Vakantie-eten
Last modified on 2012-08-22 14:19:04 GMT. 0 comments. Top.
Door: Kelly Bennis
Voor mij is vakantie natuur, een beetje cultuur, maar vooral eten. Het begint al bij het ontbijt. Soms in een hotel, maar liever scharrel ik mijn ontbijtje zelf bij elkaar. Ontdekken wat het land voor lekkers te bieden heeft. Met de slaap nog in onze ogen liepen mijn vriend en ik dan vaak over het hete asfalt naar een supermarktje om knapperig brood en geurend vers fruit te kopen. Heerlijk om op te eten op je balkonnetje, wat nog in de schaduw ligt terwijl het (ei)land ontwaakt.
De lunch nuttigen we meestal in een restaurantje of we halen wat lekkers onderweg. In Griekenland was dat vaak een pita (gyros). Geen pita zoals wij die kennen, maar een opgerold plat rond broodje, gevuld met gyros of feta, tomaat, ui en patat (!), afgemaakt met tzatziki. De Grieken keken ons raar aan toen we het een keertje zonder patat bestelden. De patat in de pita gyros is zoals bij ons de traditionele eenheid van groenten, aardappelen, vlees. Het hoort erbij. De pita smikkelden we dan op bij de rotsen op een kokend heet strand. In Turkije waren het heerlijke salades onder de parasol en lekkere gözleme pannenkoekjes met kaas en spinazie. In Valencia aten we bocadillo de tortilla de patatas tussen de Spanjaarden, een broodje met een stuk dikke aardappelomelet. Mét mayonaise. Dat wordt niet alleen in Nederland gedaan. Al slenterend door de straten van Valencia bedacht ik dan alweer wat voor tapas we die avond zouden eten…
Tussen de maaltijden door genoot ik in Turkije van een ijskoffie op een bankje in de schaduw. Of samen naast de nog hete motor in een Griekse berm happen van een grote perzik waarvan het sap langs je armen loopt, genietend van het mooie uitzicht. Een oud Grieks mannetje liep langs en stak vriendelijk een verhaal tegen ons af, waarschijnlijk over datzelfde mooie uitzicht.
In Bangkok at ik ‘s avonds de meest lekkere curry’s, vers klaargemaakt. Of Pad Thai, een fantastisch noedel gerecht met knapperige tofu, bosui, pinda’s en limoen. In Navarra, Noord-Spanje genoten we met zijn tweeën van een simpel, maar verrukkelijk driegangen menu voor vijftien euro totaal, tussen de truckers. Mijn favoriet is in Valencia van bar naar bar, genieten van tapas zoals pimientos de padron; groene milde – en naar het schijnt soms hete – gebakken pepertjes met zeezout, gefrituurde artisjokken en sissende gamba’s bereid in zeewater.
De avond sloten we in de tapasbar af met smeuïge torta con chocolate, in Turkije met druipende zoete baklava of supersnel bereide flensjes met banaan in Thailand. Na lekker lang natafelen en genieten van de zwoele avondlucht ga ik tevreden naar bed. De volgende dag begint het eetavontuur opnieuw. Dat is hoe ik mijn vakantie vier. En jij?
Amsterdam
Last modified on 2012-08-02 10:07:02 GMT. 0 comments. Top.
Jane is an amateur photographer. As John Sexton says: “I will always be an amateur photographer in the sense that an amateur is someone who does something not because they are paid but because of passion.” Photograph is her passionate hobby.
I love architecture of Amsterdam. Its red brick houses, windmills and channels have a special atmosphere. There are almost no people on these photos, because I simply wanted to show the city.
Biologisch, óók voor de kleine portemonnee
Last modified on 2012-07-18 04:18:30 GMT. 0 comments. Top.
Door: Kelly Bennis
Mensen worden qua voeding steeds bewuster. De vraag naar biologische producten groeit. Een aantal jaren geleden moest je daarvoor naar de natuurwinkel. Tegenwoordig wordt het biologische assortiment van supermarkten steeds uitgebreider. De verkoop van biologische producten stijgt al jaren en elk jaar meer dan het voorgaande jaar.
Biologisch gaat niet alleen over voeding, maar ook bijvoorbeeld over katoen en cosmetica. Als een product van planten of dieren afkomstig is, is er vaak ook een biologische variant te koop. Of een product biologisch is, is te zien aan het EKO- of Europese Bio-keurmerk in de vorm van een blad. Als deze logo’s op een product staan ben je verzekerd van een biologisch product. Bij biologische producten wordt meer rekening gehouden met milieu en dierenwelzijn. Bij planten wordt geen gebruik gemaakt van kunstmest of chemische bestrijdingsmiddelen. In het geval van dieren is preventief gebruik van antibiotica en gebruik van hormonen niet toegestaan. Mest wordt verwerkt binnen het bedrijf, wat scheelt in vervoer. Dieren hebben een grotere en natuurlijkere leefruimte en worden beter behandeld. Varkens kunnen lekker scharrelen en bij kippen worden de snavels niet afgekapt. Toch een fijn idee als je van je karbonaadje of je eitje zit te genieten.
Er zijn diverse redenen om te kiezen voor biologisch. Zo noemen veel mensen de eigen gezondheid, dierenwelzijn en het milieu. Een appel – waar juist alle gezonde stoffen vlak onder de schil zitten – of een lekker reepje citroenschil in de taart; toch een stuk fijner zonder gif. Een filetje van een plofkip mag dan goedkoop zijn, maar wil jij je lichaam voeden met een stukje vlees van een kip die explosief is gegroeid, daardoor door haar pootjes is gezakt en volgespoten is met hormonen en antibiotica?
Soms wordt gezegd dat vlees van een biologisch dier voor meer CO2 uitstoot zou zorgen. Bij koeien komt dit mede doordat het dier gras eet in plaats van allerlei kunstvoer en omdat het langer leeft. Een biologisch dier mag dan misschien meer CO2 uitstoten, maar de biologische producent houdt juist méér rekening met het milieu, en ook met het dier. Vlees eten op zich is al erg milieuonvriendelijk. Voor één kilo vlees is ongeveer vijf kilo plantaardige voeding nodig. Kies dus liever wat minder vaak voor vlees; één of twee keer per week vegetarisch eten is al heel effectief. Daarbij komt dat vegetarisch koken al lang niet meer voor geitenwollensokken is; het is verantwoord, lekker en er gaat een wereld van smaak voor je open.
Veel mensen zouden graag biologisch eten, maar helaas laat hun portemonnee dat niet toe. Toch hoeft biologisch eten niet heel duur te zijn. Naast minder vlees eten, is het ook goed(koper) om biologische producten van het seizoen en uit je eigen omgeving te eten. En let eens op producten in de aanbieding. Dit kan een hoop schelen. Afhankelijk van je portemonnee kan je weliswaar niet alles biologisch eten, maar wel voor een groot deel. En dat is toch een stukje winst voor je eigen gezondheid en geweten.
Spring
Last modified on 2012-06-09 17:06:51 GMT. 0 comments. Top.
Jane is an amateur photographer. As John Sexton says: “I will always be an amateur photographer in the sense that an amateur is someone who does something not because they are paid but because of passion.” Photograph is her passionate hobby.
Spring has always taken a special place in my heart. It amazes me every year: trees show juicy green leaves, grass becomes fresh and soft, and the sky stops covering itself with the blanket of clouds. Spring greets you every morning with the cheerful birds’ tunes and warm sunlight…That’s the magic of spring. I tried to catch it and reflect in my photos.
Ecofabulous koken
Last modified on 2012-06-01 10:20:31 GMT. 0 comments. Top.
Door: Kelly Bennis
Wat de pot schaft is het nieuwste en vierde kookboek van Lisette Kreischer. Lisette is dé dame op het gebied van duurzaam & veganistisch, maar dan zonder geitenwollensokken imago. Zelf noemt zij alles wat haar stempel draagt ‘ecofabulous’. Om Lisette’s recepten te testen, heb ik een week lang uit haar boek Wat de pot schaft gekookt. Uitgangspunt van het boek zijn traditionele, herkenbare en eenvoudige gerechten, zoals typisch Hollandse, maar ook een paar uit de wereldkeuken, in een ‘ecofabulous’ jasje.
Het boek bevat meer dan vijftig recepten, persoonlijke achtergrondinfo en uitleg over ingrediënten aangevuld met QR codes die je kunt scannen met je smartphone. Deze tonen filmpjes waarin Lisette tekst en uitleg geeft bij de recepten. Zowel Lisette’s taalgebruik als de prachtige illustratieve vormgeving zijn humoristisch. Het boek spreekt onmiddellijk aan, maar nog belangrijker: het nodigt uit tot koken!
Qua originaliteit krijgt Lisette alle credits, want wie bedenkt er nou een veganistische variant van typische vlees- en visgerechten als balkenbrij, zuurvlees (een Limburgs streekgerecht), bouillabaisse (Franse vissoep), kaantjes en zelfs reuzel! Dat kan alleen Lisette Kreischer zijn. Wat de pot schaft bevat daarnaast veel eenvoudige maar lekkere recepten, zoals stamppot zuurkool, bietjessalade en uiensoep. De uiensoep eet je met een baguette met kruidenboter; simpel om te bereiden en duizend maal lekkerder dan zo’n kant en klaar kruidenbrood uit een zakje; een recept wat ik nog vaak zal maken. De pizza had een eigenaardig recept voor de bodem; een beslag van bloem en sojamelk, in plaats van deeg. Het resultaat was beter dan ik verwachtte, over (de) smaak valt te twisten. De bodem had niet mijn voorkeur, maar wel die van mijn vriend die normaal geen sojamelk aanraakt.
Een absolute en onverwachte favoriet was de stamppot rauwe andijvie. Haar recept met onder andere zongedroogde tomaat, walnoten en gerookte tofu is volledig ‘in balans’ en veranderde mijn afkeer tegen andijvie spontaan in adoratie. Verrukkelijk. Dit kan ook gezegd worden over de ‘Echte spaghetti bolognese voor die papa’ met een saus die rechtstreeks uit het zonovergoten Italië lijkt te komen. De tempé die in de saus hoort, heb ik overigens weggelaten, omdat die helaas al was overleden voor deze in de pan belandde.
Naast alle lof zijn er ook een paar minpunten. Zo staan de ingrediënten bij de recepten niet op volgorde van gebruik, wat juist een handige leidraad is bij de bereiding. Slordig is dat er soms ingrediënten missen in de ingrediëntenlijst of juist in de beschrijving. Het boek wordt gepromoot met ingrediënten die verkrijgbaar zijn in de supermarkt, maar voor bijna de helft van de recepten moet je toch écht naar de natuurwinkel. Lisette beschrijft daarbij wel dat ze je uitdaagt om eens een bezoekje te wagen aan de natuurwinkel. In principe zijn de meeste natuurwinkel-ingrediënten voor dit boek lang houdbaar of in te vriezen, waardoor één bezoekje kan volstaan voor langere tijd. Maar voor sommige mensen (afhankelijk van de woonplaats) is het bereiken van een natuurwinkel nou eenmaal een ware wereldreis. Een handige aanvulling op de recepten zou de bereidingstijd zijn, aangezien deze behoorlijk varieert. Omdat het boek zo verantwoord is op alle vlakken, zouden vanuit voedingskundig oogpunt sommige recepten wat meer groenten of grotere porties soja mogen bevatten; vijftig gram tofoe per persoon is wat karig. Zoals Lisette in haar boek schrijft; ‘Life is about details’. Als hier meer aandacht aan was besteed, zou haar boek helemaal fantastisch zijn.
(Sociale) Media
Last modified on 2012-03-30 07:40:26 GMT. 0 comments. Top.
Luuk studeert aan de schrijversvakschool en
schrijft daarnaast over alles wat nu is.
Als je het geluk hebt in deze maatschappij te zijn geboren voor de jaren 90, is er een grote kans dat je bent opgevoed en grootgebracht met een aantal klassiekers. Futuristische films zoals Escape from New York, Blade Runner, Terminator, Total Recall en de wat recentere The Matrix, The 6th day en misschien wel de belangrijkste: The Truman Show. Wie had ooit kunnen denken dat onze generatie zo dichtbij het realiseren van deze films zou zitten? En nou moet je dat natuurlijk niet letterlijk nemen, want The Matrix bestaat niet (toch?) en er lopen ook geen robots rond op zoek naar John Connor, maar de wereld wordt wel degelijk beheerd door computers en machines, hackerbewegingen zijn groter dan ooit en een samenleving zoals geportretteerd in The Truman Show is er eigenlijk al, in de vorm van Facebook, Twitter en meer.
Waar ik nog het inbelgeluid van het internet kan herinneren, heeft de jeugd tegenwoordig het internet in de palm van hun hand. In feite zijn we wel degelijk ingeplugd in The Matrix. Constant zijn we op zoek naar informatie en vinden we die ook in onze mobiele telefoons. Al gebruik ik liever de term ‘All Thing’, een benaming die ik heb overgenomen uit het boek Hyperion, wijzend op een machine die alles weet. Hoe kom ik van A naar B, wie speelt er in deze film, wanneer en door wie is dit gebouw gemaakt, wanneer is Michael Jackson overleden en last but not least: wat doen mijn vrienden?
We staan met z’n allen aan het begin van een internetgeneratie. Een term die al langer meegaat, maar nu echt vorm begint te krijgen. Een tijd die heel gaaf is voor mensen die het echt bijhouden, zoals ik probeer, maar een tijd die ook gevaren met zich meebrengt. Iedereen met een telefoon en een Twitter account is in feite een journalist, wanneer leg je jezelf grenzen op over wat je op internet zet? Wanneer leg je jezelf daar sowieso grenzen over op? Kan je baas je ontslaan voor teksten die je op Twitter neerzet, ook al ben je totaal niet gelinkt aan je werk en doe je jouw werk goed? Wanneer bedenk je dat eerst een Facebook post typen niet het juiste is tijdens een ongeval? Wanneer gaan vriendschappen ten onder door een overkill aan informatie van een persoon. Ik heb meerdere scenario’s meegemaakt. Iemand die zich ziek meldt op het werk maar in de avond wel naar de film gaat, wordt door vrienden op Facebook getagged dat ze in de bioscoop zit. Vrijheid verdwijnt, terwijl wij denken dat socialisme toeneemt.
In mate zijn initiatieven als Instagram, Pinterest en Twitter echt geweldig. Het is een prachtige manier om de wereld jouw digitale stem te laten horen over wat jij vindt van onderwerpen. Met Instagram en Pinterest deel je foto’s over wat jij leuk vindt of aan het doen bent. Maar blijft het hierbij, of geven we onszelf totaal over aan het internet? Nu al kijken mensen liever naar hun beeldscherm dan naar elkaar. Is de volgende stap dat we niet eens meer naar buiten gaan, alles bestellen via internet en gewoon thuisblijven en onszelf echt in The Matrix pluggen? Of komt Skynet steeds dichterbij en zullen we over een aantal jaar de mensheid in een oorlog tegen machines vinden, niet zozeer omdat ze ‘leven’ en de mensen willen uitroeien, maar omdat de mens niet meer zonder machines kan.
Educatie wordt gestimuleerd door bedrijven als Apple. Hele scholen zijn al overgestapt op iPad’s, zodat studenten geen boeken meer hoeven rond te sjouwen en alles makkelijker kunnen doen. Geweldig initiatief, maar werden wij juist niet hard van het zes jaar rondsjouwen van die boeken? Zochten wij niet echt dingen op in boeken in plaats van dat je Wikipedia raadpleegt, terwijl je naar jouw favoriete serie kijkt?
Kost social media ons de kop of brengt het ons verder dan we ooit hadden kunnen denken?
Volg Luuk ook op Twitter!
De zachtaardige vrouw
Last modified on 2012-03-03 23:00:56 GMT. 2 comments. Top.
Jenny schrijft over de verwonderingen uit het dagelijks leven van een fashion-addict, een hobby psycholoog en een verdwaalde starter tussen de generatie Einsteiners.
Ken je dit scenario? Je gaat wat drinken met vrienden en toevallig bevindt zich ook die ontzettend perfecte jongen onder het gezelschap waar je al weken indruk op probeert te maken. Jammer genoeg wordt de gehele avond overheerst door een vrouw die zichzelf – soms onbewustewijze – luidkeels heeft gebombardeerd tot het middelpunt van het universum. Verontrustend genoeg zie je dat het mannelijk deel van het gezelschap om haar heen zwermt als wespen om een zomers glaasje cola, het object van jouw affectie inclusief.
Toen ik jonger was, dacht ik dat een ‘perfecte’ vrouw zo moest zijn: te allen tijden moet je aanwezig overkomen. Zelfverzekerdheid uitte zich in een charmante luidruchtigheid en met spontane lach en stem schreeuwde ik alle aandacht naar mij toe om aan alle mannen in de zaal te laten zien wat een leuke, vrolijke, interessante en vooral sterke vrouw ik wel niet was.
Mijn vader had er vaak commentaar op. Dan zei hij tegen mij in het Chinees: ‘Jenny, je lijkt wel een man. Een vrouw hoort ‘wen rou’ te zijn: zachtaardig en lieflijk. Wees nou een vrouw’. Mijn vaders harde woorden wuifde ik weg met de gedachte: gekke Chinese wijsheden. Hier in Nederland is het toch helemaal niet gewenst dat vrouwen zachtaardig zijn? Wanneer zie je nou een zachtaardige vrouw op tv? Alle vrouwen zijn stoer, sterk, onafhankelijk en nooit op hun mondje gevallen. Met zachtaardigheid sla je alleen losers aan de haak.
Nu, een paar jaar later en een beetje wijzer, heb ik toch mijn bedenkingen hierover. Moeder Natuur heeft niet voor niets een onderscheid gemaakt tussen man en vrouw. Vrouwen vallen voor mannen met Adonis torso’s, omdat deze ons beter kunnen beschermen en mannen kiezen voor de zandloper-vrouw, omdat deze beter kinderen kan baren. Dit zijn nog steeds eigenschappen die diep, maar goed verankerd zitten in ons DNA en je kan er nog zoveel metroseksualiteit en feminisme tegenaan gooien, Moeder Natuur is traag en evolueert helaas minder snel dan de lay-out van Facebook.
Ik geloof dat mannen wel op zoek zijn naar een sterke en onafhankelijke vrouw, maar een basale eis hierin is wel dat hij zich te allen tijden een man kan voelen, ook al is het maar een kunstmatig gevoel van mannelijkheid, dat door de vrouw wordt gecreëerd. Zo voed je namelijk zijn oerbehoefte: het alfamannetje uithangen. Soms zie ik stelletjes in het openbaar ruziën. De man wordt dan gecommandeerd door de vrouw of zelfs afgeblaft. Welke gast denkt op zo een moment: wat relaxed dat ik even en plein public door mijn meisje op mijn plek word gewezen!
Dus ik denk dat mijn vader ergens wel gelijk had. Vrouwen moeten inderdaad zachtaardig zijn. Dit moeten we doen, niet omdat de man dat wil, maar omdat het ons sterk en onafhankelijk laat zijn. We moeten niet bang zijn om ons zachtaardiger en kwetsbaarder op te stellen, het is juist onze kracht en dat mogen we best uitbuiten. Wanneer we dit niet doen, verloochenen wij juist onze vrouwelijkheid en conformeren wij ons naar een maatschappij gedreven door mannelijke normen en waarden.
