
Afgelopen week heb ik te horen gekregen dat het heel goed mogelijk is dat de woningen in mijn wijk binnenkort gesloopt worden. Ik vrees dat ik dit jaar alweer moet verhuizen. Het eerste wat in mij opkwam was: oh nee, wat moet ik met al mijn V-niqs voorraden, bedels, bakken, dozen, zakjes en gereedschappen doen? Wat een verhuisklus wordt dat weer. Komende tijd is mijn aandacht dus helaas wat verdeeld. Op zoek naar een nieuwe woning in Amsterdam. Dat is niet gemakkelijk. Ik herinner mij mijn eerste column, waarin ik ook mijn rampverhuizing benoem. Ik weet één ding zeker: ik ga er alles aan doen om zo min mogelijk zelf te hoeven doen voor de volgende verhuizing. Geen tot weinig stress is het doel.
Aan de andere kant vind ik verhuizen ook heel verfrissend en inspirerend. Zeker als ik weer in een ander gedeelte van Amsterdam kom te wonen. Er vallen mij dan altijd weer andere dingen op, wat ik normaliter straal voorbij liep. Daarbij als er iets leuk is aan deze fysieke onderneming dan is dat wel opnieuw inrichten. Ook op dat gebied kan ik mijn creatieve hart ophalen en loop ik met enorme adrenaline te stuiteren door de IKEA. Of ik daar nu wat koop of niet, ik kan er een hele dag doorbrengen. Wait…Who am I kidding: Ik koop altijd wat bij de IKEA!
Veel bekenden weten ook maar al te goed dat ik niet de juiste ben om mee te nemen naar de IKEA, want zoals de kinderen helemaal uit hun dak gaan in het Småland, is heel IKEA mijn speeltuin. Mijn favo afdelingen zijn natuurlijk de lampen en kaarsen afdelingen, maar stiekem ook de zitbankenafdeling. Er staat daar namelijk mijn droombank. Iedere keer als ik bij de IKEA ben, moet ik die zitbank even uitproberen. Zo een heerlijke lederen zitbank met grote rug- en armleuning waar je helemaal in weg kan zakken. Om te genieten! Als ik deze zitbank had, zou ik er vaker op slapen dan in mijn bed. Helaas is mijn huidige woonkamer veel te klein, dus misschien is een verhuizing nog lang niet zo erg.
Ook hoop ik een extra kamer in te kunnen richten voor V-niqs. Nu kom ik nog wat ruimte tekort. Ik zou graag een kast willen met allerlei laden, een aantal hele stevige dozen op planken, een bureau en een opbergruimte voor mijn gereedschappen. Och, ik voel de IKEA kriebel al opkomen. Ik kan de verleiding niet weerstaan en begin al op de website te speuren naar alle mogelijke opties voor mijn V-niqs spullen, ondanks dat ik nog geen woning heb.
To be continued…
Volg Véronique ook op Twitter!
Appelen & Peren in de trein
Last modified on 2012-03-07 09:44:57 GMT. 0 comments. Top.
Hoofdredactrice Kayleigh schrijft dagelijks artikelen,
maar ook wekelijks columns over alles wat bij haar
een ‘hè?’, ‘ha!’ of ‘hey!’ reactie losmaakt.
Zaterdagochtend was ik in een en al Love & Marriage sferen. Voordat ik de trein instapte, moest ik nog een kaartje kopen. Een jonge vrouw, Annette als ik mij niet vergis, sprak mij aan. Zij vroeg of zij wel of niet haar OV-chipkaart moest scannen als zij met de trein ging. We raakten aan de praat en ze vroeg of zij met mij mocht meereizen, zodat zij ook korting zou krijgen. Dat vond ik niet erg, des te gezelliger de reis. Helaas kon ik in de trein onze columniste Silvana niet vinden, maar gelukkig hadden we tijdens de Love & Marriage beurs genoeg tijd om samen alle bevindingen van de afgelopen twee maanden te bespreken. Silvana en ik babbelden zelfs zoveel dat wij de verkeerde kant opliepen en weer terug moesten lopen. Dit keer wel de goede richting en op naar de beurs.
In de trein vroegen medepassagiers die een beetje lollig waren of wij (Annette en ik) elkaar kenden. We gaven aan dat we elkaar zojuist op het perron hadden ontmoet. Terwijl wij dat zeiden, begon ik na te denken over hoe weinig we eigenlijk met elkaar in contact komen. Ik wist van Annette dat zij naar Utrecht ging om haar vriendin te helpen met klussen. Zij wist van mij waarom ik naar Utrecht reisde. We spraken de hele reis over wat we deden en hoe we ons werk vonden. Hartstikke leuke ervaring! Soms zijn mensen zo op zichzelf in de trein, maar dit was juist het omgekeerde geval. Ook de medepassagiers waren nieuwsgierig en reageerden af en toe op ons. Ik vraag mij af en toe af wat men bezighoudt en wat de eindbestemming is. Reizen zij af voor hun geliefde, werk, vriendinnen, familie of voor een sollicitatiegesprek? Gaan zij iemand nieuw in hun leven welkom heten of iemand vaarwel zeggen? Het kan allemaal en dat maakt ieder mens zo speciaal. Je leeft allemaal een ander leven, maar tegelijkertijd hebben wij zoveel met elkaar gemeen.
Gisterochtend zag ik hier een documentaire over. De documentaire ging over de oorsprong van de hond en dan kom je automatisch uit op wolven. Dit soort prooidieren leven in een pack, net als mensen. Wolven zijn tig jaren geleden naar de mensheid toegekomen, omdat zij steeds resten van eten vonden. Stapje voor stapje, dit keer letterlijk, kwamen zij dichterbij. Op een gegeven moment werd een wolf aangevallen door een nog onbekend groot roofdier. De welpen daarvan waren aan hun lot overgelaten en de mens vond ze. De meest tamme welpen werden met elkaar doorgefokt, waardoor er een gehoorzaam dier ontstond. In tegenstelling tot honden, distantiëren mensen zich tegenwoordig steeds vaker. Wij zouden meer hond moeten zijn. Anderen opzoeken en contact leggen. Om die reden vraag ik jullie om hieronder even jezelf voor te stellen. Ik zou het leuk vinden om te weten wie mijn columns lezen, wat je in het dagelijks leven doet en wat je toekomstplannen zijn.
Volg Kayleigh ook op Twitter!
Alles is liefde
Last modified on 2012-02-23 06:46:37 GMT. 0 comments. Top.
Silvana schrijft maandelijks een column over haar ervaringen
als wedding planner en de magische wereld rondom ‘I Do’.
In het rijtje van mijn favoriete Amerikaanse ‘overgewaaide gebruiken’ Halloween, kerst, de dierenpolitie en niet te vergeten weddingplanners, is Valentijnsdag een gebruik dat in Amerika had mogen blijven als je het mij vraagt. Alle clichés worden uit de kast getrokken: roze hartjes, rode rozen en Sky Radio draait overuren – de love songs zijn niet aan te slepen. Er is zoveel meer mogelijk! In de liefde bestaan geen clichés. Je liefde verklaren kan iedere dag op elke manier. Daarom mag het elke dag wel een beetje Valentijnsdag zijn toch?
Het leggen van de nadruk op anonieme liefde is opgezet uit commercieel oogpunt. Sinds wanneer is liefde commercieel en waarom moet het anoniem zijn? Alhoewel het heel leuk is om een kaart of cadeautje te krijgen van een stille aanbidder, je wilt altijd weten wie het gestuurd heeft. Op mijn middelbare school kon je namens Valentijn een rode roos ‘sturen’. Deze werd dan met een persoonlijk (anoniem) berichtje in de klas aan jouw crush gegeven. Best leuk. Nog leuker was het als je ook een roos kreeg. Maar minder leuk als je erachter kwam dat deze roos niet van jouw crush afkomstig was. Daar gaat je droomman… Natuurlijk had je na een paar weken alweer iemand anders op het oog. Maar die kon dan weer een heel jaar op zijn roos wachten. Daarom zou elke dag wel een beetje Valentijnsdag mogen zijn. Door één dag van de liefde te benoemen zouden mannen zomaar eens kunnen gaan denken dat ze de rest van het jaar geen moeite hoeven te doen. En dat is niet de bedoeling. Hetzelfde geldt voor vrouwen. Iedereen vindt het leuk om onverwachts iets te krijgen. Of je nu een relatie hebt of niet: liefde mag in alle vormen geuit worden. Het leven is al veel te kort dus waarom stil blijven aanbidden? Hierdoor zou je zomaar je aanstaande mis kunnen lopen. En de dag die daarop volgt, wil je echt niet missen!
Het prachtige aan bruiloften, is dat die dag overladen is met liefde. Niets is mooier dan de mensen van wie je houdt, gelukkig te zien, of het je vriend, vriendin, broer, zus, zoon of dochter is. Alles is liefde. Op bruiloften krijgen vrouwen vaak kriebels en zelfs mannen laat het niet onberoerd. Iedereen straalt en deelt in het geluk. Op de bruiloft van mijn zus gingen er zoveel verschillende emoties door mij heen. Liefde, geluk en bewondering voor mijn zus en zwager. Als weddingplanner wil ik dat de familie en vrienden van het bruidspaar diezelfde gevoelens kunnen ervaren. De jaren daarna moeten zij zelf invullen. En aangezien Valentijn volledig ingeburgerd is, kan ik ze alleen adviseren om elkaar iedere dag het gevoel te geven dat het Valentijnsdag is.
Het D.O.S. Fenomeen
Last modified on 2012-03-07 09:47:24 GMT. 0 comments. Top.
Véronique schrijft wekelijks een column over haar ervaringen
als startende ondernemer van haar sieradenlijn V-niqs.
Mijn innovatiekriebel komt weer naar boven, dus ik moet mij afvragen wat voor korte termijn strategie ik nu voor V-niqs in petto heb. Daar komt research bij kijken. Ik dus het internet op, surfen naar spannende en vooral relevante ontwikkelingen. Ik stuit opeens op een sterk groeiende trend: Dronken Online Shoppen. Wablief? Of dit iets voor mij is om op in te spelen of niet, de titel van het onderzoek heeft mijn aandacht.
Zoals deze doet vermoeden, draait het bij ‘Dronken Online Shoppen’ om aankopen die jij niet bepaald nodig hebt, maar in een dronken opwelling artikelen in je digitale winkelmand hebt gegooid om vervolgens enkele dagen later supernuchter een vreemd pakket in ontvangst te nemen. Uit het onderzoek blijkt wel dat een redelijk percentage shoppers zich een onnodige aankoop ieder geval vaagjes kan herinneren, maar sommigen geven toe zich niet altijd bewust te zijn van hun dronken spendeergedrag. Je kunt er natuurlijk ook om lachen als het ‘Waar-heb-ik-deze-verrassing-aan-verdiend’ pakket geleverd wordt. Wat inmiddels op het internet als een onschuldige lifestyle trend wordt omschreven, maar zodra je in het rood staat, piep je wel anders! Daar staat dan die gloednieuwe, glanzende, excentrieke, 24 karaat gouden, onbetaalbare, 1 meter hoge vaas klaar voor ontvangst.
Nog zo een feit: Hoewel men regelmatig luxe aankopen in een dronken bui blijkt te doen, zijn de kosten vaak nog te overzien. Daarbij zijn deze regelmatig artikelen waar zij al langer naar verlangen, voor sparen of nu geen prioriteit heeft. Dat heeft mij aan het denken gezet. Hoe ga jij als online shop eigenaar hiermee om? Wat nou als jij, als enthousiaste startende ondernemer met je lifestyle brand, helemaal heppiedepeppie wordt door die ene klant die een enorme bestelling heeft gedaan…om weliswaar 01:37 uur in de ochtend. Wat kan hierna gebeuren? Het lijkt mij dat je alleen verliezers of winnaars hebt, twee extreme scenario’s: De klant besluit de aankoop te houden, immers diep in zijn hart heeft die gedroomd over deze items. Dit betekent dus dat jij als ondernemer een hele mooie omzet van de maand hebt gemaakt. Of de klant stuurt zijn onbedoelde ‘I was drunk’ aankoop terug. Het resultaat: Hij is teleurgesteld en jij bent teleurgesteld. Oftewel denk twee keer na over het retourneren van dronken aankopen.
Persoonlijk ben ik heel erg nieuwsgierig naar mensen die ooit een dronken aankoop hebben gedaan, maar de artikelen ook daadwerkelijk hebben gehouden. Hoe blij was jij er uiteindelijk mee? Als Dronken Shoppen een toenemend fenomeen is en meer consumenten hun onverwachte aankopen besluiten te houden, krijgen wij dan te maken met een totaal nieuwe doelgroep? Een opnieuw gedefinieerde marketingstrategie? Verantwoord of niet? Misschien wel, mits met de vermelding: Dronken Online Shoppen kost geld!
Uiteraard met een dikke knipoog geschreven.
Volg Véronique ook op Twitter!
Concurrentie
Last modified on 2012-05-01 08:12:34 GMT. 1 comment. Top.
Femmie schrijft maandelijks een column over onderwerpen
die haar dagelijks fascineren en bezighouden.
Ken je dat? Je denkt je werk goed te doen, hetzij met kinderen of ander werk. Op een dag komt er nieuwe collega of stagiaire binnen. Je voelt de bui al hangen. Dit worden pittige weken, waarin je het gevoel hebt dat je jou moet bewijzen, dat je moet laten zien dat je het echt wel kan, je bent voortdurend bezig met hoe je zelf de leukste en de beste kan zijn, maar eigenlijk bereik je het tegenovergestelde doel. Dit overkwam mij de afgelopen weken.
Het is donderdagochtend, 8.30 uur en ik kom op de peuterspeelzaal. Ik ben aan de late kant en loop met een snelle pas het lokaal binnen om mijn collega’s te begroeten. Verbaasd kijk ik naar een nieuw gezicht. Ik moet diep in mijn geheugen graven, maar dan herinner ik mij ineens weer dat er een stagiaire zou komen meedraaien de komende tijd. Mijn humeur daalt van een acht naar een vijf, want jakkes, wat haat ik het wanneer er stagiaires rondlopen op de peuterspeelzaal. Ik vind het al helemaal naar wanneer ze ook nog op kantoor werken, zoals deze stagiaire. In mijn hoofd zie ik dan helemaal voor me hoe deze stagiaire de baas gaat vertellen dat ik misschien helemaal niet geschikt ben voor dit werk.
Gehaast en onzeker geef ik haar een hand en stel me voor. Ik voel het nu al, voor me staat een sterke persoonlijkheid die goed weet wat ze wil en daar ook voor gaat. Iemand die niet zomaar uit het veld geslagen is, iemand die rustig en bekwaam haar werk doet.
De hele ochtend voel ik me ongemakkelijk en onhandig. Kopjes vallen bijna uit mijn handen, ik merk ruzies en verkeerd gedrag van kinderen veel minder snel op en zeg er niets van wanneer kinderen vlak naast mij veel te veel lawaai maken. En dat terwijl de stagiaire fanatiek alles opmerkt en overal op inspringt. De kinderen vinden haar ook zichtbaar leuk en ik moet eerlijk toegeven dat ze het ontzettend goed doet. Daar zit ik dan met mijn diploma en mijn ervaring. Ik kan wel door de grond zakken.
Een paar dagen gaat dit zo door. Ik voel me ontzettend knullig en raak er steeds meer van overtuigd dat misschien toch niet zo geschikt ben voor dit werk. Twee weken later op een dinsdag is de stagiaire er niet. Ik voel opluchting, ik kan weer ademhalen. Al vrij snel komt Sanne van drie jaar naar mij toe. Ze heeft een boekje in haar handen en vraagt of ik dit met haar wil lezen. Terwijl ik me op de bank genesteld heb met haar, stromen de peuters naar me toe. De bank is te klein, er wordt op de typische peutermanier (gewoon je kont ertussen proppen, terwijl je een ander kind aan de kant duwt) gevochten om een plekje op de bank in de boekjeshoek, waardoor ik eerst een aantal keer kinderen moet bijsturen. Stoeltjes worden om de bank heen gezet om ook mee te kunnen kijken met het boekje. Het ene na het andere boekje wordt in mijn handen gelegd met de woorden ‘nu deze’. Wat een gezelligheid! Ik ontspan steeds een beetje meer. De rest van de ochtend loopt ook lekker. Ik doe alles weer als mezelf, zonder dat ik het idee heb dat er mensen zijn die mij beoordelen. Dit is een les voor wanneer de stagiaire er weer is. De kinderen vinden mij toch wel leuk, of er nou een fanatieke stagiaire bij is of niet. Ik mag gewoon lekker relaxen en genieten van mijn werk met de kinderen.
Vanaf nu pak ik het anders aan! Een stagiaire erbij betekent niet dat ik direct niet meer deug. Ik ben nog steeds juf Femmie, een juf die het allemaal op haar eigen manier doet en daar is gelukkig niets mis mee!
En wat doe jij in dit soort situaties? Hopelijk blijf jij jezelf, want jij bent als jezelf het leukst!
Daten tussen de Appelen & Peren
Last modified on 2012-02-20 10:17:25 GMT. 0 comments. Top.
Hoofdredactrice Kayleigh schrijft dagelijks artikelen,
maar ook wekelijks columns over alles wat bij haar
een ‘hè?’, ‘ha!’ of ‘hey!’ reactie losmaakt.
Laatst las ik in een krant iets heel bijzonders. Het bestaat waarschijnlijk al heel lang, maar ik had er nog nooit van gehoord. Er zijn verschillende soorten manieren van daten, maar deze overtrof toch echt alles. In het krantenartikel werd daten in de supermarkt besproken. Je kon aan de hand van de kleur van de winkelmandjes jouw voorkeur en status aangeven. Als je single en op zoek bent, dan pak je een specifieke kleur mand. Ik vraag me dan meteen af hoe dit precies werkt? Ga je dan als zoekende op een bepaald moment naar de supermarkt? Ingecalculeerd wanneer de meeste singles er aanwezig zullen zijn. Waarschijnlijk zal dit tussen 17.30 en 19.00 uur zijn. Iedereen is dan van het werk en gaat de laste minute boodschappen halen. Ook begon ik nieuwsgierig te worden naar de andere gedachten van supermarkt daters. Zou je dan opzettelijk met een maaltijd voor één en toiletpapier met maar vier rollen rondlopen, want iedereen weet dat je dan onmogelijk met meerdere mensen in één huis woont. Natuurlijk is het ook leuk om te weten of je jou gaat aanpassen op de ander. Misschien bij een vriesvak gaan staan en langdurig voor je uit turen voor een mogelijke date, terwijl je helemaal niet van diepvriesmaaltijden houdt? Genoeg vragen, merk je al. Een zeer interessant concept met natuurlijk de allergrootste en belangrijkste vraag: is daten in de supermarkt wel effectief? Helaas zullen alleen de daters daarop het antwoord hebben.
Een ander bijzonder dating concept wordt vaak op televisie gewezen: daten in het donker. Ik zou onwijs zenuwachtig zijn en niet op mijn oren en handen vertrouwen. Straks heb ik iets gevoeld wat er helemaal niet leuk zo uitziet of heb ik een hele stoere en krachtige mannenstem gehoord, maar blijkt deze wanneer het licht aangaat alleen overeen te komen met de stem van de mooie David Beckham. Niet de looks van hem, maar wel zijn stem. Dat is jammer. Iedere vrouw zal deels, ook al wil ze het niet in het openbaar toegeven, met mij eens zijn dat uiterlijk niet alles is, maar wel belangrijk. Je kunt niet met een man gelukkig worden als hij totaal niet aantrekkelijk is. Dan worden de dagen ineens veel langer. Belangrijk is een man met, om even in televisietermen aan te geven, de X-factor. Een uitstraling waar je voor valt en een lach waardoor je iedere keer weer herinnerd wordt waarom hij de jouwe is. Dit soort karakteristieken en uiterlijkheden kun je niet opmerken wanneer het licht gedoofd is. Een groot nadeel, maar hoe is het omgekeerd? Vinden wij vrouwen het ook zo vervelend als mannen ons afwijzen op ons uiterlijk, maar daarvoor wel in het donker geïnteresseerd waren? Wij zien dit als een belediging, een oppervlakkig karakter en misschien zorgt dit zelfs voor de nodige nachtmerries waarbij alle daters in het donker jou niet zien zitten. Als je dit relativeert, kun je wellicht begrijpen dat jij zijn type niet bent. Heel simpel, maar wel de harde waarheid.
Naast daten in de supermarkt en daten in het donker, begint internet daten steeds populairder te worden. Ik kan hier ook eindeloos over schrijven. Vooral, omdat ik het ook zelf heb uitgeprobeerd. En met succes! Ik kan ondanks al mijn vragen over de zojuist besproken dating varianten enigszins begrijpen waarom vrouwen dit doen. Het gaat puur om de spanning en het onverwachte.
Hopelijk heb ik veel vrouwen geïnspireerd met de dating mogelijkheden, want naar verwachting zijn er in het jaar 2050 3,6 miljoen singles volgens het onderzoek van het CBS. Niet dat single zijn een crime is, maar met z’n tweeën is het leven toch veel leuker?
Een monopoly op de voedselbank
Last modified on 2012-02-19 18:00:51 GMT. 0 comments. Top.
Columnist Frans is eigenaar van gwbo, een adviesbureau
binnen de bouw. Als een echt mensenmens geniet
hij van kleine dingen in het leven, maar wel het
liefst samen met zijn familie en vrienden.
Een paar weken geleden heeft mijn vriendin het spel Monopoly gekocht. Toen ze er mee thuiskwam, moest ik meteen denken aan hoe ik vroeger met mijn broertje en moeder om de tafel zat Monopoly te spelen. Een boel jeugdherinneringen kwamen naar boven en natuurlijk kreeg ik meteen zin om het spel te spelen.
Gisteravond was het dan zo ver. We gingen Monopoly spelen. Ik keek er al een tijdje naar uit en had natuurlijk mijn strategie al klaarliggen! Met mijn bedrijfskundige achtergrond, en geslepen strategie zou het toch mogelijk moeten zijn om van mijn taalkundige vriendinnetje te winnen.
Als eerste natuurlijk het spel uit de verpakking. Wat een nostalgie! Het speelbord is in al die jaren nog niet veranderd en ook het geld is nog precies zoals ik het mij herinner. En dan natuurlijk die leuke speelstukken in de vorm van een schip, een kruiwagen, een hoed en nog meer. Na kort de handleiding te hebben doorgenomen, begonnen we het bord klaar te zetten en moest er een spelstuk gekozen worden. Ik koos de hoed, want iemand die rijk gaat worden met Monopoly kan natuurlijk niet zonder hoed.
Mijn vriendin kon alleen niet kiezen, er zijn immers zo veel leuke stukken. De boot, de hond of toch de kruiwagen? Mijn suggestie dat de strijkbout wel goed bij haar past, leverde in plaats van een keuze alleen een nijdige blik op. Na even wikken en wegen werd er uiteindelijk een modebewust spelstuk gekozen, namelijk de schoen. We waren klaar om te beginnen!
De eerste dobbelstenen werden gegooid en ik mocht beginnen. Met mijn goed doordachte strategie ging ik van start. Mijn vriendin daarentegen, wist nog niet hoe ze het ging aanpakken. Zoals zij zo treffend zei: ‘Ik koop maar gewoon wat en ik zie wel hoe het gaat’. Ik hoor mijzelf nog denken: ‘Zo ga je toch niet winnen!’.
In het begin ging het gelijk op. We hadden de straten, stations en nutsbedrijven netjes verdeeld en nu begon het spel echt. Mijn vriendin had de goedkopere straten, de stations en het grootste deel van de dure straten. Ik was de trotse bezitter van de hele middenmoot qua straten en een klein deel van de dure straten. Kat in het bakkie, dacht ik nog. Ik heb de straten die ik wil. Dat gaat goed!
Al snel werden er huizen gekocht. Voor een prikkie kocht mijn vriendin huizen op haar goedkope straten en het duurde niet lang voor ik op één van haar huizen kwam en moest betalen. Een klein bedrag, dus dat viel best mee. Steeds meer werd ik er van overtuigd, ik was aan de winnende hand!
En toen kwam ik op een station terecht. Nog steeds geen probleem dacht ik. Wat moet ik betalen? Met een grote grijns keek ze mij aan. Dat is dan tweehonderd monopolygeld. Wat?! Hoeveel?! Ik schrok mij een ongeluk. Zijn die stations zo duur? Schoorvoetend gaf ik het geld en moest ik met lede ogen aanzien hoe er meteen huizen van gekocht werden. Dat stelde in ieder geval gerust. Het geld werd geïnvesteerd in de goedkope straten.
Natuurlijk was het al snel weer raak. Ik kwam op één van haar goedkope straten, waar inmiddels drie huizen op stonden. Dat is dan driehonderd monopolygeld. Hoeveel? Verbaasd keek ik naar mijn papiergeld. Netjes geordend onder het spelbord gestoken. Al snel werd duidelijk dat ik niet zo veel meer had en moest ik een hypotheek nemen op één van mijn dure straten en mijn nutsbedrijf. Kriebels, waren die bedragen vroeger ook al zo hoog als er een paar huisjes op een goedkope straat stonden?
Ik keek nog eens naar het spelbord. De hele onderste zijde van het spelbord was ondertussen voorzien van huizen en hotels. Op een ‘kans’ en een ‘algemeen fonds’ na, was de hele onderkant van het bord in bezit van mijn vriendin en was het onmogelijk om er langs te komen zonder diep in de buidel te moeten tasten. Langzaam begon het tot mij door te dringen. Ik ging verliezen. Ik en mijn strategie tegen ‘Ik doe maar wat’. Nog even dacht ik na over hoe het zo ver had kunnen komen, tot het weer zover was. Ik kom weer op haar straat en er staat een hotel op. Mijn geld is op, mijn huizen zijn verkocht en de helft van mijn straten is voorzien van hypotheek. Failliet, hoe is het mogelijk!
Gelukkig is er vanavond weer een potje gepland. Bijgekomen van de verloren pot van gisteravond en vol goede moed heb ik een nieuwe strategie bedacht. Vanavond ga ik winnen!
Liefde is…
Last modified on 2012-02-15 09:37:07 GMT. 0 comments. Top.
Véronique schrijft wekelijks een column over haar ervaringen
als startende ondernemer van haar sieradenlijn V-niqs.
Weten dat je niet zomaar loslaat, een echte vastbijter zijn. Zien dat jullie bij elkaar horen, het ontbrekende (puzzel)stukje zijn. Elkaar nodig hebben om herinnerd te worden aan datgene wat jullie niet mogen vergeten. Zorgen dat jij er bent als de ander onder druk staat om optimaal te presteren. Elkaar het leven vergemakkelijken, snel begrijpen wat je moet doen en wat belangrijk is. Bijdragen om dromen en ideeën concreet te maken. Blijven hangen, ook al ben je niet meer dringend nodig. Bescherming bieden en structuur in chaos creëren. De fouten liefdevol corrigeren.
Ik gooi mijn HEMA mandje vol; Nietmachine met natuurlijk bijbehorende nietjes, een perforator, punaises, memoblaadjes, een puntenslijper, markers, pennen, plakbandrollen, mapjes/ordnerhoesjes en een gum. Ik probeer snel na te denken of ik nog iets nodig heb om mijn thuiskantoor(tje) compleet te maken. Als je bent afgestudeerd, meerdere malen verhuisd bent en inmiddels geen huisgenoten meer hebt, dan raak je niet alleen heel wat spullen onderweg kwijt, maar je vergeet ook de meest praktische items aan te schaffen. Daar zit ik dan met mijn eigen onderneming. Niets om te nieten, niets om te perforeren, pennen…ja, die heb ik wel, maar schrijven doen ze blijkbaar niet. Om maar niet te praten over plakband. Dit is al jaren een probleem voor mij. Op de één of andere manier weet ik regelmatig geen plakband in huis te hebben als ik iets moet inpakken of beplakken en pak ik het verhuisplakband erbij. Die heb ik dan wel weer in huis, hoe verzin ik het! Vervolgens zit ik reepjes te knippen, want het is een zondag en de winkels in de buurt zijn gesloten. Ontzettend onhandig bezig.
Eenmaal op naar huis, heb ik direct tijd om alles mooi uit te stallen. Voor degenen die mij niet (goed) kennen, moet ik vertellen dat ik nogal neurotisch kan zijn. Stukken minder dan vroeger, omdat ik mij wild ben geschrokken van een Engelse ‘Ik ben een hamster’ documentaire. Toch kan ik het niet laten en heb ik behoorlijk de neiging om items recht te plaatsen of zodanig ‘scheef’ dat er een logica in lijkt te zitten. Ditzelfde probleem had ik met mijn V-niqs kantoorartikelen. Ik kan dan een uur afgeleid zijn, helemaal in mijn eigen wereld leven en alle spullen te (her)organiseren. Als ik dan klaar ben, dan heb ik ook werkelijk een voldaan gevoel alsof ik superproductief ben geweest.
Bezig zijn met V-niqs zowel de zakelijke kant als de creatieve kant daagt mij uit om mijn neurotische tik steeds meer los te laten. Ik kan niet oneindig lang de foto’s, de producten of kantoorartikelen blijven rechttrekken, fotograferen, bewerken, denk ik…terwijl ik de nietmachine verplaats.
Work-in-process.
All you need is Apples & Pears
Last modified on 2012-02-13 12:30:06 GMT. 1 comment. Top.
Hoofdredactrice Kayleigh schrijft dagelijks artikelen,
maar ook wekelijks columns over alles wat bij haar
een ‘hè?’, ‘ha!’ of ‘hey!’ reactie losmaakt.
Valentijn. Nog één dag wachten en dan is het weer zover. Al twee weken vraag ik naar meerdere hints. Ik ben namelijk erg nieuwsgierig. Ook al gaat het niet om Valentijn. Als ik bijvoorbeeld een dicht mysterieus zakje op tafel zie liggen, dan moet ik er even in spieken. Toen ik nog thuis woonde, leverde dit soms lachwekkende reacties van mijn zussen op. Zij lagen dan in een deuk als ik erachter kwam dat mijn vader een papieren zak met laurierbladeren op tafel had gelegd. Helemaal teleurgesteld maakte ik het zakje weer dicht en zette de activiteit voort waarmee ik bezig was.
Een aantal weken voor Valentijn hoort mijn vriend regelmatig: ‘En, heb je nog een leuke hint?’. Vaak zegt hij: ‘Nee, het is een verrassing’. Na lang vragen om hints, bezwijkt hij en geeft hij deze alsnog. Niet dat ik wat aan deze hints heb, want het zijn van die algemene hints, zoals ‘Mooi rood is niet altijd lelijk’. Ieder vrij moment op de dag brainstorm ik wat het cadeau zou kunnen zijn. Omgekeerd kan ik ook niet wachten om mijn cadeau te geven. Het liefst geef ik het aan hem wanneer het 13 februari 00.00 uur is. Erg is dat hè? Ik hou van cadeaus geven, meer dan cadeaus krijgen. Ik ben wel nieuwsgierig, maar kijk nooit in zakjes rond die periode. Dat heb ik mezelf afgeleerd. Als de Valentijnsperiode weer voorbij is, maak ik wel weer alle zakjes en potjes open om te kijken wat erin ligt. Ik ga anders de hele dag mezelf afvragen wat erin lag. Misschien is dit heel erg obsessief, maar iedereen heeft wel van die rare gewoontes, toch? Ik hoop van wel!
Het enige wat ik nu van mijn Valentijnscadeau weet, is dat dit bij Esprit is gekocht. Het is dus een accessoire, zoals een tas of sjaal. Het kan ook een kledingstuk zijn, want mijn vriend weet dat ik altijd kleren als cadeau erg leuk vind. Hij weet trouwens ook al wat hij krijgt, nog niets specifieks, maar hij heeft wel een idee. Donderdagavond zag ik namelijk een enveloppe liggen. Ik scheurde deze open en las dat dit het cadeau voor mijn vriend was. Hij vroeg direct wat het was. Op dat moment had ik eigenlijk moeten liegen en zeggen ‘Iets voor Appelen & Peren’, maar helaas. Ik kan slecht liegen, dus ik kon niets anders zeggen dan ‘Dat is je Valentijnscadeau’. Wat stom! Hij weet dat het een bon voor iets is. Ik kan nog niet verklappen wat het cadeau precies is. Zul je net zien dat hij mijn column in plaats van eind van de week, vandaag wel op tijd leest. Ik ga in ieder geval erg genieten van morgen. Sommigen vinden Valentijn commercieel, maar geef eerlijk toe: er is toch niets leukers dan elkaar cadeaus geven?!
Wat heb jij voor jouw Valentijn gekocht?
Het weer
Last modified on 2012-02-10 05:54:54 GMT. 0 comments. Top.
Diana schrijft maandelijks over opvallende,
leuke en uiteraard vermakelijke onderwerpen.
Grappig maar waar: ook omtrent het onderwerp ‘vakantie’ bestaan de nodige –ongeschreven- gedragsregels. Zo vragen mensen mij standaard voordat ik op reis ga: ‘Heb je je koffer al gepakt?’. Mijn standaard antwoord daarop is: ‘Nee, dat doe ik altijd op het laatste moment’. Ik vind die vraag altijd wel bijzonder, omdat het me sterk lijkt dat de vrager in kwestie er wakker van zou liggen als ik niet genoeg ondergoed mee zou nemen of m’n bikini zou vergeten. Als je vervolgens terug bent van vakantie, is het sociaal onacceptabel om geen interesse te tonen in die vakantie als je de reiziger vlak na thuiskomst weer spreekt. Men vraagt daarom braaf: ‘En, hoe was je vakantie?’ En geheel in lijn met het Nederlanderschap: ‘ Lekker weer gehad?’. Vervolgens verblijd je de vrager met een weerbericht en kom je vrijwel altijd tot de conclusie dat het weer bijna niet slechter kan dan dat het in Nederland is.
Het weer is namelijk slecht in Nederland, of het nou warm of koud is. Zo herinner ik me van vroeger dat we van mijn opa altijd een kaart kregen als hij op vakantie was. Daar stond standaard een weerbericht op in de vorm van: ‘Weinig wind, veel zon, circa 25 graden. Groeten, opa’. Ik heb de moraal van die boodschappen nooit begrepen. Maargoed, zo belangrijk is het weer voor Nederlanders dus. Ben je op vakantie geweest? Belangrijk is dat je goed weer hebt gehad. Heb je even geen gespreksonderwerp? Begin over het weer! Het weer speelt altijd een grote rol. Het is te warm, te koud, de zon schijnt te veel, of juist te weinig, of zoals nu: het sneeuwt en vriest, waardoor de NS ontspoort en velen alweer verlangen naar de warme zomer (die vervolgens te benauwd blijkt te zijn). Persoonlijk verlang ik ontzettend naar de lente en zomer, en was ik dolgelukkig dat we er met een milde winter vanaf zouden komen dit jaar. Want eerlijk is eerlijk: het had half januari nog steeds niet gevroren, ik kon de lente al bijna aanraken. Totdat het ging sneeuwen. Nu lijkt maart, de maand waarin de lente officieel begint, wel heel ver weg. Maar wat doe je eraan? De mens heeft op veel dingen invloed, maar Moeder Natuur laat zich niet leiden. En dus kleed ik me maar wat warmer aan, en leg ik me erbij neer. Wie weet ga ik binnenkort wel op vakantie naar een zonnig oord, en kan ik zo de sneeuw en kou alsnog even ontvluchten!
Wat een ei!
Last modified on 2012-02-08 09:19:38 GMT. 1 comment. Top.
Véronique schrijft wekelijks een column over haar ervaringen
als startende ondernemer van haar sieradenlijn V-niqs.
Je leest diverse blogs, columns, tips en vanuit je eigen professionele ervaring weet je meestal ook al het een en ander over social media. Tegenwoordig een marketing tool die niet meer weg te denken is. Noodzakelijk voor je business. Zeker als je een startende ondernemer bent, draait alles om je bekendheid te vergroten en wel zo goedkoop mogelijk. Snel dus jouw accounts aanmaken en voor jij het weet, betreed jij de wereld van social media. Deze marketingtools brengen ook een hoop apps, gadgets en codetalen met zich mee. Voor je het weet, voeg jij nieuwe werkwoorden toe aan je vocabulaire: facebooken, (re)tweeten, posten, taggen, porren, liken, sharen, followen en noem het maar op.
Sinds december heb ik ook social media accounts. Wat zijn mijn bevindingen? Allereerst, je kan nog zoveel tips lezen, maar je leert het pas door het zelf en veelvuldig te doen, nadruk op veelvuldig. Ik heb de meeste moeite gehad met Twitter. Je merkt als snel genoeg of je het goed doet, want je succesindicator, jouw volgers, laat zien hoe populair je bent. Wat nog zwaarder telt, zijn natuurlijk wie je volgers zijn. Doe je het helemaal verkeerd dan heb je geen volgers of staan er een hoop ‘eieren’ op je lijstje, ook bekend als passieve volgers zonder een profiel(foto) en waar je weinig aan hebt. In het begin was ik zo een twitteraar met ei-volgers. Ik vroeg mij af wat ik verkeerd deed dat ik deze eieren verdiende. Daarbij zag ik mijn volgers eerst rap toenemen en vervolgens continue fluctueren. Ik werd er helemaal kriegelig van. De eerste oorzaak van deze negatieve ontwikkeling was gemakkelijk te bepalen. Ik tweette veel te weinig. Hup, opvoeren die tweetfrequentie! De tweede oorzaak werd duidelijk, nadat ik mijn persoonlijke adviseuses, mijn zusjes, om raad vroeg. Zij zijn immers echt opgegroeid met social media en behoren naar mijn mening tot de Early Adopters. Ik ben soms al blij dat ik weet wat ‘pingen’ en ‘whatsappen’ betekent. Volgens hen waren mijn tweets te zakelijk. Het mocht echt wel persoonlijk en ik moest inzoomen op mijn leven. Ik lijk het te begrijpen. Tweeten moet ik niet zien als een communicatiemiddel. Het is een levensstijl! Wij communiceren steeds meer op een afstand, maar tegelijkertijd lijkt de behoefte om betrokken te zijn bij andermans leven verder te stijgen. Zeer duidelijk feit.
Hier ga ik dan. Ik begin voorzichtig en tweet over mijn lunch, waar ik naartoe ga en wat ik shop. Ik krijg inderdaad wat nieuwe volgers. Ik voer de tweetfrequentie op en maak de tweets persoonlijker. Nog meer nieuwe volgers. Ik besluit het drastisch te testen. Twee dagen lang tweet ik mij helemaal suf. Iedere 15 minuten laat ik mijn trouwe volgers weten wat ik aan het doen of denken ben, al loop ik maar 2 meter in huis om zakdoekjes te pakken voor mijn loopneus. Verrek, ik krijg aanzienlijk meer volgers, het werkt! Sindsdien heb ik de smaak te pakken. Ik tweet alsof mijn volgers naast mij lopen of ik met mijn eigen Big Brother camera op het hoofd rondloop om een dag met Véronique te laten zien.
Mijn streven qua aantal (nieuwe) volgers? Well, the sky is the limit!
Appelen & Peren in de race
Last modified on 2012-02-06 12:23:09 GMT. 2 comments. Top.
Hoofdredactrice Kayleigh schrijft dagelijks artikelen,
maar ook wekelijks columns over alles wat bij haar
een ‘hè?’, ‘ha!’ of ‘hey!’ reactie losmaakt.
Afgelopen donderdagochtend had ik het geniale idee om de fiets richting het centrum te pakken. Met een wollen muts op, mijn dikste sjaal om en fleece handschoenen aan, dacht ik goed voorbereid te zijn op de extreme kou. Ik sprong op mijn vervoersmiddel en up I go. Al na vijf minuten kwam ik erachter dat dit misschien helemaal niet zo’n geniaal idee was. De kou drong mijn handschoenen binnen en mijn hoofd voelde ik ondertussen niet meer. Wat was ik blij dat ik mijn pumps net voordat ik mijn huis verliet, had ingeruild voor mijn warme snowboots. De pumps had ik wel in een tas gezet, zodat ik representatief voor A&P aan de slag kon.
Tijdens het fietsen werd ik herinnerd aan de haast van Amsterdammers. Toeteren, bellen en nog net niet aan de kant gedrukt worden. Waarom ging ik ook al weer niet met de tram? Oh ja, omdat ik graag sardien eet, maar mij niet ’s ochtends om 09.00 uur als één wil voelen. Een medefietser belde mij uit mijn gedachten. Opletten Kayleigh! Het contrast wat ik vrijwel iedere week opmerk, heeft ineens mijn aandacht. Ik ben regelmatig in Kampen te vinden, omdat mijn vriend daar woont. In het oosten zijn de bewoners veel relaxter. Als rustige Amsterdammer verander ik daar vaak genoeg in één van die gestreste en gehaaste randstad bewoners. Bij de kassa van een supermarkt lijkt de rij in Kampen twee keer zo langzaam te gaan, maar wanneer ik daar weer op mijn fiets spring om richting huis te gaan, dan hebben de voorrangtekens nog wel een functie.
Zoals in Kampen de bewoners alles op hun gemakje doen en in Amsterdam de fietsers een wedstrijdje ‘wie-is-als-eerst-op-het-werk?’ doen, zo verschillen ook de voorkeuren en interesses van mensen. Daar proberen wij bij Appelen & Peren continu rekening mee te houden. Niemand is hetzelfde, iedereen heeft een ander budget, een andere levensstijl en andere gewoontes. Wij proberen daarom meerdere onderwerpen aan te snijden die voor iedereen interessant zijn. Dus of je haast hebt of het juist liever rustig aan doet, Appelen & Peren zoekt voor jou een middenweg.
Wat YouTube
Last modified on 2012-02-04 17:30:37 GMT. 0 comments. Top.
Véronique schrijft wekelijks een column over haar ervaringen
als startende ondernemer van haar sieradenlijn V-niqs.
s’Avonds ben ik vaak nog tot laat op en als een echt avondmens doe ik dan de meeste inspiratie op. Laatst was het weer zo ver. Zo obsessief als ik soms te werk kan gaan, heb ik mooi tot in de vroege uurtjes doorgetrokken – zeg maar gerust ochtend, wanneer iedereen naar het werk gaat- en heb ik vooral heel veel optredens bekeken van diverse wereldartistiesten. Ik had de smaak goed te pakken maar één van mijn absolute favo’s is Beyoncé met haar female band en powerful hits. Beeldschone vrouw, maar haar uitstraling is natuurlijk pas echt adembenemend. Wat ik vooral bijzonder vind, is hoe ze haar kleding en accessoires draagt tijdens verschillende concerten. Elegantie, funky en power ten top. Helemaal onder de indruk en geïnspireerd heb ik snel wat nieuwe schetsen gemaakt, voordat ik mijn bed indook.
Door zoveel mogelijk beelden op te nemen in een korte tijd en te bedenken wat blijft hangen, kom ik meestal tot nieuwe sieradenontwerpen. Ik test ook regelmatig mijn ideeën bij mijn zusjes en een stel goede vriendinnen met diverse levensstijlen en voorkeuren. Deze sterke vrouwen zeggen mij altijd eerlijk wat zij ervan vinden, love it or hate it, zowel professioneel als privé. Zo heb ik dus mijn eigen betrouwbare focusgroep. Tussendoor lachen, eten en roddelen wij wat af. Een waar kippenhok.
Van de week was toevallig een zeer goede vriendin bij mij op visite die ik al bijna vijftien jaar ken. Zij heeft een maand heerlijk doorgebracht op Curaçao, waardoor zij de V-niqs lancering heeft gemist. Heel wat bij te praten dus. De eerste tien minuten zijn altijd het meest formeel bij ons: ‘Hoe gaat het met je ouders?’ Hoe gaat het met je zusjes? Hoe is het op het werk? Hoe is het met je vriend?’. De vragen en antwoorden vliegen als een tennisbal heen en weer gedurende die tien minuten. Hierna weten wij altijd de meest interessante gesprekken te voeren over regelmatig onbenullige onderwerpen. Lachen, buikpijn en huilend erom lachen. Het is weer lekker als vanouds.
Uiteraard heb ik mijn V-niqs belevenissen gedeeld en nieuwe ideeën uitgewisseld. Ik vertelde haar dat ik ook heel graag een kindercollectie wilde. Door de meligheid veranderden de ideeën naar grappige verhalen en vertelde zij mij enthousiast dat ze kortgeleden een aantal hilarische YouTube filmpjes heeft gezien, waaronder een meisje die rapt als Nicki Minaj en verliefd is op haar ijsjescollier. Wie weet een goede suggestie voor mijn kindercollectie, aldus die vriendin van mij. Wat heb ik dubbel gelegen! Ik zag een ontzettend brutaal meisje van acht jaar met een gigantisch bling bling ijscollier, die briljant goed rapte.
Wij sloten de avond af met een Habababa Drive Thru Prank filmpje, dat echt nergens op sloeg. Het had niets met sieraden of zelfs met ons te maken, maar wij zullen hoogstwaarschijnlijk nog vaker om dit lachen als de focusgroep weer bij elkaar komt. Misschien proberen wij de prank ook uit? Ach, soms heb je totaal iets anders nodig om weer geconcentreerd aan de slag te gaan met je collectie.
In je blote kont
Last modified on 2012-01-31 09:58:30 GMT. 0 comments. Top.
Femmie schrijft maandelijks een column over haar
ervaringen met kinderen, ouders en opvoeding.
‘Kijk, die heeft een bloot kontje!’, zegt Jurian van nog geen drie jaar. Met zijn helderblauwe ogen kijkt hij mij aan. Ik begin te lachen en dat maakte bij hem een giecheltje los. Ik bevestig dat de baby in het boekje inderdaad een ‘bloot kontje’ heeft en vervolgens bladert Jurian weer verder in zijn boekje.
Terwijl Jurian op mijn schoot zit, dwaal ik even weg met mijn gedachten. Wat staat juf eigenlijk vaak in haar blote kont. Niet echt natuurlijk. Ik denk even terug aan alle keren dat ik er een woord uit flapte op stage. Soms stond ik slecht voorbereid voor de groep, waardoor ik dacht dat ik gek zou worden van de chaos. Geen van de materialen die ik nodig had, lagen klaar, waardoor er een grote chaos ontstond en de kinderen niet aan het werk konden. Hierdoor werden zij ontzettend druk. Andere keren liepen de kinderen volledig over me heen, omdat ik simpelweg nog niet de vaardigheden had om de groep tot kalmte te brengen. Dat zijn zo een paar voorbeelden waarbij ik in mijn blote kont stond. Of wanneer ik op het plein buiten aan het spelen was met de peuters. Ik was vergeten van te voren uit te leggen hoe het werkt wanneer we weer naar binnen gaan, waardoor ik de kinderen onder toeziend oog van alle ouders (die aan het eind van de middag hun kinderen van school haalden) niet bij het hek kreeg. Ik had bijvoorbeeld drie kinderen bij het hek gezet met de boodschap dat wij naar binnen gingen. Toen ik de rest ging halen, liep een van de kinderen van het hek richting de tractor om daar een ritje op te maken, ging het tweede kind nog even een rondje rennen en besloot het derde kind nog even lekker in de zandbak te gaan spelen. Wat schaamde ik me ontzettend toen ik met goed fatsoen de 3-jarige hummeltjes niet bij elkaar kreeg.
Ook moest ik even denken aan dat kinderen in alle eerlijkheid vroegen of ik soms een baby in mijn buik had. Zij keken verbaasd toen ik zei dat het niet zo was. Jonge kinderen merken alles op en vertellen het vervolgens in geuren en kleuren aan hun ouders. En als je denkt dat jij als ouder aan de dans ontspringt, dan heb je het mooi mis! Kinderen vertellen mij ook eerlijk over dat ‘pappa weer eens een bekeuring had gekregen’. Soms is het maar goed dat peuters nog niet goed praten, daardoor verstaan wij er niet altijd wat van. Wees er maar blij mee, want kinderen vertellen alles. Als ouder of pedagogisch medewerker, zelfs als oppas, tante of oom sta je zeker weten altijd in je blote kont.
Pas geplukte Appelen & Peren
Last modified on 2012-01-30 18:11:06 GMT. 0 comments. Top.
Hoofdredactrice Kayleigh schrijft dagelijks artikelen,
maar ook wekelijks columns over alles wat bij haar
een ‘hè?’, ‘ha!’ of ‘hey!’ reactie losmaakt.
Een week geleden stond ik in een grote winkel bij de kleine maatjes. En dit keer waren het geen maat XS of S, maar nog kleiner! Als vrouw begin je te smelten wanneer je die kleine babysloffen ziet en de rompertjes waar een hilarische tekst op staat. Ineens schrok ik mij wild. Wacht eens even! Zijn dit die gevoelens die plots naar boven komen wanneer je over de twintig bent? Ach nee…maak je niet ongerust, dacht ik.
Mijn kleine nichtje was afgelopen zaterdag jarig en wilde voor haar verjaardag leuke kleertjes. Her wish is my shopping command. Bij de grote rekken met kleine kleertjes draaide ik het ene jurkje na het andere truitje om. Ik maakte in mijn hoofd een selectie: nee, ja, hmm…misschien. Een uur later en nog steeds in dezelfde winkel, had ik ineens een biocotton coltrui met ruches, een hartjesvest en een donzen bomberjack in mijn handen. Ik wilde nog verder kijken, maar moest mijn shoplust bedwingen. Wat een leuke kleren maken ze tegenwoordig. Vroeger zag alles er zo simpel uit. Nu kun je niet kiezen tussen al die schattige designs. Een walhalla voor kleine fashionista’s! Tja, je kunt niet vroeg genoeg ermee beginnen. En ik spoor dat maar al te graag aan. Niets is leuker dan een geweldig kindje in een enorm schattige outfit te zien.
Zoals kleine kinderen groot worden en er voor hen (kleding)keuzes gemaakt moeten worden, zo ervaar ik ook de ontwikkeling van Appelen & Peren. Wij maken nu de keuzes voor dit online glossy magazine, maar op den duur zal het een en ander uit handen moeten worden gegeven. Nu merken wij al dat wij verder moeten kijken dan de volgende zomer. Voor A&P moeten wij keuzes maken die zowel voor het heden als de toekomst werken. Al genietend kijken wij terug op de eerste maand. Afgelopen periode hebben wij ervaren dat er niets fantastischer is dan keuzes te kunnen en mogen maken voor Appelen & Peren.
Handjes uit de mouwen
Last modified on 2012-01-30 05:47:09 GMT. 2 comments. Top.
Columnist Frans is eigenaar van gwbo, een adviesbureau
binnen de bouw. Als een echt mensenmens geniet
hij van kleine dingen in het leven, maar wel het
liefst samen met zijn familie en vrienden.
Kortgeleden geleden werd ik benaderd door Véronique, oprichtster van V-niqs. Zij was druk bezig met haar valentijnscollectie en had nog een mannelijk handmodel nodig voor de foto’s van de sieraden. Natuurlijk was ik vereerd met de vraag of ik handmodel wilde zijn.
Afgelopen week was het dan zover. Ik had al de vraag gekregen of ik mijn nagels wilde knippen. Logisch natuurlijk, mijn handen moeten er wel een beetje verzorgd uitzien. Dus vol goede moed pakte ik het nagelknippertje erbij en begon ik driftig te knippen. Trots met het resultaat, ruimde ik de boel weer op en zag ineens mijn vriendin geschokt voor mij staan. ‘Wat heb je nou gedaan!’, riep ze verschrikt. Dat is veel te kort! Ietwat geschrokken keek ik nog eens naar mijn vingers. Te kort? Tja, ze zijn wel kort ja, maar te kort?
‘Ik help je wel, dan proberen wij er samen wat van te maken’, zei mijn vriendin. Nog steeds enigszins verbaasd, stemde ik toe. Blijkbaar zag het er niet uit. Al snel werd er een grote nagelvijl bij gepakt en werd ik gesommeerd te gaan zitten. ‘Wat ga je daarmee doen?’, vroeg ik. Wat stelde ik een enorm domme vraag, een manicure natuurlijk! Als rasechte man deinsde ik meteen achteruit. Dat dacht ik niet!
Na enig tegenstribbelen werd mij duidelijk gemaakt dat mijn vingers er echt niet uitzagen en ging ik schoorvoetend zitten. Zij begon meteen driftig met vijlen. Wat een hel! Onbegrijpelijk dat vrouwen dit zichzelf aandoen voor de lol. Toen ze klaar was, schrok ik mij een hoedje en vroeg: ‘Ziet dit er beter uit dan net?’ Ja, ik moest natuurlijk wel even mijn handen gaan wassen. Zo gezegd zo gedaan. Ik moet zeggen dat het er inderdaad beter uit zag na het wassen.
Het ergste werd voor het laatst bewaard: de handcrème. Ik heb een hekel aan handcrème. Voor ik het doorhad zaten mijn handen eronder. Vreselijk, alles plakt en glibbert. Het schijnt dat mijn handen er nu nog beter uitzagen. Ik heb het maar voor waar aangenomen.
Op dat moment kwam Véronique binnen en begon de fotosessie. De poses waren niet allemaal even comfortabel, maar het was zo gepiept. Gelukkig heb ik een goede bijdrage kunnen leveren en staan mijn handen samen met een aantal herensieraden vereeuwigd op de gevoelige plaat. Een klinkend succes, maar ik bedenk mij de volgende keer wel twee keer voor ik toezeg voor handmodel te spelen!
Hieronder het resultaat.
A bride to be needs a control freak just like me
Last modified on 2012-01-27 09:43:17 GMT. 2 comments. Top.
Silvana schrijft maandelijks een column over haar ervaringen
als wedding planner en de magische wereld rondom ‘I Do’.
Altijd geweten dat ik weddingplanner wilde worden? Nee. Voordat de film The Wedding Planner uitkwam had ik nog nooit van het beroep gehoord, laat staan gedacht dat dit later mijn droombaan zou worden. Eindelijk een baan waarin ik mijn ‘control freak kwaliteiten’ ten goede kan gebruiken! The Wedding Planner bleek een eerste stap voor mij te zijn, maar was ook een opening voor de televisiewereld. Na alle zang– en dansbattles is nu namelijk de liefde aan de beurt. De maand februari staat bij Net5 in het teken van ‘Love & Marriage’. Als de wedding-mania mijn portfolio kan vullen, zoals So You Think You Can Dance de dansscholen een nieuwe impuls heeft gegeven, hoor je mij niet klagen.
Al jaren heb ik het plan om een bruidsshop binnen te stappen en te zeggen dat ik ga trouwen, alleen al om jurken te mogen passen. Tot nu toe heb ik het lef niet gehad om het te doen. Er zal vast en zeker een slimme dame werken die er snel genoeg achter komt dat ik er helemaal geen één nodig heb. Tja…er dan toch eentje kopen? De jurk zal vast en zeker eens van pas komen, maar ik ben bang dat deze tegen die tijd alweer uit de mode is of ik erop uitgekeken ben (veel voorkomend probleem in mijn kledingkast). Tot die tijd blijf ik wel de dame die haar bruid helpt de perfecte jurk te vinden. Dat is tenminste één ding waarover je niet met de bruidegom hoeft te overleggen. Soms kunnen keuzes voor een bruiloft nogal obstakels worden, als je het niet met elkaar eens wordt. Gelukkig bestaat het televisieprogramma Welkom op mijn bruiloft. Hierin mogen stellen die totaal verschillende ideeën hebben over hun grote dag afzonderlijk van elkaar hun bruiloft organiseren. Als zij het lot willen laten beslissen, ben ik bang dat er per topic (locatie, vervoer, jurk, etc.) iets uit de hoge hoed wordt gehaald. Dit zal aparte combinaties opleveren en zal voor mij als weddingplanner zijnde waarschijnlijk een leuk schouwspel worden. Of misschien wel een verrassende inspiratiebron! You never know. Dat is het leuke aan bruiloften; je bepaalt zelf hoe de dag eruit komt te zien, je doet alleen waar jullie zin in hebben en alles mag! Klinkt als de eerste keer wanneer je ouders naar een verjaardag gaan en jij alleen thuis mag blijven, toch?
Hopelijk gaan door dit soort televisieprogramma’s steeds meer bruidsparen inzien dat professionele hulp bij het organiseren van een bruiloft helemaal zo gek nog niet is. Natuurlijk zijn er altijd de control freaks, just like me (gelukkig nog geen Bridezilla´s tegen gekomen, alhoewel ik zelf vrees er eentje te zullen zijn), maar voor de bruidsparen die de hulp goed kunnen gebruiken, bestaan er weddingplanners.
Nature or Nurture
Last modified on 2012-01-25 08:23:15 GMT. 0 comments. Top.
Véronique schrijft wekelijks een column over haar ervaringen
als startende ondernemer van haar sieradenlijn V-niqs.
Ik heb het geluk gehad dat ik uit een zeer creatieve familie kom. Ieder heeft weliswaar zijn/haar eigen creatieve talenten. Zo is moeder helemaal verslaafd aan origami, breien en sinds een jaar aan tuinieren. Over de laatstgenoemde weet ze nog niet veel vanaf en aangezien zij geen tuin heeft, maar een groot terras, moest zij gebruik maken van plantenbakken. Hoewel vorig jaar haar eerste poging was – en zij iets te kleine bakken had – zijn haar bloemen en kruiden tot ongekende hoogtes gegroeid. Zelfs haar buurman viel het op en vroeg waarom zij geen grotere bakken had voor al dat moois. Zij antwoordde heel nuchter: ‘Tja, het was eigenlijk een experiment. Ik wilde klein beginnen’. Tussen het tuinieren door is ze regelmatig nieuwe Japanse origami doosjes aan het maken. Supercute. Ik denk dat zij zich ergens al voorbereidt op het maken van honderden voor een bruiloft. Met drie dochters moet het er wel ooit van komen. Je treft dus regelmatig een vouwblaadje aan op de salontafel, op de eettafel of op haar nachtkastje. Bij inspiratie moet natuurlijk een blaadje in handbereik zijn.
Vader is een inventieve kok en bakker. Hij komt tot de meest geniale combinaties, die helaas niet altijd even goed zijn voor onze figuurtjes, maar waar je echt niet vanaf kan blijven. Smullen. Hij is ook de enige in de familie die thuis een driegangendiner maakt voor 25 man. Misschien is dat voor de één al zeer indrukwekkend, maar voor de ander helemaal niet. Ik moet er in ieder geval wel bij benadrukken dat het hoofdgerecht regelmatig bestaat uit acht gerechten! Door onze multiculturele familie en vriendenkring wordt er ook verwacht dat er een berg van eten staat en wordt weggewerkt. Daarbij heb ik nog niet eens verteld dat er altijd minimaal drie verschillende soorten cakes zijn en meerdere snacks, zoals loempia’s, appelflapjes, gevulde eitjes en gebakken bananen. Na deze lekkernijen opsomming snap je hopelijk wat ik bedoel.
Uiteraard heb ik nog mijn hippe kippies, mijn twee jongere zusjes. Door onze gedeelde liefde voor fashion & lifestyle houden zij zich ook bezig met ontwerpen, schrijven, fotografie, styling, acteren, tekenen en bakken. Inderdaad, mijn jongste zusje heeft het baktalent van onze vader geërfd. Ze kan onwijs lekkere muffins en cupcakes maken. Als ik het dus even niet meer weet of met mijn handen in het haar zit, dan kan ik altijd rekenen op steun vanuit mijn creatieve familie. Zij leren mij inzicht te hebben in werkbare vormen (origami), nieuwe dingen uit te proberen waar je niets vanaf weet en soms ook niet kan beïnvloeden (tuinieren), te blijven oefenen en te experimenteren met datgene wat je al goed kunt (koken) en last but not least de creativiteit te putten uit verschillende bezigheden (diverse hobby’s).
Kortom, mijn creativiteit is zeker aangeboren, maar had zich nooit zo kunnen ontwikkelen zonder de inspirerende omgeving, waarin ik ben opgegroeid.
Mijn laatste gedachte van vandaag: Make sure boredom leads to deep thoughts, then you are still being – intellectually – creative & productive.
Geconserveerde Appelen & Peren in een potje
Last modified on 2012-01-30 17:07:48 GMT. 0 comments. Top.
Hoofdredactrice Kayleigh schrijft dagelijks artikelen,
maar ook wekelijks columns over alles wat los en vast zit.
Ken je dat gevoel dat je ’s ochtends moet opstaan en je eigenlijk al van te voren weet dat het niet zo’n goede dag wordt? Het begon met het ontbijt. Ik maakte bruin brood toastjes om deze vervolgens met jam te besmeren. De dag ervoor moest ik de lege jampot bij alle andere lege flessen en potten plaatsen. Nu moest er dus een nieuwe jampot geopend worden. Normaal gesproken lukt dat prima door op de onderkant van de pot hard te tikken en een flinke ruk aan de dop te geven. Nee, vast. Hmm, dan maar mijn tweede ‘jampotten-truc’ uit mijn toverdoos halen. Een broodmes. Met een kleine hefboombeweging moet deze eigenwijze dop er wel afschieten. Nee, nog steeds vast. Het enige wat is veranderd, is de vorm van mijn broodmes. Mijn ‘hoe-een-jampot-te-openen’ ideeën zijn nu toch wel op. Mijn vriend slaapt nog. Logisch, wie staat er ook om half zes op? En ook al was hij wakker, mijn feministische karakter probeert dit soort situaties altijd zelf op te lossen. Ik besluit de jam in te ruilen voor hagelslag. Ik pak de boter en nog een broodmes. Ach, de boter is keihard. Die stomme koelkast ook. Tijd om deze te laten verzachten, is er niet. Ik doe een poging om de boter uit te smeren. Het klontje boter is harder dan mijn toastje en boort diverse gaten in mijn toastje. Vreselijk! Ik probeer in de keuken de hagelslag op een droog toastje te eten. Natuurlijk valt negentig procent van de hagelslag van de broodjes af. De gaten in de toastjes bevorderen dit ook niet. Ik denk: kon ik net zo goed een droog toastje eten! Samen met mijn ontbijt ga ik achter mijn laptop zitten en open mijn e-mail inbox. Daar zie ik verschillende persberichten waarvan ik een paar markeer met een rood vlaggetje. Ik open mijn privé e-mail inbox en zie dat een vriend mij een bericht via Facebook heeft gestuurd. Hij schrijft: ‘Hey Kay, ik ga binnenkort ook een glossy beginnen. Geen Appelen & Peren, maar “Jonko en bierie” (vertaling: Joint & Bier)’. Ik schiet in de lach en kijk naar mijn gevallen hagelslagjes. Mijn dag is weer goed begonnen! Wat maakt het ook uit! Op een digitale post-it schrijf ik: ‘Vriend vragen om jampot te openen’.
Frustraties tot de macht 3
Last modified on 2012-01-18 10:16:12 GMT. 0 comments. Top.
Véronique schrijft wekelijks een column over haar ervaringen
als startende ondernemer van haar sieradenlijn V-niqs.
Mijn sieradenonderdelen komen uit het buitenland. Dat heeft zijn voordeel dat de prijzen enorm aantrekkelijk zijn en bij een goede leverancier de bezorgperiode ook reuze meevalt. Een groot nadeel is, dat je de producten selecteert uit een catalogus of de online shop. Daarbij is de communicatie op afstand ook niet altijd even prettig. Toch ben ik opgelucht over mij eerste bezorging. Niet alleen is deze daadwerkelijk op de afgesproken tijd bezorgd, maar de kwaliteit van de producten is verrassend goed. Enkele producten waren helaas niet op voorraad of niet meer leverbaar, dus ik heb mijn ontwerpen moeten aanpassen, maar al met al ben ik zeer tevreden. Hoewel ik een enorme checklister ben, moet je bij de start van een onderneming altijd rekening houden dat je zaken over het hoofd ziet. Vooral de nationale feestdagen van leveranciers in diverse landen. Deze vergeet je vaak te noteren wat dus betekent dat de fabrieken een paar dagen, soms zelfs twee weken zijn gesloten. Daar had ik mij niet goed op voorbereid. Checklist aanpassen, in de agenda twee weken vertraging noteren. Dat is jammer.
Ik pak mij eerste bezorging uit, sorteer de boel en controleer met welke ontwerpen ik alvast aan de slag kan. Bij mijn derde ontwerp ontdek ik dat ik toch een onderdeel mis. Tja, dat is niet praktisch. Lichte frustratie. Volgend ontwerp: de maten van de kralen zijn wat te groot. Dat wordt improvisatie. Ook leuk en uitdagend, behalve als je weer onderdelen mist voor je geniale ingeving. Frustratie neemt toe. Dit is toch anders dan als je een gehele kralen- en fourniturenwinkel tot je beschikking hebt. Dat je klein begint, in je huiskamer van 18m2 en alles zelf op de hand maakt, is natuurlijk andere koek. Toch heb je er minder erg in als je dit met liefde en passie doet. Intussen houd ik een nieuwe lijst bij, want een tweede bestelling gaat er zeker van komen.
Ik richt mij tot mijn leverancier en ik krijg weer te horen dat er producten op mijn nieuwe wenslijst zijn, die niet op voorraad zijn. Wat apart. Bij mijn eerste bestelling waren ze ook niet op voorraad en wij zijn twee maanden verder. Ik e-mail de helpdesk, slechte communicatie. Zij geven aan dat dit soms voorkomt en zij geen datum kunnen afgeven wanneer er weer voorraad is. Of ik niet even wil wachten. Prima. Een week later en ik ontvang een e-mail dat zij een feestperiode hebben. De fabriek sluit een paar dagen. Sir Frustration has become my roommate.
Ik ontvang een nieuwe e-mail van de helpdesk: De producten zijn niet meer leverbaar, maar ze hebben wel mooie alternatieven voor mij. Ik ontvang de link en bekijk deze items. Ik herken een hoop. Waren deze niet dezelfde items als bij de eerste bestelling, toen ik ook te horen kreeg dat de artikelen niet op voorraad waren? Hmm, ik snap het al. Erg sneaky!
Appelen & Peren op rum
Last modified on 2012-01-16 17:55:02 GMT. 0 comments. Top.
Hoofdredactrice Kayleigh schrijft dagelijks artikelen,
maar ook wekelijks columns over alles wat los en vast zit.
Afgelopen zaterdag had ik een familiefeest van mijn vriend. Met een nette jeans, leuk truitje en mijn nog uit te lopen heels aan, ging ik op de fiets met vriendlief naar de feestzaal. Ik werd verrast door het aantal mensen. Ontiegelijk veel familieleden heeft hij! Wij moesten ze allemaal één voor één zoenen en een gelukkig nieuwjaar wensen. Trouwens wel vreemd om dertien dagen na nieuwjaar nog iemand gelukkig nieuwjaar te wensen. Enfin, het was erg gezellig. Aan het begin van de avond kreeg ik al snel door dat ik mij niet zo vol had moeten proppen met mijn eigen gebakken patatjes. Als er namelijk iets is waarvoor je mij wakker kunt maken, dan zijn het wel patatjes. Heerlijk! De hapjes op het familiefeest werden naarmate de tijd verstreek, alsmaar groter en groter. Iedere keer dacht ik: hoe werken zij dit allemaal weg? Bleek dat mijn schoonzus de vooravond alleen op boterhammen leefde, waardoor de kroketten, frikadellen, bitterballen en mini loempia’s zo naar binnen gleden. Wat was ik jaloers! Goed, dan maar lekkere drankjes drinken, waaronder Malibu. Het eerste rondje begon ik echter met een biertje. Een aantal mensen moest lachen en keek verbaasd. Kayleigh, een biertje? Ja, dat is kennelijk lachwekkend, want nette meisjes zoals Kayleigh drinken geen bier. Ik kan het best begrijpen. Ik ben ook een net meisje, maar wat velen (nog) niet weten, is bijvoorbeeld dat ik erg kan genieten van race- en schietspelletjes, ooit nog een motorrijbewijs wil gaan halen, ik mijn hele leven al wil karten, maar het er eigenlijk nooit van komt en ik met gemak mijn 1.80m vriendje aankan. Oké, ik geef toe. Dat laatste is een leugen, maar het zijn geen nagellak-achtige bezigheden, zou ik zeggen. Of niet soms? Ook Appelen & Peren verrast, heb ik de afgelopen weken van bezoekers van de website gehoord. Wij schrijven over alle onderwerpen die ons interesseren en proberen hierbij de lezer steeds tevreden te houden. Dit betekent dat wij dus ook over kleine merken schrijven die leuke producten hebben. Een aantal lezers hebben hier erg positief op gereageerd, waardoor wij weer een extra boost krijgen. Hopelijk houden wij onze lezers tevreden en kunnen wij op 27 januari het succes van de eerste maand met een biertje vieren!
Whoop whoop…Happy New Look!
Last modified on 2012-01-12 11:20:31 GMT. 1 comment. Top.
Véronique schrijft wekelijks een column over haar ervaringen
als startende ondernemer van haar sieradenlijn V-niqs.
Je hebt van die dagen dat van alles dreigt mis te lopen of dat je het chaotisch druk hebt. Op zulke dagen is het fijn dat je weet dat je haar goed zit, jij je lievelingsjurkje aanhebt of simpelweg nog een snoepje in jouw oversized handbag vindt, net wanneer jij je sugar craving hebt. Misschien een beetje te gek voor woorden, maar zeker vrouwen hebben het gevoel dat zij door deze kleine geluksmomenten tegenslagen makkelijker aankunnen.
Zo een dag had ik laatst. Enorm gezellige activiteiten gepland, maar teveel bezigheden op één dag met locaties verdeeld over Amsterdam. Ik was op pad van Watergraafsmeer naar Zuid-Oost, naar het Centrum, naar West, dan richting Oost en rond 02.00 uur verliet ik een lounge club om eindelijk naar huis te gaan. Volledig uitgeput, stapte ik op mijn fiets. Als je vervolgens – waarschijnlijk door de vermoeidheid – slecht afzet, slipt en niet goed oplet, kom je uiteraard zo met je wiel in de trambaan vast te zitten. Voor ik het wist, maakte ik een enorme smak en lag ik languit in een behoorlijk oncharmante positie op het drukke Rembrandtplein. Ik hoorde gejoel van taxichauffeurs en het eerste wat ik dacht was: heb ik mijn mooie black high heels nog aan? Oppervlakkig? Ontzettend! Maar op zo een moment, zit er niets anders op om in ieder geval fashionable overeind te komen. Gracieus opstaan, kun je op je buik schrijven, want die is weggerold ergens richting de tram 9. Wie weet duikt er opeens een YouTube filmpje op ‘Asian girl does not know what tram tracks are for!’ en dan wil ik tenminste laten zien dat ik wel kan balanceren…uhm, op die torenhoge hakken. Of waren juist zij de boosdoeners van mijn slip en val? I wonder. Gelukkig neem ik mijzelf niet al te serieus en kon ik er de volgende dag hard om lachen ondanks de enorme blauwe plekken.
Eenmaal bijgekomen van mijn valpartij en een troostontbijt (mijn gebruikelijke scramble eggs, bacon, croissants en groene thee), ben ik weer aan de slag gegaan met de V-niqs sieraden. Tijdens het ontwerpen en werken aan de voorraden, bedacht ik mij: zou het niet fantastisch zijn dat vrouwen precies dit gevoel krijgen van de sieraden. Dat zij de wereld aankunnen met een V-niqs boost, wat er ook gebeurt. Dat zij sinds 2 januari zeggen: Happy New…Look! De V-niqs online shop is nu een week live en ik heb natuurlijk de nodige technische obstakels gehad. Gelukkig heb ik van vele vrienden en familieleden mooie complimenten ontvangen en behoorlijk wat Facebook likes over mijn sieradenmerk V-niqs en de online shop. Hierdoor hebben jullie mij dat gevoel gegeven dat ik de (technische) tegenslagen aankan. Daarom wijd ik deze column aan jullie: My dear friends & family, I wish you a wonderful, joyful, loving, healthy and especially a sparkling & glamorous 2012. Happy New Look!
Fair(trade) Appelen & Peren
Last modified on 2012-01-09 11:33:07 GMT. 0 comments. Top.
Hoofdredactrice Kayleigh schrijft dagelijks artikelen,
maar ook wekelijks columns over alles wat los en vast zit.
Tofu, groenten en een hoop vitaminepillen. Waar doen deze producten jou aan denken? Vegetarisch. Precies! Twee jaar lang was het voor mij een gewoonte om iedere dag vleesvervangers in de avond naar binnen te werken. Ik kende het hele vegetarisch schap van de supermarkten uit mijn hoofd en kon ook precies aangeven wat te eten was en wat niet. Een keer sloeg ik zo door en moest ik de vegaworst als beleg proberen. Ik heb het geweten, wat was dat ranzig! Alsof je een hap uit een stuk plastic neemt. Toch bleef ik doorzetten, want het was beter voor mijn gezondheid en er werd alleen door mij per jaar 180 kipfilets minder gegeten. Dat is 20 kilo kippenvlees! Dan hebben we het niet eens over het overige vlees. Sinds afgelopen zomer ben ik weer een rasechte vleeseter. Het vegetarische leven moest ik helaas laten varen, aangezien lichaamspijnen en vermoeidheid steeds meer toenamen. Gezonder werd ik er dus niet van. Ook in het zakenleven werkt dit zo. Vaak heb je een visie of doel en wil je daar niet van afwijken. Begrijpelijk, maar dat is niet altijd het beste. Een goed voorbeeld hiervan is adverteren. Wij vinden dat lezers een onderscheid moeten zien tussen advertenties en artikelen. Vaak worden er bij online magazines (niet allemaal) advertentielinks in artikelen geplaatst waarvan de lezer denkt dat het een normale link is naar een leuk product. De link is echter een bron van inkomsten, waarvan misschien de auteur niet eens denkt dat het artikel ervan bijzonder is. Appelen & Peren doet dit anders. Onze lezers moeten weten waarop zij klikken, wat zij lezen en wat voor gevolgen dat heeft. Daarom hebben wij een ethics policy. Wij gebruiken geen advertentielinks en schrijven boven ieder artikel waaraan wij mogelijk inkomsten mee verdienen, dat het gesponsord is. Wel zo fair tegenover onze lezers! Natuurlijk hadden wij veel geld kunnen verdienen met invisible ads, maar dat is niet de aanpak van Appelen & Peren.
Er is geen plaats voor mijn aura
Last modified on 2012-01-06 05:41:00 GMT. 0 comments. Top.
Diana schrijft maandelijks over opvallende,
leuke en uiteraard vermakelijke onderwerpen.
Hoe ik het heb gedaan weet ik niet, maar een paar maanden voor de jaarwisseling kreeg ik vriendlief – die reizen in tegenstelling tot mij slechts als een jaarlijkse activiteit ziet – zover om Oud en Nieuw een keer in het buitenland te vieren. In verband met mijn studentikoze budget moest het een plaats dichtbij Nederland zijn, want hoe verder weg hoe duurder. Na veel zoeken volgde het boeken en was het een feit: Oud en Nieuw in London! Nadat op de afstreepkalender eindelijk het cijfer 1 was weggestreept, pakte we een uur voor vertrek – ik ben altijd erg van het last minute werk – onze spullen en daar gingen we dan. Op naar de Stena Hollandica voor onze bootreis richting Harwich!
Uiteraard had ik voor vertrek de nodige research verricht waardoor ik tot de conclusie was gekomen dat de London Eye the place to be was met Oud en Nieuw. Ook had ik gelezen dat dit spektakel druk bezocht wordt en de politie daarom de toegangen op een gegeven moment blokkeert om nog enigszins veiligheid te kunnen garanderen. Aanbevolen werd dan ook om twee uur van tevoren te komen. Het zou ons niet gebeuren dat we Oud en Nieuw in onze hotelkamer moesten vieren, dus waren wij er om kwart voor 9. En daar sta je dan. Wat nu? Nog drie uur en een kwartier wachten op hét moment… Nadat we eindeloos galgje hadden gespeeld, gedanst hadden op de muziek en diverse rondjes hadden gelopen, kwam dan eindelijk de verlossende stem die ons door de speakers toeriep dat we om 10 voor 12 live op BBC te zien zouden zijn. En uiteindelijk volgt dan het moment waarop iedereen eensgezind aftelt van 10 tot 0… Het ‘happy new year’ dat daarop volgde werd direct gesmoord door de eerste knallen van het vuurwerk. De Big Ben sloeg 12 uur op de achtergrond en de lucht werd keer op keer opnieuw gevuld met prachtig vuurwerk in alle kleuren van de regenboog. Een kwartier later konden we onze van verbazing en verwondering opengevallen monden weer sluiten en werd mij de illusie dat er niet heel veel mensen waren ontnomen. Richting het metrostation ontstond er namelijk één grote optocht van duizenden mensen, ik heb echt nog nooit zoveel mensen bij elkaar gezien. Lopen was dan ook niet nodig, door de mensenmassa werden we vanzelf naar voren geduwd. Na drie kwartier vol lichaamscontact met onbekenden, kwamen we dan eindelijk bij het metrostation aan dat op slechts 200 meter van de Londen Eye gelegen is. Ongelofelijk maar waar heb ik deze laatste ervaring allang weer naar de achtergrond verdrongen en kijk ik terug op een geweldige Oud en Nieuw in Londen, dat absoluut de moeite waard was!
Geniet mee en bekijk mijn filmpje van hét moment:
KvK: Knoop voor Knoop (doorhakken)
Last modified on 2012-01-12 11:20:05 GMT. 0 comments. Top.
Véronique schrijft wekelijks een column over haar ervaringen
als startende ondernemer van haar sieradenlijn V-niqs.
De eerste knoop is doorgehakt: Ik start met een sieradenlijn en een eigen webshop. Nu een ‘totally smashing’ merknaam verzinnen, waar je geen spijt van krijgt. Dat is makkelijker gezegd dan gedaan. Het is net als een tatoeage laten zetten. Lastig om te beslissen wat en hoe deze wordt, want in principe is zoiets voor altijd. Veranderen of verwijderen kan wel, maar dat kan pijnlijk en teleurstellend zijn. Daarbij zul je moeten dokken voor de aanpassing en dan nog zullen bekenden niet snel vergeten wat daar ooit stond. Ik denk aan Ben Sauders die ook zegt: ‘Een tattoo is een herinnering en haal je niet zomaar weg’.
Een paar maanden later en ik heb genoeg onderzoek gedaan. Mijn plan is zowaar bijna af, afgezien van mijn titelblad, dat is nog steeds ‘logoloos’. Ik besluit de druk op te voeren wat meestal erg goed bij mij werkt. Eind van de maand moet ik een merknaam laten registeren.
Het is 15 september 2011, ik klim net uit bed en hoor een vage ‘plof’. Ah, het bestelde verjaardagscadeautje voor een vriend is zojuist via de brievenbus op de grond gevallen. Ik pak het uit om alles te controleren. Final Fantasy VII, Advent Children. Ik weet vrijwel niets over anime, maar ik zie een vechtersbaas en, ik denk, de vijand met vleugels op de achtergrond. Deze cover maakt visueel zo een indruk op mij. Dat is het! Wat is nou toepasselijker dan een ‘Phoenix’. Ik heb immers mijn creativiteit herontdekt, mijn ondernemerschap gestimuleerd en ik voel mij sterk. Laat dit helemaal goed uitpakken dat de letters uit mijn voornaam klinken als ‘Phoenix’.
Op naar de Kamer van Koophandel: V-niqs it is!
Gewilde Appelen & Peren
Last modified on 2012-01-02 10:21:11 GMT. 0 comments. Top.
Hoofdredactrice Kayleigh schrijft dagelijks artikelen,
maar ook wekelijks columns over alles wat los en vast zit.
Vandaag bestaat Appelen & Peren als online tijdschrift bijna een week. Wij hebben veel leuke reacties mogen ontvangen en ik ben al heel trots op hoe ver wij binnen een korte periode zijn gekomen. Laatst vroeg ik mij af wat het jaar 2012 ons allemaal te bieden heeft. En dan denk ik niet zozeer aan ons tijdschrift Appelen & Peren, maar meer in het algemeen. Zou Justin Bieber bijvoorbeeld nog meer singles maken waardoor haters een anti-Bieber website zullen oprichten? Of bestaat deze al? Ik hoop het niet. Hij weet tenslotte ook niet dat hij dat effect op sommigen van ons heeft. Tegen deze mensen zou ik gewoon willen zeggen: ‘Maak je geen zorgen en eet een macaron’. Ja, loopt het water al uit jouw mond? Dit zoete snackje is ongetwijfeld bekender dan ooit. Het heeft 2011 in zijn macht genomen en misschien zelfs voor de nodige kilo’s gezorgd. Wij weten ook wel beter, ondanks dat wij de grote kerstmaaltijden de schuld geven. Komende maanden gaan we daarom weer keihard trainen om in die little black dress te passen. Dan natuurlijk wel gecombineerd met die oncomfortabele shoeties. Ook deze elegante korte boots hebben een stempel op 2011 gedrukt. Ineens moest iedere vrouw een shoety aan haar schoenencollectie toevoegen, terwijl zij net gewend was aan de wedge. Ja, mode verandert snel, so you better keep up! En als je op de hoogte wilt blijven, hou dan onze Twitter in de gaten. De twitter rage gaat in 2012 namelijk gewoon weer verder. Ik ben benieuwd of dit jaar The Voice of Holland ook het vaakst op Twitter wordt vermeld. Wat is dat toch een ongekend succes! Voordat wij gaan bedenken wie de nieuwe Charly of Sharon wordt, gaan wij weer leuke onderwerpen voor dit nieuwe jaar bedenken. Wij hopen dat je net als ons terugkijkt naar een mooi 2011 en zal genieten van een prachtig 2012!
Kunstwerkjes
Last modified on 2012-01-25 14:54:18 GMT. 1 comment. Top.
Femmie schrijft maandelijks een column over haar
ervaringen met kinderen, ouders en opvoeding.
De kerstdagen zijn voorbij en de rust begint weer te komen in de kindertjes. De vakantie doet ze absoluut goed. In het nieuwe jaar (bijna) geen gapende, huilende en dwarse kinderen meer. Ik hoop dat ik in 2012 nadat de kinderen hebben gespeeld, kan rondkijken en niet hoef op te merken dat er een bom ontploft kon zijn. De drukke decembermaand heeft namelijk invloed op het gemiddelde kind. Slapeloze nachten, terugvallen met broekplassen en huilen om het minste of geringste. Het hoort er vlak voor de kerstvakantie allemaal bij.
Tijdens het kerstfeest op de peuterspeelzaal krijg ik regelmatig van de kinderen knutselwerkjes. Dit blijft toch het leukste van wat de kinderen het hele jaar maken. Op school gaan de ouders samen met hun kinderen aan een tafel zitten. Overal kleurpotloden, stickers en genoeg glitters om alle juffen van een enorm spektakel te voorzien. De kinderen maken samen met hun papa of mama voor de juf een kerstkaart of een tekening. De ene kaart bevat zilveren stickertjes, op de andere heeft een kind zelf zijn naam geschreven en weer ergens anders staan een paar mooie krabbels waarvan ik niet zo goed weet wat het moet voorstellen. Ik kijk nog eens goed naar het werk. In mijn hoofd zie ik een peuter hard aan het werk met het puntje van zijn tong uit zijn mond. Wat ik zo leuk vind aan peuters, is dat zij niet nadenken over of het wel mooi is en of een poppetje er wel uitziet als een poppetje. Nadat er een paar kleurrijke krabbeltjes op het vel papier zijn gezet en de ouders er nog even ‘fijne feestdagen’ bij schrijven, komt een peuter met trotse ogen en een glimlach van oor tot oor met zijn tekenening naar mij toe. Terwijl ik de prachtige tekening bekijk, zegt hij: ‘Dat heb ik mooi gemaakt, hè juf?’.
De mooie kaarten staan in mijn vensterbank te schitteren. Stuk voor stuk kunstwerkjes van stuk voor stuk allemaal talentjes. Wij mogen wat van ze leren, namelijk dat we best tevreden mogen zijn met wat we doen! Wees trots op jezelf en wees trots op jouw kind. Ook al is het werk niet het perfecte plaatje wat je had gewild. Als je er beter naar kijkt, zal je zien dat er in ieder werkje een kunstwerkje zit.
Het resultaat van een werkloos jaar
Last modified on 2011-12-28 10:31:39 GMT. 0 comments. Top.
Véronique schrijft wekelijks een column over haar ervaringen
als startende ondernemer van haar sieradenlijn V-niqs.
September 2010 en ik ben werkloos. Ik stond er niet te lang bij stil. Onmogelijk ook, want ik zat alweer middenin de zoveelste rampverhuizing. Maar ik mag niet teveel klagen. Hoewel het woonbeleid bagger is in Amsterdam en dit weer een tijdelijke woning is, is het dit keer een klein charmant appartement in Oost, helemaal voor mijzelf!
Ik plof op mijn bank, bekijk mijn nieuwe inrichting en denk: wat ga ik nu doen met mijn vrije tijd? Direct weer werken is geen optie. Ik wil eerst ontspannen en dan bedenken wat mijn vervolgstappen worden. Grappig genoeg maakten velen zich druk in mijn omgeving: ‘Het is een vrij slecht jaar en je kan in een zwart gat belanden’. Misschien klopt dat wel voor anderen, maar ik ben en blijf een bezige bij. Sterker nog, ik heb het nu drukker dan ooit.
Het mooie van zo een periode is dat je van alles kunt doen en jezelf kan herontdekken. Klinkt zweverig, maar ik geloof dat een mens zo nu en dan een bezinning kan gebruiken. Nu kan ik opsommen wat voor leuke activiteiten ik allemaal heb gedaan, maar dit is geen facebook. Wel wil ik met jullie een succes delen, waar ik ontzettend trots op ben. Halverwege mijn sabbatical borrelden mijn ondernemerschap en creativiteit weer snel op. Jarenlang roep ik dat ik een eigen modewebshop wil. Waarom heb ik die eigenlijk nog niet? Geen tijd, gemakzuchtig of privé-omstandigheden? Smoesjes!
Ik kan sieraden maken, ik ben zelfstandig, ik heb marketingervaring en een budget. Aan de slag dus met de voorbereidingen. Opeens word ik emotioneel. Ik heb de crea bea in mij gemist. Ik besef mij dat dit het ontbrekende puzzelstukje is, dat op de grond was gevallen en onder de boekenkast terecht was gekomen. Zoiets wat je pas vindt na een grondige schoonmaak.
Het is inmiddels eind 2011 en ik ben al ruim zes maanden intensief bezig met de webshop. Wil je meer weten wat ik tot nu toe heb beleefd als (parttime) ondernemer? Stay tuned!
Rijpe Appelen & Peren
Last modified on 2011-12-27 07:35:15 GMT. 0 comments. Top.
Hoofdredactrice Kayleigh schrijft dagelijks artikelen,
maar ook wekelijks columns over alles wat los en vast zit.
Ik heb lang uitgekeken naar 27 december 2011. Nu is het eindelijk zover, het online glossy magazine ‘Appelen & Peren’ is nu een feit. Met de gelijknamige naam ben ik ook mijn blog gestart. Daarmee is het eigenlijk allemaal begonnen. Een simpele hobby (met gelukkig wel een taalstudie en de nodige ervaring op zak) is uitgegroeid tot een hoogwaardig online glossy magazine. Nu gaan we het voor het ‘echie’ doen. Een grote stap voor een klein meisje (ook letterlijk 1.59 cm), zou men kunnen zeggen. En ik geef ze ook geen ongelijk, maar over deze stap is zeer goed nagedacht. Wij hebben concrete visies met creatieve ideeën gecombineerd. Dit heeft ervoor gezorgd dat Appelen & Peren niet het zoveelste online tijdschrift wordt. Wij hebben een andere kijk op het selecteren van onderwerpen en het bereiken van onze doelgroep. Hopelijk komt dit ook duidelijk naar voren, want wij zijn nog heel veel van plan.
Naast dagelijkse fashion, beauty, lifestyle en food artikelen, worden jullie wekelijks op de hoogte gehouden van onze leukste belevenissen en verwerken wij deze zo mooi mogelijk in onze columns. Zo schrijft Véronique iedere week over haar glitter en glamour ervaringen als eigenaresse en sieradenontwerpster van V-niqs. Wedding planner Silvana entertaint jullie maandelijks met haar columns over trouwen. Onze Femmie zal jullie verblijden met haar ervaringen over opvoeding, ouders en kinderen. Hou je veel van reizen? Lees dan de columns van Diana. Je zult ook van mij columns te lezen krijgen over alles rondom Appelen & Peren, maar ook over mijn kritische kijk op de wereld.
We zien jou graag terug, want je krijgt namelijk naast de bovengenoemde artikelen en columns ook iedere week een To Do artikel te lezen. Je hoeft dus vanaf nu nooit meer op vrijdagavond op zoek te gaan naar leuke restaurantjes, concerten of films. Met onze To Do’s beleef je samen met je vriendinnen ongetwijfeld de leukste momenten. Nu staat er al één online, dus ga snel naar To Do en plan jouw uitje. Have fun!
Trendsetter Sarah Jessica Parker flikt het weer
Last modified on 2011-12-22 13:16:07 GMT. 0 comments. Top.
Door: Kayleigh
De fashionista’s onder ons zullen het vast al hebben gezien: de collier in het haar van Sarah Jessica Parker. Amerikaanse fashionsites waaronder Stylefrizz showden de foto’s en meteen de hele modewereld was op z’n kop gezet. Kan dit? Mag dit?
Is dit de nieuwe trend? Allemaal vragen waarop antwoord werd gegeven en daar bleef het niet bij. Er werd ook kritiek geleverd. Makkelijk, maar als we eens naar de vorige trends kijken en soms nog wel eens naar de huidige trends, dan zien we al gauw dat ook niet alles modeverantwoord is, zoals color blocking. Color blocking deed ik al toen ik in de eerste van de middelbare school zat en geloof me dat is al een tijdje terug. De strenge docente van het vak Frans complimenteerde me erop, maar verder vond iedereen het vreselijk. Nu is het helemaal booming, vooral in de zomer kon je geen magazine vinden waarin deze trend niet te vinden was. De zomer probeerden we ook op die manier fleuriger te maken, want de zon faalde daarin. Enfin, de color blocking trend is er eenmaal and so be it. Ik ben er zelf ook fan van, begrijp me niet verkeerd. Of dit modeverantwoord is, niet echt. Een paar jaar terug werd je uitgelachen als je vloekende kleuren combineerde met eehm…. nog meer vloekende kleuren. Het is dus opmerkelijk dat er op de meeste opkomende trends eerst kritiek wordt gegeven om deze even later op je eigen kleding toe te passen. Om terug te komen op de ketting van SJP: ze zet de trend en weet deze ook te dragen. En of het nou wel of niet van oorsprong een ketting is, who knows and who wants to know. It works for her.
Wat vind jij van deze haartrend?
A&P
The Voice of Holland: de populariteit van Charly Luske
Last modified on 2011-12-19 19:31:34 GMT. 0 comments. Top.
Door: Kayleigh
Gisteravond om 20.30 uur vonden de eerste TVOH battles van dit seizoen plaats. Zeer spannend, want nu moesten de kandidaten laten zien wat ze in huis hadden. Dit keer waren er geen omgedraaide stoelen, maar moesten zij de jury trotseren. In de boxring werd een duet gezongen waarbij de kandidaten zich als beste van de twee moesten profileren.
Voor sommigen zoals de 18-jarige Lennie, was het ondanks haar dijk van een stem moeilijk om op te vallen. Toch won zij deze battle, dat is maar goed ook! Kleine Lennie behoort namelijk tot de betere vocalisten. Bart kan zich bij deze groep aansluiten. Hij wist zich glorieus naar de volgende ronde te zingen. Nadat hij de eerste zin van het lied ‘When a Man Loves a Woman’ had gezongen, werd al duidelijk dat dit voor zijn rivale Dominique het einde van TVOH was.
Er is nog zoveel te zeggen over de show van gisteren. Ik zou het nog kunnen hebben over de stoere Lenny Kravitz-achtige Christopher en zijn sprongetjes of over de lust die in de ogen van Jenny en Niels was af te lezen, maar dit was allemaal niet eens zo shocking. Toen ik zag dat Tom tegen Charly moest strijden, dacht ik dat Tom geen kans maakte. Dit was niet het geval. Wat gebeurde er nou precies? Van Angela kregen de mannen de opdracht om ‘For the First Time’ van The Script te zingen. Al bij de repetities merkte ik dat Charly een ‘geknepen’ stem had, zoals Nick (of was het nou Simon 
) al zei. Deze ‘knijperige’ stem moest het opnemen tegen de volwassen en mannelijke stem van Tom. Dit was een enorme verrassing, aangezien Tom in de blind auditions middelmatig en soms zelfs wel onder de maat presteerde. In de boxring bleek dat Tom zijn stem beter bij het lied paste. Ondanks de valse noten bleef publiekslieveling Charly in de race. De onbekende Tom Wesselink had moeten winnen, maar dit geeft goed aan dat populariteit soms zwaarder weegt dan kwaliteit.
Ben jij het eens met de uitkomst van de battle tussen Charly en Tom?
A&P
Het is zo gepiept
Last modified on 2011-12-19 19:42:41 GMT. 0 comments. Top.
Door: Kayleigh
Ik loop iedere dag wel minstens drie keer langs een parkeerautomaat bij mij in de buurt. Normaal gesproken viel dit ‘parkeer-je-arm-apparaatje’ me niet op. Daar is verandering in gekomen. Door een storing piept hij non-stop. Dag in en dag uit. Ik denk iedere keer bij mezelf: bel de monteur en dan is het opgelost. Eén belletje en je bent van dat gepiep af. Als ik eenmaal van het wandelen met mijn hondje thuiskom, ben ik het helaas vergeten en zet ik mijn dag weer voort.
Het duurde niet lang voordat ik weer met die herrie werd geconfronteerd. Mijn vriend en ik werden van de week door een buurman aangesproken. Of beter gezegd: erop aangesproken. ‘Hebben jullie geen last van dat gepiep?’, vroeg hij. Op dat moment wil je heel sarcastisch antwoorden, maar we besloten niet bijdehand te doen. Zeker om de reden dat dit vast geen vraag was, maar eerder een opmerking. De buurman keek na ons antwoord zowel verbaasd als vol met afschuw naar ons. Vanaf nu zijn wij voor hem ‘de asociale buren die het te druk hebben om een belletje te doen’. Terwijl hij met een gsm in zijn hand stond te wachten op de monteur aan de andere kant van de lijn, liepen wij verder. We hoorden hem even later nog mopperen. Ik begrijp de brompot wel, maar denk tegelijkertijd: je moet niet zo piepen!
Foto: http://www.wasdag.nl
A&P
Hoeveel rollen neem jij per dag aan?
Last modified on 2011-12-19 19:51:11 GMT. 0 comments. Top.
Door: Kayleigh
Gisteren zei ik tegen mijn zus dat ik soms per dag wel 5 rollen aanneem. Ik ben ‘s ochtends het baasje/de moeder van mijn hond, daarna op het werk de werknemer, vervolgens de vriendin en weer het baasje als ik thuis kom. Dan eenmaal in de huiswerkfase beland, kan ik de student uithangen. Mocht er ook nog een familiegelegenheid zijn, dan ben ik de zus en dochter tegelijk. De mens doet eenmaal aan labellen, maar jezelf label je nooit op die manier. Het is daarom eigenlijk vreemd om op die manier over jezelf te denken. Ik las ook laatst een grappig stukje over hoe anderen jou zien. Als een gezelligheidsdier of een loner. De persoon in het verhaal had een collega die een vriendin was van zijn vriend. De persoon in kwestie was heel saai als collega, maar tijdens etentjes bij zijn vriend een geweldige gastvrouw. Wie is zij dan werkelijk?, was toen de vraag. Ik vraag mij dat soms ook af, hoe definieer jij jezelf en klopt dat met wat jouw vrienden, collega’s, familieleden en partners over jou denken. Natuurlijk bestaat er een ‘het-kan-me-niet-schelen-wat-mensen van-mij-vinden-attitude’, maar soms hebben wij dus ook een verkeerd zelfbeeld. Ik vraag mij daarom meteen af of er mensen zijn die alle rollen van een persoon kunnen onderscheiden, en dan nog steeds oprecht leuk met de persoon om kunnen gaan. Een goede vriendin is misschien de vreselijkste manager. Een goede partner is misschien de slechtste moeder. Kun je, ondanks dat je van dit onderscheid bewust bent, deze twee kanten van een persoon nog evenveel waarderen vanwege de positieve kant?
A&P
